ไม่ใช่ของขวัญ

เราเรียนรู้ที่จะปล่อยไม่ว่าจะรู้สึกแค่ไหน เราเฉยแม้บางเรื่องจะไม่ได้รู้สึกแบบนั้น ทั้งหมดที่ทำเพราะความรู้สึกตอนนี้มันโคตรจะเหนื่อยเลย

เวลาคิดมากแล้วนอนยากจริง

ไม่ชอบอาการเวลาติดใคร จะอยากคุยอยากเจออยากอยู่ใกล้ๆไปซะตลอด, ซึ่งบางทีเขาก็ไม่ได้อยากเหมือนเราไง

การที่เรารู้สึกชอบใครสักคนที่ทำให้เรายิ้มได้มันทำให้เรามีความสุขมากนะจนเราคิดว่าเค้าเป็นส่วนนึงในชีวิตเราไปแล้วแต่สุดท้ายเราก็ทำได้แค่มองเค้าผ่านในไอจีสตอรี่ว่าเค้าทำอะไรอยู่ไหนไปกับใครแค่นั้นเอง แต่เราคิดว่ามันก็คือช่วงเวลานึงที่ทำให้เรายิ้มได้แค่นั้น .

อยากวิ่งเข้าไปอ้อน แล้วบอกว่าขอ “กอดหน่อย” .

“ถ้าคุณเริ่มอคติกับใคร คุณจะไม่สามารถมองเขาในแบบที่เขาเป็นได้ และถ้าคุณรู้ตัวตนที่แท้จริงของใคร คุณจะไม่สามารถมองเขาแบบเดิมได้อีกเลย”

ความผิดหวังมาในรูปแบบที่เรียกว่า ช่างมันเถอะ แล้วแต่เลย ไม่เป็นไร

ตอนเลือกคนเข้าในชีวิตก็เลือกเอง ถ้ามันต้องเสียใจก็เป็นเพราะตัวเองนี่แหละ

อะไรที่มันใช่ เมื่อถึงเวลามันก็จะมาของมันเอง อะไรมันที่ไม่ใช่ เมื่อถึงเวลามันก็จะไปของมันเอง ¥ ไม่ค้นหาและคาดหวัง

เสียใจแต่ไม่แสดงออกมีอยู่จริง

ความอยากคุยของคนเรามันมีไม่เท่ากัน ความสำคัญก็เช่นกัน

เหมือนบางครั้งเขาก็ไม่ได้สนใจความรู้สึกลึกๆของเราเลย จนเราก็มาย้อนมองตัวเองว่า เราแสดงออกน้อยเกินไปหรือเขาไม่ได้ใส่ใจที่จะรู้จริงๆ

อยากวอแวแต่ก็กลัวคุณจะรำคาญ

ไปให้สุดค่ะ

จะมีอยู่ไหมนะ อ้อมกอดที่อบอุ่นของใครซักคน คนที่ไม่รังเกียจรอยแผลและคราบเลือดพวกนี้ อย่างน้อย ก็อยากจะได้รับ อ้อมกอดแบบนั้น จริงๆ ก่อนตาย #โรคซึมเศร้า