亮晚

#TSHcommuSS2 "ความรื่นเริงของข้าเป็นสิ่งใด.." "นั่นสินะ อาจจะเป็นตัวเจ้าก็ได้" _____ 鳳亮晚 || Fèng liàng wǎn เฟิ่งเลี่ยงหว่าน มารโรคร้าย | ฟางเหลี่ยน | 2700+ Y. _____ โคโรลเวิ่นคุย DM/หน้าไมค์ OK! Doc : docs.google.com/document/d/1Ok…

((แอบวงเล็บว่าถึงจะยังไม่ว่าง แต่นุจะหาทางมาต่อโรลทุกคนที่ดองไว้ให้ได้😭 หรือต่อให้ต่อไม่ได้ ก็ขอแทงกันสักคนละมีดแล้วจะพอใจ😭😭😭))

(มูจบแล้ว มาลงเด็กชายเฟิ่งเลี่ยงหว่านเร้ก ๆ น้อย ๆ ค้าบ เจอกันได้ในงานCQทั้งสองวันเลยค่ะ!)

( แวะมาปัดฝุ่นแอคเล้กน้อยค่ะ 😭 คิดถึงทุกคนจัง ! เลยส่งเทพยุติธรรมไซส์ถั่วหนึ่งเม็ดมาทักทายค่ะ กำลังจะปั่นเป็นแสตนดี้หนา 4cm. โปรยทั่วงาน CQ ถ้ามีโอกาสได้เจอกันก็แวะมาทักทายได้นะคะ ! 😭😭😭)

หมอกไอหนาวปกคลุมทั่วบริเวณหน้าผา ทอดสายตาลงไปจากที่ตรงนี้ก็ปรากฎภาพของเมืองที่มีหิมะปกคลุมตลอดทั้งปี ใบของต้นจันทราขาวสว่างงดงามอยู่ท่ามกลางความมืดสลัวของฟ้าสาง บ้านเรือนร้านค้ายังคงปิดสนิทในยามเช้าตรู่ แต่กระนั้นก็ยังสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของผู้คนและการใช้ชีวิต เรือนผมสีดำพัดปลิวไปตามสายลม เช่นเดียวอาภรณ์ลากยาว นัยน์ตาที่มองแล้วดูคลับคล้ายกับดอกไม้แห่งสายลมค่อย ๆ หรี่ลงจนปิด หมุนตัวก้าวเดินไปยังทิศทางหนึ่งที่ไร้ใครคนใดจะสัมผัสและรับรู้ เสียงนิ่งทุ้มพึมพัมออกมาอย่างเรียบเฉยจนไม่อาจรับรู้ได้ถึงความรู้สึกใด “นี่..น่ะหรือ” แสงจากรุ่งอรุณสาดส่องไปทั่วพื้นที่ เป็นดั่งเคย ไม่เคยแปรเปลี่ยนแม้ใครจะจากไปหรือกลับมา…ใช่หรือไม่กันนะ? . . . ‘เคยได้ยินชื่อของเมืองตงชิงซานหรือไม่’ ‘อะไร’ ‘ลือกันว่าที่แห่งนั้นถูกสร้างขึ้นจากเทพบรรพกาล เห็นว่าคราวนี้จักไปเยี่ยมเยือนได้แล้วหนา’ ‘..อะไรของเจ้า’ ‘?’ ‘เมื่อวันก่อนยังคิดอยากให้ข้าทำสงคราม คราวนี้กลับทำตัวราวกับคิดอยากเดินทางท่องเที่ยว’ ‘... เอาเถอะน่า ท่าน[ ] หากจะไปด้วยกันก็อย่าบ่นให้มากความนัก’ ‘ใครจะไปกับเจ้า’ ‘ท่านไง’ ‘...’ ‘ไปเมืองตงชิงซานด้วยกันเถิด’ ‘...’ ‘ไปกับข้า’

@TSH_Xiaoyin @Tongshingsan หว่าน หวาน???? เฟิ่งเลี่ยงหว่านคล้ายจะคิ้วกระตุกขึ้นมา อะไรนะ ส่งสายตามองแรงให้เจ้า

#TSHmfMiniEvent05 #เหมยแดงและเขากวาง [ โรลเพลย์รวมหน้าไมค์ ] บทที่ 5 จบลงโดยไม่สมบูรณ์ ไทม์ไลน์ : วันที่ 19 เดือน 12 ยามจื่อ ถึงยามอิ๋น คำคืนงดงามที่ดวงจันทราลอยเด่น การเข้าร่วม : docs.google.com/document/d/1gR… สถานที่ที่เปิดให้โรลเพลย์ สำนักโชวเยี่ยน สำนักเป่ยเฟิง ตงชิงซาน โรงน้ำชาไฉ่เฉี่ย ( ชั้น 3 ) ร้านหยินเฉิงเย่เทียน แม่น้ำรั่วสุย ชายป่า ศาลเทพบรรพกาล ( ประตูเชื่อมภพ ) ไม่จำกัดจำนวนผู้เล่นในแต่ละพื้นที่ ผู้เล่นสามารถเข้าออกโรลหรือย้ายพื้นที่ได้ตลอด รายละเอียดเพิ่มเติมภายในดอคข้างต้น เมื่อระบบเปิดพื้นที่ให้แล้ว ผู้เล่นสามารถต่อโรลได้เลย มีการปรับตารางเวลา ผู้เล่นสามารถตรวจสอบได้ในดอครายละเอียดข้างต้น

@Tongshingsan @TSH_Xiaoyin @qyuhann เฟิ่งเลี่ยงหว่านเพียงแค่เพิ่มเรื่องน่าสนุกให้เล็ก ๆ น้อย ๆ คิดเช่นนั้นหรือไม่? @qyuhann @TSH_Xiaoyin

@Tongshingsan @TSH_Xiaoyin @qyuhann "เป็นของสำคัญของเจ้างั้นหรือ โชคร้ายจริงที่ถูกเหล่าคนของที่นี่แย่งชิงมา" ใส่ความกันเสียซึ่งหน้า น้ำเสียงเย้าหยอกขบขันเสียน่าดู "แล้ว'ถานฮวา'อีกดอกหนึ่งเล่า ได้เจอแล้วหรือไม่" เหลือบมองอีกสองคนที่อยู่ที่นี่แล้วผายมือ "ดูเหมือนพวกเขาจะรู้หรือเปล่านะ?" วันนั้นก็อยู่ด้วยนี่นา +

@Tongshingsan เฟิ่งเเลี่ยงหว่านชอบฟังนิทานอยู่เสมอ ในยามนี้เองก็เช่นกัน นิทานแห่งเทพบุปผา ภูติต้นเซียงซู และภูติถานฮวาที่ได้ฟังมาตั้งแต่คราวแรกเริ่ม เท้าคางรับฟังเสียงเทพในร่างชายชราเคล้าคลอเสียงน้ำตก ครุ่นคิดตามไปโดยมิได้ขัดข้องขึ้นมาแม้สักประโยค ทอดสายตายาวไป > มองไปรอบ ๆ

- เทิร์นที่ 7 - [ ริมน้ำตก ] @FengLiangWan เชิ่งเจี้ยนจะถือว่าความเงียบของท่านคือคำตอบ “เจ้าออกไปก่อน” เขาบอกกับวู่ซินหลางเช่นนั้น ในตอนแรกรองเจ้าสำนักคนดีก็ดูมีท่าทางไม่อยากทำตาม แต่เมื่อเห็นสายยตาของผู้อาวุโสก็จำใจเดินจากท่านไป “...” “ตำนานแห่งเทพบุพเพ จากท่านภูติต้นเซียงซู” “เรื่องราวกล่าวด้วยการถือกำเนิดภูติถานฮวา ฝีมือของเทพแห่งบุปผา ด้วยความใส่ใจที่มีต่อดอกไม้ที่เป็นดั่งตัวแทนความรักจากภูติต้นเซียงซูเป็นผู้ให้ถานฮวาต้นแรกแก่เทพบุปผา ก่อนที่นางจะกลับใหลลงไปเพื่อคงสภาพจิตวิญญาณ” “เทพบุปผาที่เฝ้าคิดถึงคนรัก นั้นคิดอยากทำเรื่องราวอย่างการสร้างสวนแห่งดอกถานฮวาขึ้นมารอภูติต้นเซียงซูตื่นขึ้นมาพบเจอ และหลังจากผ่านไปร้อยร้อยปีที่เหล่าถานฮวามิผลิดอก ในที่สุดภูติตัวน้อยก็เบ่งบานขึ้นมาเป็นครั้งแรก” “เดิมทีนางคิดว่านั่นคือของขวัญ ทว่าในเช้าวันถัดมา ภูติตัวน้อยนั้นกลับดับสูญลงไปพร้อมกับดอกถานฮวาที่โรยรา” “มันคงเป็นความเสียใจชั่วครั้งคราว หากมิใช่ว่ามันเกิดขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนนางมิอาจรับไหว ต้องสูญเสียเหล่าภูติน้อยผู้เป็นราวกับบุตรและบุตรีไปในยามที่มิมีกระทั่งคนรักคอยเคียงข้าง.. ว่ากันว่าเรื่องที่เกิดขึ้นกับนางในตอนนั้น คือส่วนหนึ่งของด่านเคราะห์ขึ้นสู่การเป็นเทพเฟิงเซิน ทว่านาง ไม่สามารถก้าวผ่านมันไปได้” “ในยามที่เหลือภูติถานฮวาดอกสุดท้าย เทพบุปผาได้ตัดสินใจสละดวงชะตาทั้งหมดของนางให้แก่เด็กน้อยที่พึ่งเกิดขึ้นมาใหม่ ทำให้เขาได้มีชีวิตอยู่ต่อไปด้วยพลังทั้งหมดของนาง เป็นการกระทำผิดกฎสวรรค์ ที่ก่อนจะได้รับการลงทัณฑ์ นางก็หนีลงมาสู่ภพเบื้องล่างพร้อมกับฝากฝังเขาไว้กับท่านภูติต้นเซียงซู” คลับคลายคลับคลา ทว่าด็มิได้เหมือนดั่งแต่ละเรื่องที่ท่านเคยได้รับฟังมา “หวังให้เขาใช้พลังชีวิตของนางทั้งหมดนั้นในการบำเพ็ญเพียรเพื่อจุติขึ้นเป็นเทพ มีชีวิตยืนยาวตราบนานเท่านาน แต่ท่านก็รู้.. ว่าท้ายท่สุดแล้วมันจบจลอย่างไร” อย่างเช่นตอนนี้ @TSH_Xiaoyin @qyuhann ดูเหมือนจากตรงนี้จะเป็นจุดและระยะที่พวกท่านได้ยินบทสนทนาทั้งหมดของพวกเขา แต่พวกเขาจะไม่ได้ยินบทสนทนาของพวกเท่านล่ะ > ปรากฎตัว > อยู่นิ่ง ๆ > อื่น ๆ - ตัดรอบ 20.00 น. -

(เห็นทุกคนออกมาแลกคอนแท็คกันก็เลยคิดว่าออกมาแจกบ้างดีกว่า คนไหนสนใจแลกคอนแท็คกดใจหรือเมนชั่นมาได้เลยครับเดี๋ยวเค้าทักปายหาา ปิ๊งๆ🥺💖💖)

(หลังๆมาไม่ค่อยได้แอค เพราะงานเข้ารัวๆ + ติดเกม (..) แต่ว่ามีใครอยากแลกคอนแทคกันมั้ยคะ 🥺👉👈 ไหนๆมูก็จะจบแล้ว.. ถ้าเขินเฟบไว้ก็ได้คับ เดี๋ยวเค้าก๊องๆหลังไมค์ไปน้า)

(ผปค.ติดพันธีสิสจนแทบไม่มีเวลา แวะมาฉลองคริสมาสต์หนึ่งรูป แล้วก็ใครสนใจแลกคอนแทคสามารถสะกิดDMมาได้นะครับ!)

@Tongshingsan "อืม เช่นนั้น พวกเจ้าคิดว่ามีเรื่องใดที่ข้าควรจักรู้อีกหรือไม่" เรียวนิ้วเกี่ยวพันเส้นผมไปมา "เพื่อจะให้เรื่องราวนี้ จบลงอย่างสมบูรณ์?"

- เทิร์นที่ 5 - [ ริมน้ำตก ] @FengLiangWan “ข้า..ได้ฟังมาจากท่านผู้ดูแล” เชิ่งเจี้ยนตอบท่าน ส่วนวู่ซินหลางส่ายหน้า “เรื่องส่วนมากข้าเองก็มิได้รู้ …แค่เรื่องโพรงแห่งนั้น ข้ายังพึ่งได้รู้่ามันมีอยู่ก็ตานที่มีพวกท่านเทพเดินทางมา พูดแล้วก็ยังโมโหพวกท่านมิหาย” “...” “ข้าเองก็เป็นรองเจ้าสำนักนะ” ท่านเห็นว่าประกายตาของเชิ่งเจี้ยนอ่อนลง “อภัยให้พวกข้าเถอะ หรือย่างน้อยก็อภัยให้เขาเถิด” ทีนี้กลายเป็นว่าเงียบกันไปทั้งคู่ ทว่าไม่นานเจ้าสำนักโชวเยี่ยนก็พูดต่อขึ้นมา “นางตื่นขึ้นครานี้ อ่อนแอยิ่งกว่าครั้งไหน ๆ เป็นเพราะว่าใช้พลังในการสร้างม่านพลังที่จะปกป้องดินแดนคุนหลุนซีอย่างที่ต้นจันทราทำกับเมืองตงชิงซาน เดิมทีคล้ายว่านางจะเข้าสู่การหลับใหลชั่วนิรันดร์ด้วยตนเองไปแล้ว” “หากมิใช่ว่าเมื่อราวหนึ่งร้อยปีก่อน ยามครบรอบพันปีหลังจากท่านเทพบรรพกาลหวนคืนสู่ธรรมชาติ กระแสพลังของเขาได้แผ่ขยายไปทั่วจนทำใหท่านภูติต้นเซียงซูลืมตาตื่นขึ้น” “แต่ก็เพียงครู่เดียวเท่านั้น พลังนั้นสามารถทำให้นางฟื้นขึ้นมาได้ ทว่าไม่อาจล่อเลี้ยงไปจนกว่าตัวนางจะอยู่ไปได้ครบพันปีและเข้าสู่่การหลับใหลครั้งต่อไปตามธรรมชาติ” “ท่านผู้ดูแลถึงต้องใช้พลังของเขาามที่นางร้องขอ” @TSH_Xiaoyin @qyuhann แสงสว่างถูกจุดขึ้นจนท่านได้มองเห็นพื้นที่ภายใน โพรงโล่งกว้างนั้นถูกบีบจนแคบขึ้นมิต่างจากทางเข้าของมัน ท่านเห็นว่าภายในมีร่างหญิงและชายคนหนึ่งที่นอนซบตักของนางอยู่ เป็นสตรีคนเดิมที่ท่านเคยเห็น และเฟิ่นฮุ่ยนั่นแล ต่างแค่เพียงว่ายามนี้ในมือของเขานั้นมิได้มีดอกถานฮวาเคลือบเกล็ดน้ำแข็งอยู่อีกแล้ว พลันแสงสว่างก็ดับลง คงด้วยความชื้นหรืออากาศของที่แห่งนี้สักอย่าง ทว่าท่านก็คงได้เห็นทั้งหมดเท่าที่มันมีแล้วล่ะ ทำอะไรต่อดี > เข้าไป > ส่องดูอีก > กลับไปริมน้ำตก > อื่น ๆ - ตัดรอบ 18.00 น. -

@Tongshingsan เฟิ่งเลี่ยงหว่านนั่งฟัง เท้าคางไปพลางมองรอบ ๆ ถามขึ้นมาอย่างมิมีปี่มีขลุ่ย ึ "เจ้ารู้เรื่องนี้? เจ้าก็ด้วยหรือ" เจ้าแรกนั้นหมายถึงเซิ่งเจี้ยน ส่วนเจ้าที่สองนั้นหมายถึงวู่ซินหลาง "อ่ะ- ข้าแค่ถามน่ะ เล่าต่อซี"

- เทิร์นที่ 4 - [ ริมน้ำตก ] @FengLiangWan “ท่านภูติต้นเซียงซู เป็นหนึ่งในเหล่าภูติประจำดินแดนที่ท่านเทพแห่งป่าเมื่อครั้งอดีตกาลสร้างขึ้นมา” เขาไม่ได้ตอบท่านในทันที แต่เล่าย้อนความล่ะ ย้อนความไปไกลเสียด้วย อดทนสักหน่อยแล้วกันหนา “จิตวิญญาณของนางถูกผูกเอาไว้กับผืนป่าแห่งคุนหลุนซี มิใช่เพียงต้นเซียงซูนี้อย่างปกติ รวมถึงถูกแบ่งพลังแห่งเทพมาให้จนต้องมชีวิตอยู่ยาวนานไร้สั้นสุด เพื่อคงรักษามัน” “แต่เพราะนางเป็นภูติ จิตวิญญาณของนางจึงไม่อาจรับภาระเหล่านั้นได้ จึงต้องหลับใหลลงทุก ๆ พันปี” “จนกระทั่งถึงคราวของสงครามเทพมาร นางก็ได้ใช้พลังของตัวเองในการปกป้องดินแดนแห่งนี้เอาไว้ และเข้าสู่การหลับใหลอันยาวนาน” “ราวสามพันปี..ก่อนนางจะตื่นขึ้น” @TSH_Xiaoyin @qyuhann โดยรอบมิได้มีใคร รวมถึงมิได้มีบรรยากาศอย่างรอบที่ท่านเคยก้าวเข้ามา หากจะให้พูดถึงแล้ว มันออกจะคล้ายคลึงกับตอนที่ท่านเดินออกเสียมากกว่า มันยังคงเงียบสงบและอบอุ่น ทว่าท่านสัมผัสได้ถึงความเคลื่อนไหวผ่านไปผ่านมาของเหล่าสัตว์น้อยรอบ ๆ สำนักอย่างที่มิมีอยู่ในคราวก่อน ท่านเดินมาตามทางก็สัมผัสได้ว่าความจริงแล้วมันก็ไม่ใช่เส้นที่ยาวไกลเท่าเดิม บางทีที่ผ่านมามันคงจะเป็นเพราะม่านพลังบางอย่างของเฟิ่นฮุ่ย ที่ยาวนี้ไม่มีอยู่อีกแล้ว ได้เห็นทางเข้าโพรงภายในต้นเซียงซูยามนี้ ท่านก็สัมผัสได้ว่ามันแคบลงอย่างมาก ด้านในไม่มีแสงสวางใด หากจะมองดูให้ชัดคงต้องหาแหล่งำเนิดแสงสักอย่าง ไฟ? พลัง? > เข้าไป > ส่องดู > กลับไปริมน้ำตก > อื่น ๆ - ตัดรอบ 14.00 น. -

( หลังบ้านปั่นงานฉ่ำๆเลยมาปัดฝุ่นด้วยงัวเพิ่งตื่นค่ะ 🥺 )

@huihuangcai (แลกกันไหมคะ ว้าย งื้อ)

( เห็นว่าเริ่มแลกคอนแทคกันแล้ว ใครสนใจแลกคอนแทคกับเราด้วยสามารถกดเฟบ เมนชั่น หรือหลังไมค์มาได้เลยนะคะ orz ยินดีที่ได้รู้จักและโคจรผ่านทุกคนค่ะ 🫶🏻🤍✨ )

@Tongshingsan เฟิ่งเลี่ยงหว่านรับฟังคำไปโดยไม่ได้พูดอะไรตอบ เขาไม่ได้รังแกวู่ซินหลางน้อยอีกแล้ว นี่เป็นท่านเทพมารที่ใจดีที่สุดเลยมิใช่หรือ "ใช้เพื่อภูติต้นเซียงซู? จริงด้วยซี เมื่อคราวข้ามิได้ถาม แต่เหตุใดเขาถึงได้ย้ายพลังที่ใช้กับมารเหมันต์มายังภูติต้นเซียงซูผู้นี้กันเล่า" "สำคัญขนาดนั้น?"

- เทิร์นที่ 3 - [ ริมน้ำตก ] @FengLiangWan พวกเขาพากันกลั้นหายใจยามท่านปล่อยไอมารออกมา และเมื่อท่านเก็บมันกลับยามเดินมานั่งลงบนโต๊ะ ลมหายใจนั้นของวู่ซินหลางก็ยังมิได้ถูกปล่อยออกมาจนสุด ท่านเป็นฟางเหลี่ยน จักข่มขู่เขาไปเยอะแยะด้วยเหตุอันใดเล่า ประเดี๋ยวเขาก็มิคุยด้วยหรอก เอาเถิด อย่างน้อยท่านก็ยังมีเชชิ่งเจี้ยนอยู่ “...” “การหลับใหล คือการที่ท่านเฟิ่นฮุ่ยใช้พลังทำให้ดวงวิญญาณ และกายาของเขาเข้าสู่สภาวะที่คล้ายกับการจำศีล ให้พวกมันคงอยู่ไปได้เรื่อย ๆ แม้มิได้มีปราณหรือพลังชีวิตใดไหลเวียนผ่าน” “เขาสามารถใช้พลังนั้นกับตนเองได้อยู่ทุกเมื่อ แต่นั่นก็ต้องเป็นตอนที่เขาแน่ใจว่าจะมิมีผู้ใดเข้ามาสังหารเขาในยามนั้นได้ มิใช่่เพียงเพราะเขาจะสิ้นชีพไปโดยง่ายดาย” ชายชรากำมือเข้าหากัน “ทว่าเป็นเพราะหากเขาดับสูญไป พลังของเขาที่ได้ใช้เอาไว้ก็จะสูญสลายไปด้วย” “พลังที่เขาใช้เพื่อ..ท่านภูติต้นเซียงซู” @TSH_Xiaoyin @qyuhann พวกท่านเคยเดินผ่านพื้นที่แห่งนี้มาแล้ว มันคือพื้นที่เชื่อมต่อไปยังเส้นทางสู่ต้นเซียงซู มันมิได้มีสิ่งใดแปลกตาไปเสียนอกจาก้สนทางเดินที่คล้ายถูกฝังอะไรบางสิ่งเอาไว้ เมื่อพวกท่านได้ลองพิศดูก็จะได้รู้ว่ามันคือต้นกล้าของไม้ยืนต้นสัดชนิทที่มิได้มีความสลักสำคัญ เพราะหลักสำคัญของมันคือเจตนาของผู้ปลูก ที่มองอย่างไรก็คือการปิดบังการมีอยู่ของเส้นทางนี้ไปให้พ้นเสีย มิใช่การบังตาด้วยสายพลังอันสูงส่ง ทว่าเป็นการกลบฝังด้วยธรรมชาติในอีกสิบปีร้อยปีข้างหน้า > กลับไปเข้าร่วมบทสนทนา > ไปตามเส้นทางสู่ต้นเซียงซู > อื่น ๆ - ตัดรอบ 10.00 น. -

@Tongshingsan "มิเอาน่า ให้ข้าได้อยู่คุยเล่นกับพวกเจ้าเถอะ" เฟิ่งเลี่ยงหว่านนั่งลงบนเก้าอี้เดียวกัน เท้าแขนและประสานมือมองทั้งสอง "ข้ายังมิค่อยเข้าใจเรื่องคราวก่อนสักเท่าไร" "การหลับใหลคือสิ่งใด และเรื่องราวที่เหลืออยู่ นอกจากที่เขาเล่าออกมา" "ข้าอยากฟังทั้งหมดเลย" ยิ้มน่ารักให้พวกเจ้า

@Tongshingsan ท่านมารโรคร้ายที่ว่า ยิ้มหวานให้วู่ซินหลาง รวมถึงเชิ่งเจี้ยนเองก็ด้วย "กลับไปเสีย? คิดอย่างไรกันหรือถึงได้กล้าสั่งการอะไรกันเอากับข้า" ไอมารระลอกหนึ่งถูส่งออกมาครอบคลุมอีกสองคนในที่แห่งนี้ ก่อนเพียงอึดใจเดียวจะถูกดึงกลับราวเป็นเรื่องล้อเล่น แต่เขาก็ล้อเล่นจริง ๆ นั่นแล +