𝓐𝒍𝒂𝒖𝒅𝒆.

❝︎ Even though I’m the First Generation of Vongola Family 、but I don’t like being under anyone ❞︎ ─︎ 𝐴𝑙𝑎𝑢𝑑𝑒. 𓊆 ☁️ 𓊇 ‣︎ 𝙏𝙝𝙚 𝙂𝙪𝙖𝙧𝙙𝙞𝙖𝙣 𝙤𝙛 𝘾𝙡𝙤𝙪𝙙 ¹︎ ‣︎ 𝙁𝙤𝙪𝙣𝙙𝙚𝙧 𝙤𝙛 𝘾𝙀𝘿𝙀𝙁 ⌗︎ ติชมทาง Mention หรือ DM 📌

😭😭😭😭😭😭 รุ่นแรกฟื้ด

•∆• จีอ็อตโต้ซัง จีซัง อลาวดิซังมาละคับ🥹✨

#LaMemoriaDiPrimo ปลายนิ้วของจีอ็อตโต้ที่จับถ้วยไวน์เย็นจนเกือบแข็ง มันขึ้นสีม่วงจาง ๆ ตัดกับสีขาว ชาเข้าไปจนความปวดร้าวกลายเป็นไม่รู้สึก เขายืนพิงปลายขอบระเบียงคฤหาสถ์ หมุนควงแก้วไวน์ในมือไปมาในค่ำคืนที่ไร้ดารา

" ยินดีต้อนรับสู่ปีของผมครับ :) "

ใครมาจุดพลุใกล้ปราสาทวาเรีย ?

" เป็นค่ำคืนที่สงบดีจังเลยครับ " " โอ้ะโอ๋ ไม่สิ.. ดูเหมือนว่าตอนนี้จะถึงเวลานอนของพวกเด็กน้อยแล้วสินะครับ " " หวังว่าจะไม่พบฝันร้ายกันนะครับ "

สิ้นปี = สิ้นชีพไหม

" Buon compleanno, Giotto "

มาย่ำเยือนโดยปราศจากเสียง จากลาไปอย่างไร้ร่องรอย เหมือนกับทุกคราที่มา สมดั่งผู้ครองสมญานามปฐมเมฆา..

… ปฐมเมฆาเพียงเฝ้ามองภาพนั้น ภายใต้สีหน้าและแววตาอันเยียบเย็นที่ยากจะหยั่งรู้ถึงความรู้สึก ท้ายที่สุดมีเพียงเปลือกตาคู่ที่ปิดลงโดยไร้คำเอ่ย เสียงฝีเท้ากระทบจากดังไปเบาเมื่อเจ้าของร่างก้าวออกห่างไปไกลจากบริเวณ พร้อมกับแผ่นหลังที่ค่อย ๆ เลือนหายไปในความมืด

แหงนมองฟ้าในยามราตรี เสียงปะทุของดอกไม้ไฟที่ถูกจุดดังสนั่นทุกหนแห่ง สีสันตระการตาประปรายทั่วผืนฟ้า วูบหนึ่งแสงสว่างวาบฉาบแสงสีบนใบหน้าของเมฆาผู้เงียบงัน นัยน์คู่คมอันเฉยชา ทอดมองอย่างไร้ความรื่นรมย์ใด ๆ เฉกเช่นผู้อื่น

#TogetherIsChaosNotCozy 31 / 7 / 2022 ꒰ ❛ Will always be a place to comeback ❜ ꒱ ( Although it was chaos )

"....." ไม่ มันไม่ได้มีอะไรเลย ก็แค่คนแก่บางคน เกิดคิดถึงความหลังขึ้นมา ทั้งที่ดวงจิตไร้ชีวิตในแหวนไม่น่ามีความห่วงหาอะไรแบบนั้นแล้วก็ตาม

#.TogetherIsChaosNotCozy ปฏิทินเปลี่ยนหน้า วันเวลาเดินไป บ้านสีขาวถูกทิ้งร้างจับฝุ่น ใบไม้กอง ผุพังและสุดโทรมจนแทบจำไม่ได้ อีกหนึ่ง หรือ สองเดือน ก็จะครบสามปี หลังจากเหตุการณ์ครั้งนั้น มันไวกว่าที่คาด และในขณะเดียวกันอาจจะยาวนานกว่าที่เห็น ดวงตาสีทองหม่นแสงลง

และสักวัน เมฆาจะกลับมาเยือนอีกครั้ง ต่อให้ที่แห่งนั้นจะไม่หลงเหลือใครก็ตาม .. . #.TogetherIsChaosNotCozy

แต่เขาไม่เคยลืมคนเหล่านั้นเลยสักครั้ง สายลมอ่อนแผ่วพัดเบา ๆ ผ่านร่างของบุรุษ ราวกับนาฬิกาดึงสติให้ตื่นจากห้วงภวังค์ ดูเหมือนว่าเวลาจะหมดลงแล้ว หมุนกายหันหลังให้ ก่อนจะก้าวจากไปช้า ๆ อย่างเงียบงัน บอกลาแก่สถานที่ในความทรงจำ ที่ครั้งหนึ่งเมฆาเคยละทิ้งอิสรภาพมาพักพิง

ตึก.. เสียงย่ำกรายฝีเท้ากระทบหินอ่อน ชายเสื้อคลุมพริ้วไสวเฉกเช่นเรือนผมสีอ่อน กายาสูงตระหง่านหยุดลงตรงหน้า ณ สถานที่ความทรงจำ ' บ้าน ' ครั้งหนึ่งเขาเคยใช้คำนั้น กับที่แห่งนี้ แม้ตอนนี้จะกลายเป็นอดีตกาล ผ่านพ้นวันเวลาไปเนิ่นนาน แต่กลับสลักอยู่ในใจของเมฆาอิสระผู้นี้