will graham

⠀⠀ ⠀⠀ ⠀⠀ Everyone has thought about 𝒌𝔦𝔩𝔩𝔦𝔫𝔤 ⠀⠀𝓼𝓸𝓶𝓮𝓸𝓷𝓮, one way or another.. ⠀⠀ Be it at 𝐲𝐨𝐮𝐫 hand or the hand of God ⠀⠀— 𝑾. 𝐆𝐫𝐚𝐡𝐚𝐦 ⠀⠀———————————— ⠀⠀𝐫𝐩 𝐛𝐚𝐬𝐞𝐝 𝐨𝐧 𝐧𝐛𝐜 𝐯𝐞𝐫𝐬𝐢𝐨𝐧 ⠀ (𝐭𝐡/𝐞𝐧𝐠) ⠀⠀ ⠀⠀

⠀⠀ ⠀⠀ เป็นคนที่ทั้งอันตรายถึงขนาดนั้น แต่ลึกๆ ผมก็ต้องยอมรับว่าเขากลับเป็รสามารถทำให้ผมรู้สึกปลอดภัยในช่วงเวลาหนึ่งขึ้นมาได้จริงๆ ⠀⠀

⠀⠀ ⠀⠀ ลองนึกๆ ดูแล้ว ถึงแม้เรื่องราวจะดำเนินมาถึงจุดนี้ ผมกับเขา—กลับไม่สามารถตัดขาดจากกันได้ ⠀⠀ วนเวียนรอบตัว ครั้งแล้วครั้งเล่า ใกล้ชิดและห่างไกล แต่เมื่อเวลาผ่านไป… ก็กลับมายืนอยู่ ณ จุดๆ เดิม ⠀⠀ ชั่วขณะหนึ่ง ผมก้มมองตำแหน่งของรอยแผลเป็นที่เขาทิ้งเอาไว้ ⠀⠀

⠀⠀ ⠀⠀ ⠀⠀Chapter one ⠀⠀— #ripperchased ⠀⠀ ⠀⠀

⠀.𝄢 ได้ยินแบบนี้ผมค่อยสบายใจ นึกว่าจะต้องฆาตกรรมกันทุกหัวข้อซะแล้ว

⠀⠀ ⠀⠀‘ถ้าอย่างนั้นคุณไม่กลัวที่สวรรค์จะทอดทิ้งคุณเหรอครับ?’ คนไข้ถามกลับมาอย่างนึกสงสัย นายแพทย์เลคเตอร์หัวเราะออกมาแผ่วเบาพลางส่ายศีรษะไปมาเมื่อเอ่ยตอบกลับ ⠀⠀“ผมคงกลัวที่สวรรค์จะทอดทิ้ง ‘เขา’ มากกว่ากระมังครับ” ⠀⠀

⠀⠀ ⠀⠀‘ด็อกเตอร์เลคเตอร์?’ เสียงจากคนไข้ชายตรงหน้าดึงให้จิตแพทย์ผู้นี้หลุดออกจากภวังค์ที่ไม่รู้ว่าดำดิ่งลงไปนานเท่าไหร่ ⠀⠀“ผมคงจัดการไม่ให้ใครมายุ่งวุ่นวายกับสิ่งที่ผมรักล่ะมั้งครับ ต่อให้นั่นหมายถึงมือผมต้องเปื้อนเลือดก็ตาม” ⠀⠀

⠀⠀ ⠀⠀กระนั้นหากการต้องตกนรกแต่มันจะทำให้คุณปลอดภัย นรกขุมนั้นคงเป็นสถานที่อันงดงามสำหรับผมแล้ว ⠀⠀

⠀⠀ ⠀⠀ฮันนิบาลสังหารคนที่วิล แกรห์มอยากจะสังหารเพียงเพราะไม่อยากให้เลือดสกปรกพวกนั้นเปื้อนมือของเขา ⠀⠀เป็นเขาแทนที่ขอรับตราบาปนั่นเอาไว้ในชีวิต เพราะปีศาจอย่างเขาก็ยากอยู่แล้วที่จะได้ขึ้นไปเทียบเคียงกับพระเจ้าบนสรวงสวรรค์ ⠀⠀

⠀⠀ ⠀⠀ชายผู้ถือเรื่องมารยาทเป็นหลัก กลับยอมให้เจ้าหน้าที่เอฟบีไอคนนี้ทลายกฎเกณฑ์ทิ้งอย่างไม่นึกโกรธเคือง ยอมให้เขาก้าวก่ายชีวิตอย่างที่ไม่เคยปล่อยให้ใครทำมาก่อน ⠀⠀เพราะคนที่เคยพยายามทำ ต่างก็กลายเป็นอาหารเย็นของเขาไปกันเสียหมดแล้ว ⠀⠀

⠀⠀ ⠀⠀ตกหลุมรัก คำที่ดูเหมือนไกลเกินเอื้อมในช่วงชีวิตของฮันนิบาล เลคเตอร์ กลับถูกคนตรงหน้าทำให้มันกลายเป็นเหมือนเทพนิยายที่เกิดขึ้นจริง ⠀⠀รู้ตัวอีกที, ความรู้สึกอันยากจะอธิบายยามเมื่อใกล้ชิดเขาก็เกิดขึ้นมาเสียแล้ว ⠀⠀

⠀⠀ ⠀⠀คำพูดทีเล่นทีจริงของคนตรงหน้ายามเมื่อเลื่อนจานเข้าหาตัวทำให้ด็อกเตอร์เลคเตอร์หยุดชะงักลงไปครู่หนึ่ง แต่ไม่ได้ตอบอะไรกลับไป ประโยคเสริมด้านหลังค่อนข้างเลือนลางแม้จะแล่นเข้าสู่โสตประสาทเมื่อครู่นี้ ⠀⠀เขากลับให้ความสำคัญกับประโยคแรกเสียมากกว่า ⠀⠀

⠀⠀ ⠀⠀แต่ในความที่เหมือนจะไม่สนใจนั้น เขากลับได้ยินชัดทุกถ้อยคำจนเผลอวาดรอยยิ้มเจือความเอ็นดูอยู่จางๆ บนใบหน้า ⠀⠀“อะไรที่เป็นการทำเพื่อคุณ มันไม่ลำบากผมหรอกครับ” ⠀⠀‘พูดซะอย่างกับคุณตกหลุมรักผมเลยนะ—หวังว่าภรรยาในอนาคตของคุณจะไม่นึกอิจฉาผมซะล่ะ’ ⠀⠀

⠀⠀ ⠀⠀‘คุณไม่ต้องลำบากแวะนำอาหารมาส่งผมก็ได้ เดี๋ยวระหว่างทางไปทำงานผมซื้อกาแฟสักแก้ว โดนัทสักชิ้น, ก็เพียงพอแล้ว’ ⠀⠀ฮันนิบาลไม่ได้ฟังคำท้วง หนำซ้ำยังจัดแจงเทมันใส่จานให้คนตรงหน้าให้ความเกรงใจมีเพิ่มขึ้นไปอีก ⠀⠀

⠀⠀ ⠀⠀แต่ไหนๆ เขาก็มาแล้ว จะไล่กลับไปก็คงเสียมารยาทน่าดู เจ้าของบ้านจึงปล่อยให้ผู้มาเยือนได้ย่างกรายเข้ามาจัดแจงแบ่งสรรปันส่วนอาหารทั้งสองกล่องบนโต๊ะตัวเล็กที่กั้นพวกเขาให้ออกห่างกันเพียงหนึ่งช่วงแขนเท่านั้น ⠀⠀

⠀⠀ ⠀⠀“ผมนำอาหารเช้ามาให้คุณ แจ็คบอกว่าช่วงนี้คุณดูผอมลงไปหน่อย” ⠀⠀สีหน้าของวิลแกรห์มไม่ได้ยินดีหรือยินร้าย แต่เหมือนกำลังครุ่นคิดอยู่กรายๆ ว่าจิตแพทย์ผู้นี้มีเวลาที่จะเจียดแบ่งมาให้เขาเพียงแค่นำอาหารเช้ามาให้ด้วยหรือ ⠀⠀

⠀⠀ ⠀⠀หรืออันที่จริงก็เป็นเพียงบางสิ่งเรียบง่ายที่สามารถทำให้เขาได้ ⠀⠀