Fateme

بعضی رنج ها رو نمیشه حل کرد باید به د‌وش کشید باید تحمل کرد...

@Sadjad___ یادش بخیر، عجیب و پیچیده بود. جستجو برای معنا گاهی از خود معنا مهمتره.

یه کتابی رو دارم تموم می‌کنم و فقط دارم به نویسنده‌ش فکر می‌کنم. نابغه و عوضی! «اگر شبی از شب‌های زمستان مسافری» ایتالو کالوینو

@x2v2BaYw2anSPIh مهم پایانشه.

@Fateme_Rf اولین نیستیم!

کاش ما آخرین نسلی باشیم که این زندگی رو تجربه می‌کنه‌. پر از حرف و دردم این روزها...

@Sadjad___ آدم خوش‌جنگ از آدم خوش سفرم مهمتره :))

من کلا به روی خودم نیاوردم جنگ رو‌ هر روز بیرونم، مهمونی می‌گیرم، مهمونی میرم، با دوستا میگیم می‌خندیم، خرید می‌کنم، باشگاه میرم ولی از معده‌درد و خواب‌های آشفته‌‌م میفهمم دارم داغون میشم.

هفت‌سین قشنگم رو شبونه چیدم و خودمو به دل جاده سپردم و رفتم. الان اومدم که بگم: عید آن روز مبارک بادم که تو آبادی و من آزادم 🌱 نوروز ۴٠۵.

تازه داشتم روی work-life balance کار میکردم که افتادم توی war-life balance. الان دارم همزمان روی war-work-life balance کار میکنم.

امید به زندگی؟ وسایل هفت‌سینی که ندارم رو بخرم و مثل هر سال با ذوق و عشق به شروعی سبز و امید به روزهای قشنگ پیش‌رو، هفت‌سین خونه‌مو بچینم. 🌱

تهران قشنگم 😍

من امشب برای هرچیزی یکبار گریستم.. برای وطنم برای خانواده‌ام برای دوستانم برای مردمم برای خودم برای وطنم برای وطنم...

دیشب که نمی دانستم برای کدام یک از درد هایم گریه کنم؛ کلی خندیدم :)

@_Zolal_ تسلیت میگم زلال😔🫂 امیدوارم خدا به به اندازه بزرگی این غم بهتون صبر و آرامش بده🖤🌱

یه روز از خواب پا میشی میری سرکار و همه چیز مثل روز‌های قبله. میشینی پشت میز برادرت زنگ میزنه و میگه برگرد باید بریم خونه. مامانت زنگ میزنه صداش گرفته‌ست و میگه زلال مراسم رو چجوری بگیریم؟ تو فقط میگی صبر کن چندساعت دیگه میرسم و به خودت میگی کاش اینم یکی از فیلماش باشه. بابا رفت.

@rzi_babaee اتفاقا حس میکنم دردش کمتر میشه. درد برا زمانیه که بی تفاوت نمیتونی باشی. شاید دردی که داری ازش صحبت می‌کنی، درد خودآگاهیه و این به شدت درد خوب و سازنده ای هست.

یه وقتی هم هست که نسبت به یکی که برات مهم بوده بی تفاوت میشی و کم کم میبینی که گذشته برات بی معنی میشه. و این جاست که آدم کم کم دردش میگیره

وطن یعنی هموطن❤️

نمیدانم چه میخواهم بگویم غمی در استخوانم می‌گدازد...

دلم میون سینه‌ام به خون نشسته...

به لطف اتفاقاتی که این چند وقت بر من گذشته به صورت دقیق مراحل سوگ رو می‌دونم و باهاشون زندگی کردم. ولی اینبار وزن خشم خیلی زیاده، اصلا نمیشه ازش عبور کرد، مگه میشه اینهمه جان‌های زیبا و عزیزی که کشتن رو هر روز ببینی و خشمگین نباشی؟ نمیشه...هیچی مثل قبل دیگه نمیشه...

حتی دشمن باشکوهی هم نیستید. اوباش هستید؛ بی سرپا،بی‌قید و بند،بی‌رحم و بی‌افتخار!

اینکه بخوام به خاطر تفاوت عقیده دوستامو از دست بدم برام خیلی سخته ولی متاسفانه بعضی وقت‌ها چاره دیگه ای نیست.

دنیا چه میدونه کامیون جنازه یعنی چی…

فردای روز آزادی دوست دارم اولش به جای جشن و شادی یه عزاداری دسته‌جمعی باشکوه برگزار کنیم برای همه‌ی جان های عزیزی که ازمون گرفتن...