Gerard Krispijn

Kennen jullie deze column nog? Na dit trauma nodigde Gerda mij uit voor een BBQ. DIT IS DEEL 1 . DEEL 2 VIND JE ONDER DEZE COLUMN. Stel je voor: je zit op een verjaardag bij een vage kennis. De kringverjaardag-opstelling is een feit, de blokjes kaas zweten zachtjes in een bakje, en precies tegenover je zit hij.Aros Aros is geen schoothondje. Aros is een Rottweiler van het formaat kleine betonmixer, met een kop zo groot als een bowlingbal en de focus van een sluipschutter. Vanaf het moment dat ik mijn eerste slok lauwe cola nam, zijn onze blikken vergrendeld in een interspecies staring contest waar de gemiddelde cowboy u tegen zegt. Het is niet de vrolijke blik van een hond die een bal verwacht. Nee, dit is de blik van een wezen dat al je zonden kent. Aros kijkt niet naar mij; hij kijkt door mij heen, rechtstreeks naar die ene keer in 2014 dat ik een parkeerboete niet betaalde. Die zwarte wenkbrauwstippen boven zijn ogen fungeren als een soort radarsysteem dat elke hartslag van mij registreert. Ik probeer de tactiek van de 'nonchalante negeerstand'. Ik kijk naar de kamerplant (half dood), naar de gastvrouw (vertelt over haar airfryer), en weer naar de kamerplant. Maar in mijn ooghoek zie ik die twee bruine knikkers in dat massieve zwart-bruine masker. Ze knipperen niet. Ze bewegen niet. Aros is een harig standbeeld van pure intimidatie. Af en toe ontsnapt er een zware zucht uit zijn borstkas, die klinkt als een naderende onweersbui. Wanneer ik een stukje leverworst richting mijn mond breng, intensiveert de blik. De pupillen van Aros verwijden zich tot zwarte gaten waarin alle gezelligheid van de middag verdwijnt. Ik begin te zweten. Ben ik een indringer? Is dit zijn stoel? Of ziet hij simpelweg een geest die over mijn schouder meekijkt? Volgens de informatie over Rottweilers op de LICG-website zijn ze "zelfverzekerd", maar Aros is voorbij zelfverzekerd; hij is de baas van de onderwereld. "Oh, kijk hem nou," roept de gastvrouw vertederd. "Aros vindt je écht leuk! Hij wijkt niet van je zijde." Nee, Gerda. Aros vindt me niet leuk. Aros voert een psychologische oorlogsvoering uit die verboden is volgens de Conventie van Genève. Hij wacht tot ik breek. Tot ik huilend mijn leverworst aan hem overhandig en om genade smeek bij deze gespierde bewaker van de kringverjaardag. Ik heb uiteindelijk mijn jas aangetrokken en ben gevlucht. Terwijl ik achteruit de oprit afreed, zag ik zijn massieve silhouet nog steeds voor het raam staan. Onbeweeglijk. Starend. Ik weet zeker dat hij me morgen een vriendschapsverzoek stuurt op Facebook, puur om me eraan te herinneren dat hij nog steeds kijkt. Gerard Krispijn

De BBQ-Inquisitie: Aros Slaat Terug. Deel 2 Ik dacht dat ik veilig was. Ik dacht dat de fysieke barrière van een bakstenen muur en een oprit genoeg was om de psychologische terreur van Aros achter me te laten. Maar Gerda is hardnekkig. "Nu we een tuinfeestje hebben, móet je komen," appte ze. "Lekker buiten, heel ongedwongen." Buiten bleek een rekbaar begrip. De tuin was omgebouwd tot een culinaire arena waar de geur van aangebrand speklapje en goedkope aanmaakblokjes de lucht vulde. En daar, in het midden van het gazon, stond hij. De harige betonmixer was terug. Aros zat niet. Hij stond. Strategisch opgesteld naast de Boretti-barbecue, als een uitsmijter bij een club waar ik overduidelijk niet op de gastenlijst stond. Zijn kop bewoog synchroon met de tang van de gastheer. Links, rechts, omhoog. Maar zodra ik mijn voet op het terras zette, stopte de radar. De bowlingbal draaide mijn kant op. In de volle zon is de blik van een Rottweiler nog intenser. Het licht weerkaatste in zijn ogen, waardoor het leek alsof hij laserstralen recht door mijn linnen zomerbroek schoot. Terwijl de rest van de gasten luidruchtig discussieerde over de beste marinade, communiceerden Aros en ik op een frequentie die alleen merkbaar was voor mij en waarschijnlijk enkele satellieten van defensie. Hij deed deze keer iets nieuws: de 'Slow Blink'. In hondenboeken staat dat dit een teken van vertrouwen is. Bij Aros voelde het meer als het langzaam laden van een zwaar kaliber wapen. Toen ik een bordje huzarensalade bemachtigde, begon de volgende fase van zijn plan. Aros kwam niet naar me toe. Hij bleef op exact drie meter afstand staan. Een onzichtbare grens die ik niet durfde te overschrijden. Telkens als ik een hap nam, liet hij een zachte, keelachtige 'wuff' horen. Geen blaf, maar een herinnering: "Ik zie die augurk, Gerard. En ik keur hem af." Gerda kwam langs met een schaal stokbrood. "Kijk nou, hij waakt over je! Hij zorgt dat er geen vlieg bij je in de buurt komt." Nee, Gerda. Hij zorgt ervoor dat mijn bloeddruk het kookpunt bereikt. Hij analyseert mijn cholesterolgehalte terwijl ik naar die satéstokjes staar. Het hoogtepunt kwam toen de gastheer een worstje liet vallen. De wereld stond even stil. De wetten van de zwaartekracht leken niet te gelden voor Aros. Zonder zijn blik van mij af te wenden, ving hij het vlees in de lucht op. Een korte, droge klap van zijn kaken. Hij slikte het door, likte zijn lippen af en bleef me aankijken. De boodschap was duidelijk: Dit had jouw knieschijf kunnen zijn. Ik ben vertrokken voordat de marshmallows op het vuur gingen. Terwijl ik door de tuindeur glipte, keek ik nog één keer om. Aros stond daar, verlicht door de gloed van de barbecue, als een mythologische bewaker van de onderwereld. Toen ik thuiskwam, zag ik een melding op mijn telefoon. Geen vriendschapsverzoek. Maar Google Maps vroeg me of ik "deze locatie" wilde beoordelen. Ik zweer dat ik op de achtergrond van de profielfoto een zwarte vlek met twee bruine wenkbrauwstippen zag. Gerard Krispijn

De Helm zit als een Keurslijf (met Blusinstructies) Daar zat hij dan in mijn inbox: een jonge soldaat van amper begin twintig, vers uit de kneedmachine van de staat. Hij kwam me even haarfijn uitleggen dat mijn kritiek op de rol van defensie bij de bosbranden eigenlijk een vorm van heiligschennis was. Het was ontroerend, op de manier waarop een puppy die tegen een blusvliegtuig blaft ontroerend is. Voor deze jongeman is de wereld heerlijk overzichtelijk. 9/11? Precies zoals de overheid het dicteerde. Zelensky? Een kruising tussen Superman en Moeder Teresa. En die bosbranden? Nou, als defensie zegt dat ze het onder controle hebben terwijl de vlammen de hemel likken, dan ís dat zo. Punt. Volgens Jan Soldaat mag je blijkbaar pas iets vinden van defensie als je zelf met een camouflagebroek in de modder hebt gelegen. Dat diezelfde defensie bij een natuurbrand soms kijkt naar het vuur zoals een kleuter naar een hogedrukpan, dat mag je vooral niet hardop zeggen. Als hij en zijn dienstmaten er niet waren geweest, had ik nu waarschijnlijk deze column in het Russisch getypt terwijl ik een fles wodka leeg zoop. . Graag gedaan, burger! We mogen van geluk spreken dat deze twintigjarige de geopolitieke wereldorde persoonlijk op zijn schouders draagt tussen het poetsen van zijn kisten door. Maar het absolute hoogtepunt van ons gesprek was een filosofisch hoogstandje waar zelfs Aristoteles een punthoofd van zou krijgen. Hij waarschuwde me bloedserieus dat mijn woorden ervoor konden zorgen dat mensen "hun eigen gedachten verkeerd zouden interpreteren".Laat dat even bezinken. En lees nog een keer deze laatste zin terug. Blijkbaar zijn we in Nederland inmiddels zo ver heen dat we een handleiding nodig hebben om te begrijpen wat we zelf denken. Stel je voor: je zit op de bank, je twijfelt over de effectiviteit van een Chinook-helikopter boven een vuurhaard, maar door mijn bericht interpreteer je die gedachte plotseling als een Russische staatsgreep. Levensgevaarlijk.Het is diep triest om te zien hoe zo’n jonge knaap is omgebouwd tot een pratende brochure van het Ministerie. Geen twijfel, geen nuance, alleen de blinde paniek dat iemand aan de boom van de gevestigde orde schudt. Je vraagt je af of die jongens bij hun aanstelling naast hun uniform ook een setje oogkleppen en een voorgeprogrammeerde blusinstructie ( waarbij "het gezag" nooit in de as mag gelegd worden ) uitgereikt krijgen. Ik heb oprecht medelijden met hem. Het moet doodvermoeiend zijn om de hele dag de wereld in zwart wit te zien terwijl de bossen om je heen in alle kleuren oranje afbranden. Maar goed, zolang de helm strak genoeg zit, voel je de hoofdpijn van het zelfstandig nadenken gelukkig niet. Gerard Krispijn Ps ik heb in dienst gezeten in het Harde. Nee joh, ik heb geen aansteker en het was in 1981.

De Eindeloze Pinpas van de Overheid Heeft u het ook gevoeld vandaag? Dat lichte briesje in uw broekzak? Dat is de overheid die weer eens met uw portemonnee aan het zwaaien is. We hebben in Nederland namelijk iets briljants bedacht: het bureaucratische boete spel. .Het COA krijgt de ene na de andere boete omdat ze de puinhoop niet op orde krijgen. De rechter tikt met zijn hamer en eist miljoenen. Maar laten we niet doen alsof dat 'straf' is. Het is gewoon een sigaar uit eigen doos die we eerst zelf hebben moeten betalen. Laten we de cijfers even rauw op je bord leggen. Een asielzoeker in de normale opvang kost ons al zo’n 30.000 euro per jaar. Maar omdat Den Haag er een zootje van maakt, zitten we massaal in de noodopvang en hotels. Dan praten we opeens over 60.000 tot 90.000 euro per persoon. Dat is geen opvang meer, dat is een all inclusive vakantie op kosten van de bakker en de bouwvakker die elke ochtend om zes uur hun bed uitkomen.En alsof die miljardenrekening nog niet hoog genoeg is, komt de kers op de taart: de dwangsommen. De IND en het COA tikken jaarlijks tientallen miljoenen af aan boetes omdat ze hun eigen regeltjes niet halen. Geld dat door de staat aan de staat wordt betaald, met uw belastingcenten als smeermiddel voor de draaimolen. Het is een gênante vertoning. Terwijl u bij de kassa van de supermarkt staat te zweten over de prijs van een pak boter, smijt de overheid met miljoenen alsof het Monopoly-geld is. Ze geven zichzelf een boete, trekken uw pinpas door de gleuf en noemen het 'gerechtigheid'.We worden niet bestuurd, we worden gebruikt als een onuitputtelijke pinautomaat voor een systeem dat volledig failliet is. Het wordt tijd dat we de stekker uit deze draaimolen trekken, want de enige die hier lacht, is de bureaucraat die het geld van uw linker naar uw rechterzak schuift en onderweg de helft verliest. .Proost Nederland, op de volgende dwangsom. We hebben toch geld zat, blijkbaar. Gerard Krispijn.

De Hemel is een Rookgordijn Zullen we de asfaltklevers even wakker schudden, of is de lijm inmiddels tot hun hersenpan doorgedrongen? Laten we eerlijk zijn: we zijn collectief gehypnotiseerd door de uitlaat van de buurman. Als er ook maar één korreltje roet uit een vijftien jaar oude diesel ontsnapt, wordt de eigenaar ter plekke gelyncht door een menigte bakfietsmoeders met een D66-speldje. We hebben milieuzones, stikstofnormen en elektrische auto’s die zo stil zijn dat ze alleen nog maar voetgangers overrijden die de natuurlijke selectie toch al niet hadden overleefd . Terwijl wij braaf onze laadpalen schoonpoetsen, vindt er in de achtertuin van de industrie een feestje plaats waar zelfs de baas van Pernis hoofdpijn van krijgt: de stookolie-zwendel. Stookolie is in feite de giftige prut die overblijft nadat alles wat nuttig is uit ruwe olie is gehaald. Volgens onderzoek van de ILT bevat deze troep vaak schadelijke chemische stoffen die er illegaal in zijn gemengd. Het is de bodem van de vuilnisbak. Stroperig, zwart en zo smerig dat je het moet opwarmen om het te kunnen verpompen. En wat doen we ermee? We pompen het in containerschepen die onze plastic Action-meuk van A naar B slepen. Eén zo’n drijvend flatgebouw stoot per dag ongeveer evenveel zwaveloxide uit als 50 miljoen auto’s. Geen typefout. Volgens platformen zoals Moby en Transport & Milieu is de uitstoot van zwavel en fijnstof door de scheepvaart werkelijk astronomisch vergeleken met wat auto's uitstoten . Terwijl u zich schuldig voelt omdat u de auto pakte voor een ritje van drie kilometer om uw kind naar de sportschool te brengen (om daar op een loopband te gaan lopen), vaart er op de Noordzee een schip voorbij dat in z’n eentje de longinhoud van een middelgrote provinciestad verandert in asfalt. En dan hebben we het nog niet eens over de echte 'zwendel'. Het mengen van giftig afval met stookolie is de favoriete hobby van de olietransporteurs. Heb je nog een vat chemisch afval met kwik, zware metalen of benzeen waar je niet vanaf komt? Gooi het bij de stookolie. Onderzoeksplatform Follow the Money noemt dit niet voor niets "Frankenstein-olie". De scheepsmotor vreet het wel op, en de oceaan stelt geen vragen. Het is de ultieme vorm van recycling: we maken van de atmosfeer één grote, gratis illegale verbrandingsoven. Het contrast is prachtig. Aan de kade staat een Tesla-rijder met een morele blik die groter is dan zijn actieradius, terwijl honderd meter verderop een schip aanmeert dat genoeg roet uitbraakt om een ijsberg in drie middagen zwart te verven. We verbieden de benzineauto in de binnenstad, maar laten schepen die varen op vloeibaar teer gewoon de haven in varen. Dat is zoiets als je druk maken over een splinter in je vinger terwijl je ondertussen wordt opgegeten door een grizzlybeer. Volgens NOS onderzoek is dit probleem hardnekkig en is toezicht bijna onmogelijk. Ondertussen blijf ik braaf mijn plastic scheiden, terwijl de horizon langzaam zwart kleurt. Het is een geruststellende gedachte: als de wereld dan toch vergaat, dan gebeurt het tenminste met een logistieke efficiëntie waar je 'u' tegen zegt. Zoek eens op " stookolie nederland!" Dit artikel is uit 2009 maar er is nog niets veranderd. Helemaal niets. bnnvara.nl/zembla/artikel… nos.nl/artikel/354464… nos.nl/artikel/252994… Dus beste klevers , begin jezelf vast te plakken in de haven of zwem massaal voor een containerschip en laat even weten hoe dat afloopt. Gerard Krispijn.

De Heilige Drol en de hypnose van buurman Nummer 14 Er zijn mensen die geloven in aliens en er zijn mensen die geloven dat de buurman van nummer 14 daadwerkelijk een blindegeleidehond heeft. Dat laatste is een leugen. De hond ziet alles prima, het is de buurman zelf die lijdt aan een zeer zeldzame vorm van 'Selectieve blindheid en niet te weinig ook. Zodra zijn trouwe viervoeter, een Deense Dog met de darmcapaciteit van een cementmolen, de rug kromt voor een artistieke uiting op het trottoir, treedt er bij de buurman een hypnotische staat in. Hij staart plotseling met een bijna religieuze fascinatie naar een overvliegende duif , of hij krijgt een acute aanval van ('veters strikken terwijl,ik geen schoenen met veters aan heb') Het is een prachtig om te zien. De hond produceert een dampend monument van drie verdiepingen, en de buurman kijkt naar de wolken alsof hij daar de terugkeer van Jezus verwacht . Ik heb overwogen om er vlaggetjes in te steken met teksten als: "Gefeliciteerd! Het is een mooie gezonde hoop!" of om er een klein lijstje omheen te leggen met een bordje: 'kunstwerk van een Asociaal, , 2026'. Maar laten we eerlijk zijn: de geur is de echte recensie. Het is een aroma dat ergens tussen 'vergeten kliko in de zon' en ver over de datum pens in zit. Het toppunt van waanzin ? De buurman heeft wél een rolletje felgekleurde poepzakjes aan zijn riem hangen ,echt waar , Als decoratie. Alsof het een soort oorkonde is voor een strijd die hij nooit van plan is te voeren. Het is de ultieme sarcasme trofee: "Kijk mij eens voorbereid zijn op iets dat ik negeer." Misschien moeten we de tactiek aanpassen. De volgende keer dat de buurman weer in zijn hypnotische trance raakt terwijl zijn hond de stoep versierd ren ik naar buiten met een rode loper en een megafoon. "Dames en heren, wees getuige! Een nieuw kunstwerk van de Grootmeester kunstenaar van de Stoepvervuiling! Graag een applaus voor deze prestatie!" Of ik schep het op en schuif het door zijn brievenbus met een briefje: "U liet dit buiten liggen, ik dacht dat u het miste. Het lag zo eenzaam op de tegels." Het lag bijna te janken. " Want zeg nou zelf: gedeelde smart is halve smart, maar gedeelde poep is... nou ja, gewoon een heel smerige brievenbus. Gerard Krispijn

@Theo_Roy33 En defensie oefeningen heeft hier niets mee te maken! Zo! Zo goed?

@NDikkeboom Als je punt sterk genoeg was, had je geen groepsrapportage nodig gehad toch?

Dag mensen, rapporteren jullie mee? Hoog tijd dat deze patiënt van ‘X’ afgeschopt wordt. Graag massaal rapporteren, thanks 🙏🏻

@NDikkeboom @MaxBaptist92 Interessant hoe sommige mensen denken dat harder typen hetzelfde is als sterker argumenteren.”

De laffe en criminele vluchteling @MaxBaptist92 gaat verkassen naar Bagdad, Irak. Gelukkig is er een positief reisadvies 🤦🏻‍♂️ Afscheid nemen van Max kan in de comments. #vaarwel #opgeruimdstaatnetjes #bye

@chrisklomp Sterk hoor, eerst klagen over haat en dan zelf zo’n niveau neerzetten.

Nou ben ik zelf een kattenman, dus het zou kunnen kloppen, maar is het jullie wel eens opgevallen dat accounts met volop haat heel erg vaak een hond in het profiel hebben?

@chrisklomp Je noemt het aandachttrekkerij, maar reageert er zelf uitgebreid op. Interessant.

Het is allemaal ziekelijke aandachttrekkerij en tijdrekken. Met het recht of een oneerlijk proces heeft het niets te maken. Als wappies hun zin niet krijgen, is iedereen corrupt. Politie, OM, rechtspraak, echte journalisten.

Volgens wappie @Fleurspolitiek is het altijd goed om te wraken. Nou nee: je moet er een goede reden voor hebben. Zij wraakte zelf omdat haar 'mensenrechten' waren geschonden. Haar bff @vrijheidalice wraakte omdat rechters hun eed aan de koning hebben afgelegd. Beide verzoeken werden resoluut afgewezen. Ik ken geen enkele wap met een succesvolle wraking op het cv.

@chrisklomp Dit is geen kritiek, dit is projectie met hoofdletters.

Beste @KarimAachboun, er is geen boycot. Je bent ten eerste gewoon niet interessant genoeg voor de media. En ten tweede weten echte journalisten heel goed dat je geen pepernoot raakt met je procedures. De enige 'man' die meer rechtszaken verliest is @dancalegria en het duurt niet lang meer voor je hem weet te overtreffen. Voor de mensen die niet weten wie deze oplichter is: chrisklomp.nl/aachboun-deze-…

@chrisklomp Grappig, ik dacht dat jij net de grens had gevonden.

Echt, de domheid van #wappies kent geen grenzen.

Complotdenker en voortvluchtige crimineel @NJHoekman is een campagne begonnen tegen zonnebrand. Hij stelt dat je toch ook geen zonnebrand eet? Nee, domoor, ik eet ook geen gel of shampoo, maar smeer het toch probleemloos in mijn haar.

Wat nostalgie op de Zondag voor de "oude" garde De Navelstreng van de Gang Bellen was vroeger geen snelle handeling, het was een fysieke uitputting. We hadden geen smartphone in onze broekzak; we hadden de T65. Een grijs, onverwoestbaar bakbeest dat als een soort huisaltaar op een tafeltje in de gang stond. Vastgeketend aan de muur met een krulsnoer dat vaker in de knoop zat dan een bord spaghetti. Privacy? Vergeet het maar. Als ik mijn vriendinnetje wilde bellen voor de dagelijkse update over wie er verliefd was op wie, stond ik daar in de tochtige gang. Op drie meter afstand zat mijn vader met de krant te zuchten en mijn moeder stond in de keuken met een kleffe theedoek de soeppan droog te wrijven. Iedereen luisterde mee. "Is het nou nog niet klaar? De lijn moet vrij blijven voor tante Sjaan!" Je voelde de druk van elke seconde. Je probeerde intieme details te bespreken in codetaal, terwijl je moeder ondertussen vroeg of je nog boter en suiker op je rijst wilde. En dan die draaischijf. Dat was pas een test voor je karakter. Als je vriendinnetje toevallig een nummer had met veel negens of nullen, was je een halve middag onderweg. Vinger in het gaatje, doordraaien tot het metalen palletje, en dan... Rrrrrrrrrrrrrrt. Wachten tot dat ding weer terug was.Was je eindelijk bij het laatste cijfer en schoot je vinger uit? Jammer joh! Dan kon je weer helemaal opnieuw beginnen. Tegen de tijd dat je daadwerkelijk verbinding had, was je vinger blauw en was de helft van de roddels alweer verjaard. En als je het nummer niet wist, had je geen Google. Nee, dan moest je die enorme baksteen uit de kast trekken: De Telefoongids. Een boek zo dik dat je er een verzakte hernia van kreeg. Bladeren door duizenden pagina's flinterdun papier om de juiste 'Janssen' te vinden. Stonden er driehonderd in. "Woonde ze nou op de Prinsenlaan of de Prinsenstraat?" Gokken maar. En als je dan eindelijk de juiste had, kon je weer beginnen met dat gedraai. Rrrrrrrrrrrrrrt." Bellen was ook een mijnenveld. Je belde namelijk niet naar een persoon, je belde naar een gezin. Je kreeg negen van de tien keer eerst haar norse vader aan de lijn. "Met de heer De Vries. Wie is daar?" Dan stond je daar als puber met het zweet in je naad te stotteren of "Annet ook thuis was". Je probeerde zo volwassen mogelijk te klinken, (wat moeilijk was met de baard in je keel.) terwijl je moeder op de achtergrond riep dat je je schoenen uit moest doen in de gang. Maar het grootste gevaar zat in het afsluiten. We hadden geen 'verbreek knop'; die loodzware hoorn moest precies in de inkepingen vallen. Ik herinner me nog dat ik eindelijk klaar was met een gesprek met dat griezelige ventje van verderop, die me uren aan de lijn hield met vage verhalen .Ik dacht dat ik hem erop had liggen en mijn moeder riep direct vanuit de keuken: "Was dat dat griezelige ventje van verderop weer? " Wat een kutjoch is dat toch, " En ineens zag ik dat de hoorn nog wiebelde en ik hoorde uit de hoorn " ik hoor je moeder wel hoor" Ik heb een week niet langs zijn huis durven fietsen . Bellen wat toen nog een groot avontuur. Gerard Krispijn.

@chrisklomp Je kan meer volgers hebben maar dan toch een ongelooflijke zakkenwasser zijn. Dat zie je maar weer.

Aldus een anoniempje met net 1000 volgers. Moehaha.

Het Grote Scheveningen-Raadsel: Een Mysterie van ‘Jongeren’ en ‘Drukte’ Welkom bij de jaarlijkse editie van het Schevenings Mysterie-Spektakel! Gisteravond was het weer zover: de zon scheen drie seconden, de temperatuur steeg boven de vijftien graden en prompt veranderde de boulevard in een soort oorlogsgebied met een vleugje suikerspinnen. Maar laten we vooral de tradities in ere houden, want wat was het weer heerlijk gezellig.Het is inmiddels een vaste prik, net als het haring happen bij de Pier: zodra de eerste flitspalen op de boulevard beginnen warm te worden door optrekkende patserbakken, trekt de overheid de grote doos met ‘Vage Termen’ open. Want u weet het, ik weet het, de ME-busjes weten het, maar we mogen het vooral niet weten.Officieel waren het namelijk weer ‘groepen jongeren’. U kent ze wel, die universele, volstrekt onherkenbare jongeren. Het hadden net zo goed de lokale sjoelvereniging uit Appingedam kunnen zijn, of een verdwaalde padvinderstroep uit de Veluwe die per ongeluk de tram naar de kust had gepakt in plaats van de bossen. Dat ze toevallig allemaal hetzelfde type trainingspak en hetzelfde kapsel dragen en met een collectief gebrek aan respect voor alles met een uniform door de straat banjeren? Puur toeval! De politie spreekt van ‘enkele incidenten’ en ‘overlast door drukte’. Natuurlijk! Het was de schuld van de zon. De zon scheen te hard op de bolletjes, en dan krijg je dat: dan ga je spontaan agenten uitschelden en de trambaan blokkeren. Dat overkomt ons allemaal wel eens na een middagje vitamine D happen, toch? En de politiek? Die staat erbij, kijkt ernaar en mompelt iets over ‘preventief fouilleren’ en ‘extra inzet’. Ze durven de olifant in de kamer nog niet eens aan te wijzen als hij met een toeter op zijn slurf en een bontkraag om zijn nek voor hun neus staat te dansen. Want stel je voor dat je benoemt wat iedereen met ogen in zijn hoofd ziet; dan ben je de sfeerverpester van het jaar.Dus, laten we afspreken: de volgende keer dat de boulevard weer wordt afgebroken, kijken we collectief de andere kant op en zeggen we in koor: “Goh, wat is het toch gezellig druk, hè? Vast die dekselse jongeren weer die te veel ranja hebben gedronken.” Gerard Krispijn

@Justin_DigiT Zucht, prikje teveel gehad?

Luitjes, goed nieuws. De hartfunctie van een normaal mens (ventrikel-ejectiefractie) zit tussen de 50 en 60% Na mijn infarct zat ik op ~40% Ik zit nu op ~52% en rising (hij gaat nog hoger). Herstel duurt ongeveer 2 jaar. Dus heel goed nieuws.

@Justin_DigiT Applaus .de reactie met de diepgang van een goudvis met een psychose . Hoera, wat een niveau. . Geen argument ( je weet niet eens hoe je het schrijft maar alleen " zucht achterlijke" 😂😂😂😂

@Gerardcolumn Zucht. Achterlijke.

Gefeliciteerd, jongens. Pak een biertje, want we zijn officieel de grootste sukkels van de wereld. Je weet tenminste wel voor wie je werkt.KNETTERGEK! Terwijl jij je de tering werkt in de regen om je belasting te betalen, hebben ze in Oekraïne een prachtig nieuw plannetje bedacht: ze gaan lekker wapens verkopen. Ja, je leest het goed. Wij sturen miljarden die kant op om die gasten uit de brand te helpen. We betalen hun ziekenhuizen, hun pensioenen en hun defensie. En wat doen zij? Ze bouwen van dat geld een berg drones en raketten, en als ze er een paar over hebben, zetten ze die op Marktplaats voor de rest van de wereld. Het is net alsof je buurman komt bedelen om geld omdat hij zijn huur niet kan betalen, en dat jij een week later ziet dat hij van jouw centen een handel in glimmende nieuwe boormachines is begonnen. Maar als je vraagt wanneer hij die lening terugbetaalt, zegt hij: "Ho even, ik heb nog meer geld nodig voor de huur van volgende maand!" Die wapens zijn natuurlijk "getest in de oorlog". Prachtig verkoopverhaal. Onze centen zijn dus eigenlijk gewoon een investering geweest in hun nieuwe webshop. Wij betalen de ontwikkeling, zij vangen de winst. En ondertussen wordt ons verteld dat we "solidair" moeten zijn terwijl de benzineprijs en de boodschappen onbetaalbaar blijven. De wereld is niet gewoon gek geworden, de wereld is knalgek. We zijn niet de redders van de democratie, we zijn de domme sponsors van een wapenhandelaar die onze eigen portemonnee leegtrekt. Dus, maandagochtend weer op de steiger? Denk er maar niet te veel over na. Je werkt niet voor je eigen gezin, je werkt voor de winstcijfers van de Oekraïense drone-industrie. Werkze, hè. Gerard Krispijn.

Ik kreeg voor mijn verjaardag een cursus pottenbakken. De Klei-Dictator van de Volksuniversiteit Je gaat nu officieel een traject in waarbij je betaalt om vernederd te worden door een vrouw genaamd Annet. Annet draagt uitsluitend asymmetrische kleding van ongebleekt katoen, ruikt naar patchouli en kruidenthee, en heeft een blik die dwars door je ziel (en je bankrekening) heen kijkt. Annet zweeft door het lokaal als een soort klei-geest. Terwijl jij daar zit te zweten, te vloeken en te vechten met een homp modder die eruitziet als een mislukte drol, komt zij achter je staan. Ze legt haar ijzig koude handen op de jouwe en fluistert: "Niet dwingen, laat de klei tot jóú spreken." Nou Annet, de klei spreekt momenteel alleen maar de taal van de zwaartekracht en totale instorting! Annet heeft ook de irritante gewoonte om alles ‘organisch’ te noemen. Als jouw vaas halverwege de draaibeurt explodeert en de buurman een klodder slib in zijn linkeroog krijgt, noemt Annet dat een "interactief moment van loslaten". Ze vindt het prachtig dat je creatie scheef is. "Perfectie is een gevangenis van de geest," zegt ze, terwijl ze ondertussen wel 45 euro rekent voor een zak klei die ze waarschijnlijk gewoon uit haar eigen achtertuin heeft opgegraven. En dan dat bakproces. Je levert je ‘meesterwerk’ in en drie weken later krijg je een grijs brokstuk terug dat in de oven is ontploft. Annet kijkt je dan meewarig aan, alsof het jóúw negatieve aura was dat de oven heeft doen barsten. "De klei was er nog niet klaar voor," zucht ze, terwijl ze een slok neemt van haar lauwe brandnetelthee. Dankjewel Annet. Voor de prijs van deze cursus had ik ook een complete set van de IKEA kunnen kopen die wél rechtop blijft staan en waar géén vingerafdrukken van een hysterische beginner in staan. In het lokaal van Annet ben je helaas nooit alleen. Je zit namelijk opgesloten met de Klei-Kliek: een select gezelschap dat je doet verlangen naar een eenzame opsluiting in een geluidsdichte kelder. Eerst heb je Marianne. Marianne is de ‘overachiever’ die al drie jaar elke woensdagavond komt. Terwijl jij nog probeert te begrijpen waarom je klei eruitziet als een gesmolten softijsje, heeft zij al een achtdelig servies inclusief bijpassende botervloot uit haar vingers getoverd. Marianne kijkt met een mengeling van medelijden en walging naar jouw tafel en zegt dingen als: “Oh, wat dapper dat je voor die asymmetrische, brute look gaat!” Marianne verdient een klomp klei tegen haar achterhoofd, maar daar heb je de kracht niet voor. Dan is er Sjoerd. Sjoerd is hier niet voor de kunst, maar voor zijn ‘proces’. Sjoerd is een vijftiger in een midlifecrisis die heeft gelezen dat pottenbakken goed is voor je fijne motoriek na een burn-out bij de belastingdienst. Hij zit met gesloten ogen aan zijn schijf te frummelen, terwijl hij zachtjes mee-neuriet met de walvisgeluiden die Annet op de achtergrond heeft opgezet. Als Sjoerd per ongeluk een gat in de bodem van zijn kom drukt, noemt hij dat een “venster naar zijn onderbewuste”. En laten we de Spirituele Zussen niet vergeten: twee vriendinnen met teveel kralenkettingen die samen aan één homp klei zitten te trekken om hun ‘vriendschappelijke energie’ te kanaliseren. Ze giechelen constant en maken dubbelzinnige grappen over ‘natte handen’ en ‘stevige knoppen’, terwijl de modder tot achter hun oren zit. Jij zit daar tussenin, met een schort dat voor geen meter past, terwijl je stilletjes bidt dat de stroom uitvalt zodat je ongezien kunt ontsnappen naar de dichtstbijzijnde kroeg om je trauma weg te spoelen met iets dat níét naar natte aarde smaakt Gerard Krispijn .. © 2026 gerard Krispijn

Column uit mijn archief. De Dag des Oordeels: Met een badmuts op je harses. De jaren 80....... Wie herinnert zich de moderne martelgang van de coupe soleil nog? Je kwam de salon binnen voor een "frisse look" en voor je het wist, werd je in een stoel gedrukt en kreeg je een strakke, blauwe plastic kap over je hoofd getrokken. Het ding zat zo strak dat je wenkbrauwen halverwege je voorhoofd hingen en je oren dubbelgeklapt zaten als een verwarde beagle. En dan begon het grote vissen. De kapster pakte een soort verlengde haaknaald (waarschijnlijk hetzelfde gereedschap dat ze in het oude Egypte gebruikten voor mummificaties)en begon door die kleine gaatjes in dat plastic op je schedel te jagen. Plop. Plop. Auw. "Niet zo trekken, schat, wie mooi wil gaan moet pijn doorstaan," zei ze, terwijl ze weer een plukje haar door zo'n gaatje naar buiten hengelde. Tegen de tijd dat ze klaar was, zag je eruit als een menselijke egel met een identiteitscrisis. Vervolgens kwam de chemische aanval. Er werd een papje op die plukjes gesmeerd dat rook naar een mengsel van ammoniak en de onderkant van een vuilnisbak. Terwijl dat dertig minuten moest "intrekken" (lees: je hoofdhuid langzaam wegbranden), werd je onder de droogkap gezet. Een soort ruimteschip-helm die zo heet werd dat je oogbollen bijna uitdroogden. Het resultaat? Je kwam niet buiten met de subtiele 'sun-kissed' lokken van een fotomodel . Nee, je had de Zebra-look. Harde, witgele strepen die perfect recht over je hoofd liepen, alsof er een peloton wielrenners over je kruin was gereden. Maar we waren er trots op! Samen met een flinke bus Elnett-haarlak (die een gat in de ozonlaag schoot zodra je de dop indrukte) en schoudervullingen waar een American Football-speler bang van zou worden, was je klaar voor de disco. Dus ja, die kapsalons van nu zijn misschien "beter" voor je haar, maar ze missen het karakter. De spanning. Het gevaar. Geef mij maar die haaknaald en dat plastic mutsje ( om naar te kijken) Dan wist je tenminste dat je leefde. Wie van jullie weten dit nog? Gerard Krispijn