MeirFridman

אחרי שראיתי את המקרה שהשוטרת ולנטינה נמץ תקפה מפגינה מבוגרת רציתי לשתף את היכרותי והחוויה האישית שלי איתה. לפני מספר שנים נתקלתי בשוטרת ולנטינה נמץ בכותל. הגעתי עם משפחתי,הילדים, חמי וחמותי לכותל. היה לנו אישור להיכנס עם הרכב לתוך רחבת הכותל. משום מה גברת ולנטינה החליטה שלא מתאים לה שניכנס, ובלי סיבה יצרה שם כאוס. אישתי, שגם היא שוטרת(הציגה תעודה)אמרה לה, ככה לא מתנהגים לאזרחים, את בושה למשטרה. ואז גברת ולנטינה תפסה את ידה של אישתי ומשכה אותה באלימות. אישתי ההמומה אמרה לה:״מדוע את תוקפת אותי״?, ומשכה את היד. אז ולנטינה צעקה בקשר:״תקיפת שוטרים״(פעמיים) ולחצה על לחצן המצוקה. בשלב הזה,אני לא צריך להגיד לכם מה קורה ברחבת הכותל כשלוחצים על לחצן מצוקה. פחות מדקה הגיעו בערך 50 שוטרים מכל יחידה אפשרית:בילוש, מג״ב, יס״מ ושוטרים כחולים. רק ימ״מ היה חסר. בשיא חוצפתה היא צעקה לשוטרים שאישתי,שהיא שוטרת , תקפה אותה. היא התנהגה בפרעות ואלימות פושעת, והכל מול הוריה של אשתי והילדים שלי(שגדלו והתחנכו לאמא שוטרת,תחנת משטרה היתה להם בית וגדלו בחוויה שכל השוטרים הם חברים של אמא). השוטרים ביקשו מאישתי להתלוות אליהם. ואז הגברת ולנטינה הצביעה עלי ואמרה:״תעצרו אותו!״ ״הוא תקף אותי!״ וגם את חמי שישב ברכב ולא יצא כלל. עצרו אותי ואת חמי,הובילו אותי באזיקים לתחנה. אני ממתין לחקירה. כשנכנסתי לחקירה החוקר טען בפניי שאני עצור על תקיפת שוטרים. אמרתי לו:״לא תקפתי!״ וביקשתי לראות את הסרטונים,שמוכיחים זאת .מיותר לציין כי העיר ירושלים מרושתת במצלמות אבטחה,ובמיוחד איזור הכותל בפרט,מה גם שהשוטרים מצויידים במצלמות גוף. ביקשתי מהחוקר שיוכיח את האשמותיו. החוקר אמר:״ראיתי את הסרטונים״. אז שאלתי :״מה אתה רוצה ממני״? החוקר התחיל לדבר איתי על קרבות של לוחמים בעולם, על קונור מקרגור וחביב,ואז אמר לי:״אתה משוחרר״. החזירו לי את הטלפון. עוד בטרם יציאתי מחדר החקירה אני מבחין בהמון הודעות שקיבלתי לנייד.לתדהתי גיליתי שפרסמו עלי לפחות כ-40 כתבות בתקשורת בכותרת:״לוחם הMMA חיים גוזלי תקף שוטרים״. חשוב לי לציין שהגעתי לכותל באותו היום כדי להודות לקב״ה ולקבל ברכה לכבוד פתיחת אקדמיה חדשה לאומנויות לחימה לאימון נוער ובוגרים. בנוסף לכך,הייתי אמור להעביר קורס הגנה עצמית למדריכי משטרת ישראל מכל המחוזות בביה״ס לשוטרים- ׳המכללה הלאומית לשוטרים׳ בבית שמש מספר ימים אחרי האירוע. למחרת בבוקר קיבלתי טלפון מבית הספר לשוטרים, והודיעו לי שהקורס שהייתי אמור להעביר מבוטל. באותו זמן בעיר בת- ים( עיר הולדתי ומגוריי)תלו שלטי חוצות על שמי כאות הוקרה על פועלי וקידום הספורט והנוער בעיר ובעולם, כתוצאה מהפרסומים השקריים כנגדי הורידו אותם. בגלל הכתבות השקריות ספגתי נזק עצום. משטרת ישראל המשיכה לעמוד על זה שתקפתי. עלו כתבות בערוץ 13, במאקו, ומשטרת ישראל המשיכה להוציא הצהרות לתקשורת שתקפתי,למרות שידעו שלא תקפתי. לכן החלטתי לתבוע את משטרת ישראל בעקבות התנהגותה של ולנטינה נמץ,שתקפה, שיקרה ובגללה הכל קרה. מספר שנים אחרי האירוע ולנטינה מגיעה לבימ״ש כדי לתת עדות. השופטת שואלת אותה ישירות:״האם חיים גוזלי תקף אותך״? היא עונה:״לא״! אז מפעילים את הסרטון ממצלמת הגוף של אחד השוטרים שנכח באירוע,ושם רואים את ולנטינה מצביעה עלי וצועקת:״תעצרו אותו, הוא תקף אותי״! מספר ימים אחרי האירוע הגשתי נגדה תלונה במח״ש, ואני לא צריך להגיד לכם מה קרה.. סגרו לה את התיק. גם אישתי הגישה נגדה תלונה, וגם היא נסגרה. משטרת ישראל נתנה גיבוי מלא לשוטרת שמשקרת, לשוטרת שעוברת על החוק באופן קבוע. אישתי עזבה את המשטרה אחרי 27 שנה בגלל ולנטינה. ולנטינה גרמה לי ולמשפחה שלי נזק שאי אפשר לאמוד ולתאר במילים .הכל בגלל שהיא חיה בסרט שהיא מעל החוק. מעניין מי במשטרה חושב שצריך שוטרת מגעילה שמשקרת ופוגעת באזרחים, והכל סתם כי בא לה, היא חסרת ערכים ומהווה סכנה לציבור,סכנה לאזרחים, עושה נזק למשטרה בפרט ולחברה בכלל, יש להוקיע אותה ממשטרת ישראל! אני בימים אלה מחכה לפסק הדין בתיק שתבעתי את משטרת ישראל. אני שמח שהפרצוף שלה צץ שוב ,והגיע הזמן שהיא תקבל את מה שמגיע לה! גברת ולנטינה, בימים האחרונים ישבתי עם העורך דין שלי אהב כהן על תביעה ואני עכשיו הולך לתבוע אותך אישית על כל הנזק שנגרם לי בשנים האחרונות בגללך. גם על הלילות שהילדה שלי לא ישנה בגלל הטראומה שעברה באותו היום. חמתי והילדה שלי נשארו ברכב מחוץ לכותל עד ששחררו אותנו. ולך ולנטינה אכתוב: את אפילו לא רוצה לדעת בדיוק באיזה סדר גודל כספי הנזק שגרמת לי. נראה כמה תעודת השוטר תעזור לך בבית המשפט. עד היום המקרה הזה רודף אותנו במשפחה.

البطل المهزوم: لماذا نمجّد من يقودنا إلى الكارثة؟ ……………. عرفت الشعوب أنواعا عديدة من الأبطال: البطل المؤسس (بسمارك، جيفرسون)، البطل المحرر (ديغول، غاندي، اتاتورك)، والبطل النهضوي (مهاتير محمد، ميجي). لكن العرب في تاريخهم الحديث لم يعرفوا إلا نمطا مختلفا: البطل المأساوي. الزعيم الذي يتبنى مشروعا كبيرا أو شعارا نبيلا، لكنه يسعى لتحقيقه بوسائل قمعية أو لاعقلانية، فيقوده ذلك في النهاية إلى السقوط جارا معه شعبه نحو الهزيمة. في التراجيديات المشهورة بطهر نموذج البطل المأساوب/التراجيدي: أوديب في ملك طيبة، الذي قتل والده وتزوج والدته دون أن يعلم؛ ومكبث في مسرحية شكسبير ، الذي دمره الطموح والجشع حتى فقد كل شيء. في كل تلك التراجيديات يقع البطل في تناقض قاتل بين أهدافه وأفعاله. فالأدوات التي يستخدمها لتحقيق هدفه هي نفسها السبب في تدمير الهدف نفسه. وشخصيته البطولية تحمل داخلها بذور سقوطه وسقوط كل من هم حوله. ولو تأملنا تاريخنا السياسي الحديث لوجدنا نماذج الأبطال محصورة في هذا النمط. فقد كان عبد الناصر يرى أن إلغاء الحياة السياسية والأحزاب وتقييد الحريات ورفض الديمقراطية ضرورة لتحقيق الاشتراكية والوحدة العربية والتحرر. لكن هذه السياسات نفسها دمرت الشروط التي يمكن أن تقوم عليها الوحدة والتنمية. فالأداة التي استُخدمت لبناء المشروع كانت هي نفسها التي أضعفته وأدت في النهاية إلى هزيمة 1967. وعندما أعلن ناصر استقالته وطلب من الجماهير محاكمته كان، بالمعنى الدرامي، يعترف بأن النظام الذي بناه لتحقيق الحلم كان هو نفسه أحد أسباب انهياره. والتناقض ذاته يتكرر في نموذج السنوار. فقد رفع شعار تحرير فلسطين ومقاومة الاحتلال، لكن السياسات التي مارستها جماعته في الداخل الفلسطيني أضعفت المجتمع الذي يفترض أن يقود معركة التحرر. فالقمع الداخلي وملاحقة الخصوم الفلسطينيين وتحويل المقاومة من مشروع وطني جامع إلى مشروع طائفي مرتهن لإيران، كلها سياسات أضرت بالقضية نفسها. ومع المغامرة العسكرية في 7 أكتوبر المنفصلة عن ميزان القوى وعن الكلفة البشرية والسياسية، تحولت الأفعال التي قُدمت باعتبارها طريقا للتحرير إلى عامل في تدمير الأسس الموضوعية لبقاء القضية الفلسطينية نفسها. ويظهر التناقض نفسه في المشروع الإيراني بقيادة علي خامنئي. فمنذ عقود تُرفع شعارات “تحرير القدس” و“قيادة محور المقاومة”، لكن هذا الخطاب ترافق في الداخل الإيراني مع قمع سياسي وتضييق على الحريات وتدهور اقتصادي أفقَر ملايين الإيرانيين. وفي الخارج تحول هذا المشروع إلى شبكة نفوذ طائفي وصراعات ساهمت في تفخيخ دول عربية مثل العراق وسوريا ولبنان واليمن وإضعاف دولها وتمزيق مجتمعاتها. وهكذا أدت سياسات تُرفع باسم مقاومة إسرائيل إلى نتيجة معاكسة: استنزاف المنطقة وتفكيكها، وهو ما خدم مصالح إسرائيل أكثر مما أضر بها. ومع ذلك، وكما لاحظ أمين معلوف، لدى العرب عادة غريبة في أسطرة المهزومين. فالاعتراف بالهزيمة يهدد منظومة كاملة من الأوهام واليقينيات، ولذلك تميل الذات المهزومة إلى تحويل الفشل إلى بطولة. يصبح الزعيم الذي قاد إلى الكارثة بطلا لأنه قاتل حتى النهاية، وتُستعاد قيم الفروسية القديمة لتجميل واقع الهزيمة. لقد دمرت غزة وسُحقت إيران وضاعت القضية، لكن يكفي أن يموت القائد “مقبلا غير مدبر” حتى تتحول المأساة إلى أسطورة. في النهاية، لا يتعلق الأمر بإنجاز حقيقي بقدر ما يتعلق بالحاجة النفسية إلى بطل يشبه الجماعة المهزومة. بطل مهزوم مثلها، ومهان مثلها، لكنه يمنحها وهما بالخلاص. وهكذا تتحول الهزيمة إلى مادة لصناعة بطولة نفسية، ويصبح الزعيم الذي لم يحقق شيئا بطلا في المخيلة، لأن الجماعة المهزومة تبحث في صورته المهزومة عن ذاتها التي أدمنت التعلق بالأبطال المهزومين.