kaboli

ما هر روز مرگ را به روزی دیگر موکول می‌کردیم بلکه مرگ خسته شود… - احمدرضا احمدی سال‌ها پیش برای محمدعلی سپانلو در نامه‌ای نوشته بود؛ برای کسانی که درس شعر و شاعری می‌دهند، متاسف است زیرا آنان؛ «عمر را برای امری باطل تلف می‌کنند. مگر می‌شود عشق، اندوه، خلاقیت و گرمی خورشید را به کسی آموخت؟» و سال‌ها بعد در مصاحبه‌ای که با روزنامه‌ی “جام جم” داشت، در جواب به این‌که چرا شعرتان برای همه قابل فهم نیست، گفت؛ شعرش فهمیدنی نیست. باید حسش کرد. مثل عطر یک گلابی که فهمیدنی نیست. از او پرسیدند؛ گلابی و شعر چه شباهتی دارند؟ و همان‌جا چیزی گفت که تجلی تام نگاه خودش به زندگی بود: «هر دو مدافع زیبایی‌اند» او که می‌گفت؛ اگر آدم‌ها به جایی نرسند، شعر شاید جوابشان را بدهد. زیرا همین است ریشه‌ی نیاز به شاعرانه دیدن زندگی؛ «خصوصا در این روزگار که جهان بدست اوباش افتاده و هر موضعی بگیری به نظر حماقت است» رسید اما به روزگاری که او را و ما را، همگی‌مان، را به جایی رساند که پیش از مرگ سرود: حجم غصه‌ها انتظارهای ما دلتنگی‌های ما از حجم شعرها بیشتر است. و چه بسا همین بود که احمدرضا احمدی پیش از مرگ، سروده بود: «حوادث بسیار بود و ما کم بودیم» /۱

“دیگر آبم با قوم و خویش و همسایه به یک جو نرفت” پس از بارها سخنرانی در نقد نظام آموزشیِ بعد از انقلاب و تالیف و ترجمه‌ی ده‌ها کتاب و مقاله، دکتر علی‌محمد حق‌شناس، کمی پیش از مرگ، در گفتگویی از درد ِاصلی فرهنگ گفت: «به جرأت می‌توان گفت که اکثر قریب به اتفاق ما ایرانیان، به کاری مشغول نیستیم که دوست داریم. فقر اقتصادی ما را به قبول هر کاری وا می‌دارد که بتوانیم به دست آوریم؛ چه آن کار را دوست داشته باشیم، چه نداشته باشیم» در مصاحبه‌ی بلندش با فصلنامه‌ی “مترجم” گفت؛ چه واقعیتی تلخ‌تر و تأسف‌بارتر از این‌که، به کاری که می‌کنیم، چندان تعلق خاطری نداریم و همین معضل بزرگ ِاجتماعی و فرهنگی جامعه ماست که تا مرتفع نشود نمی‌توان امید داشت که امر آموزش در جامعه ما وافی به مقصود باشد. زندگی خودش اما، نمونه‌ی کامل تلاش کسی بود که در دهه‌ی سوم عمر برای ادامه‌ی تحصیل به انگلستان رفت در حالی‌که از زبان و ادبیات انگلیسی تنها چند لغت می‌دانست و با این‌حال بجایی رسید که کار سترگ سرپرستی فرهنگ دو زبانه‌ی معاصر را به‌عهده گرفت و مولف یکی از موثرترین فرهنگ‌ها شد. بزرگی دکتر حق‌شناس، اما نه فقط در تالیف کتاب‌ها و بیش از ۵۰ مقاله‌ی تحقیقی است که نوشت، که در هشداری است که تا پیش از مرگ، در هر فرصتی که بدست آورد فریاد کرد؛ این‌که نظام آموزشیِ نادرست و ناکارآمد امروز ما، اتفاقا کاملا آگاهانه به غفلت دامن می‌زند و از این‌رو نتیجه‌اش تنها یک چیز خواهد بود؛ دامن‌زدن به توهم سواد و همزمان بی‌تفاوتی به سرنوشت ایران! آن‌چه که خودش در جایی؛ آن را برخاستن “مردم‌سالاری گدایان” خواند./۱

٣- بعد از به هوش آمدن خانم #نرگس_محمدی ایشان حاضر به اعزام اورژانسی به بیمارستان نشده‌اند، زیرا پیش از این دو پزشک فوق تخصص قلب زنجان اعلام کردند با توجه به اینکه ایشان پیش از این سه‌بار آنژیو انجام داده و استنت کار گذاشته‌اند و با ملاحظه وضعیت فعلی ایشان و