Finance Advisor

📢 🇨🇦 اکسپرس اینتری | انتخاب جدید CEC اداره مهاجرت کانادا در جدیدترین قرعه‌کشی CEC که در ۷ جولای ۲۰۲۶ برگزار شد، ۲,۰۰۰ دعوت‌نامه ITA صادر کرد. 🔹 حداقل امتیاز CRS: ۵۱۷ 🔹 تعداد دعوت‌نامه‌ها: ۲,۰۰۰ 🔹 قانون تساوی (Tie-breaking): ۲۹ دسامبر ۲۰۲۵، ساعت ۱۷:۴۹:۲۷ UTC

وبملت بهترین جایزه رفتار سهم می رسد به نماد بانک ملت نه کسی در صف خرید بی نصیب می مونه ، نه کسی در صف فروش گیر میفته. جام بهترین بازیگر بازار سهام لایق بازیگر وبملت با بالای ۲۰ میلیارد حجم. شاید هم از فردا دوباره لیدر بازار شود و بتازد. راستی بازی ایران در مقابل بلژیک عالی❤️

اگر جنگی شروع شود، خامنه‌ای در صدر اهداف خواهد بود قرار بود جمعه، مذاکراتی میان جمهوری اسلامی و آمریکا برگزار شود؛ مذاکراتی که می‌توانست، دست‌کم روی کاغذ، تنش‌ِ فعلی را موقتا مدیریت کند. انصرافِ جمهوری اسلامی از این مذاکرات یعنی یک گام دیگر به احتمال جنگ نزدیک شدیم. تهران آگاهانه یکی از ترمزهای سیاسی کنترل تنش را از کار انداخت. جمهوری اسلامی به این جمع‌بندی رسیده است که زندگی زیر سایه دائمی جنگ، از خودِ جنگ پرهزینه‌تر است. سایه جنگ یعنی فرسایشِ مداوم: بی‌ثباتی اقتصادی، فرار سرمایه‌، تشدید فشار اجتماعی، و از همه مهم‌تر، فرسودگی دستگاه سرکوب در داخل. در این محاسبه، تهدیدِ خارجیِ دائمی همان چیزی است که می‌تواند اعتراضِ داخلی را زنده نگه دارد و خیابان را «قابل تکرار» کند. از این زاویه، «یک‌بار جنگیدن» حتی اگر پرهزینه باشد، بهتر از ماندن در وضعیتِ تعلیق است. آنها تصور می‌کنند اگر جنگی رخ دهد و تمام شود، حتی اگر خسارت‌بار باشد، می‌توان دوباره نظمِ «سرکوب و کنترل» را بازسازی کرد. اما اگر سایه جنگ بماند، هر بحرانِ داخلی می‌تواند به این امید گره بخورد که «شاید این بار ضربه خارجی کار را تمام کند». این محاسبه با برداشت آنها از اراده آمریکا گره خورده است. جمهوری اسلامی معتقد است آمریکا اراده سیاسیِ جنگ طولانی و به‌ویژه عملیات زمینی در ایران را ندارد و نهایتِ سناریو را در حملات هوایی و بمباران می‌بیند. از نگاه آنها، بمبارانِ حتی سنگین، به‌خودی‌خود به فروپاشیِ نظام منجر نمی‌شود؛ فروپاشی زمانی رخ می‌دهد که ستون‌های کنترل داخلی از هم بپاشد یا نیروی خارجی وارد معادله زمینی شود، سناریویی که از دید آنها، واشینگتن از آن پرهیز می‌کند. همین برداشت، آستانه ریسک‌پذیری را بالا می‌برد و کنار کشیدن از مذاکره را برایشان «معقول» می‌کند. بر این اساس، اگر قرار است جنگی رخ دهد، باید کوتاه، پرهزینه برای طرف مقابل و تعیین‌کننده باشد. اینجاست که منطق «گسترش هزینه» وارد می‌شود: حمله به تاسیساتِ نفتی و اقتصادیِ کشورهای همسایه با پوشش حمله به پایگاه‌های آمریکا، ناامن‌سازی منطقه، اختلال در عبور و مرورِ کشتی‌ها در خلیج فارس یا حتی بستن آن، و انتقال شوک به قیمت نفت و بازارهای جهانی. تصورشان این است که با بالا بردن شدیدِ هزینه منطقه‌ای و بین‌المللی، جنگ به سرعت مهار خواهد شد و سایه جنگ، اگر نه برای همیشه، دست‌کم برای مدت طولانی از سرِ جمهوری اسلامی برداشته می‌شود؛ چون دفعه بعد، کشورهای همسایه و بازیگرانِ منطقه‌ای و جهانی خودشان مانع تکرار جنگ علیه جمهوری اسلامی خواهند شد. در این روایت: جنگ یک‌بار، شیون یک‌بار. به باور آنها، جمهوری اسلامی باید هزینه جنگ علیه خود را آن‌قدر برای منطقه و اقتصادِ جهانی دردناک کند که برای مدتِ طولانی بیمه شود. همین چارچوب، تصمیم‌های دیگر جمهوری اسلامی را هم توضیح می‌دهد. در داخل، وقتی به این نتیجه رسیدند که عقب‌نشینی در برابر اعتراضات، نشانه ضعف است و ضعف خیابان را زنده نگه می‌دارد، به مشت آهنین و کشتار ده‌ها هزار نفر روی آوردند؛ قتل‌عامِ خیابانی را به ابزار بازدارندگیِ بلندمدت برای کنترل خیابان تبدیل کردند. در خارج هم، مذاکره را کنار گذاشتند: حاضر نیستند شرایط ترامپ را بپذیرند و ترجیح می‌دهند به استقبال جنگی بروند که به باورشان قرار نیست به فروپاشی نظام بیانجامد، اما هزینه دردناک آن برای منطقه نقش بازدارندگیِ بلندمدت خواهد داشت. جمهوری اسلامی «مشت آهنین در داخل و خارج» را انتخاب کرده است. نتیجه منطقیِ این مسیر، حرکت به سمت جنگ است. این‌که جنگ حتمی است یا نه را نمی‌دانیم؛ اما اگر جنگی در کار باشد خامنه‌ای قاعدتا در صدر اهداف خواهد بود. وضعیتِ آچمزِ فعلی، حاصلِ سرسختی خامنه‌ای است. آمریکا برای پرهیز از جنگِ طولانی، ناگزیر از حذف او و حلقه تصمیم‌گیرانِ اصلیِ جمهوری اسلامی خواهد بود. وقتی مصالحه منتفی شود، منطقِ درگیری به سمتِ راسِ تصمیم‌گیری یا سرِ مار حرکت می‌کند.