Łukasz

Niby człowiek wiedział, ale jednak się łudził. Mój post wzbudził dość duży rezonans; jest to równie przewidywalne, co rozczarowujące. Jednak spora część polskiego społeczeństwa nic się nie uczy. W sumie nie powinno to dziwić, popełniamy te same błędy raz za razem od dekad. Teraz też twardzi zawodnicy zapowiadają, że nie oddadzą ani guzika. Zaczynając od podstaw: napisałem, że RDZEŃ Europy (Francja, Niemcy, Holandia, Włochy) prędzej, czy później zaczną dążyć do powrotu business as usual z Rosją. W sposób oczywisty nie jest to sugestią, że powinna to robić Polska. Chociaż i tego niestety nie można wykluczać apriori. Tak, to również powiedziałem na głos, dosyć infantylnego pustosłowia i tandetnego demonstrowania, jacy jesteśmy nieprzejednani. Oczywiście jesteśmy najtwardsi tylko do momentu, aż jednak spadnie/wleci dron, wtedy wszyscy twardziele nagle milczą, bo okazuje się, że jednak nie jesteśmy gotowi, tylko jesteśmy obsrańcami. Nie mamy woli politycznej, do wojska biorą 50 letnie kobiety (armia 200K!), poziom wyszkolenia żołnierzy jest żenujący, poziom wyposażenia też, 4 latach wojny na Ukrainie nie jesteśmy w stanie w jakikolwiek sposób wdrażać lekcji z niej. Od 6 lat nie ma nowej Strategii Bezpieczeństwa Narodowego. OD COVIDU!!! Może skonfrontujmy jednak nasze (formułowane jak zawsze zza klawiatury) wyobrażenie o sobie ze stanem państwa polskiego, zanim zaczniemy masturbować się naszą bojowością. Polska zasadniczo, niestety, jest odważna jak Pan Wiech, czy wybitni przedstawiciele polskiego OSINTu – szczekają głośno, ale z oddali, i tylko przez płot. Szokuje, że Polacy dalej myślą, że będą realizować swoje cele strategiczne innymi rękami innych państw, i ich kosztem. Amerykanie co prawda nie będą nas bronić, ale nic to – tym razem będziemy realizować strategię rękami Europejczyków, którzy o niczym innym nie marzą, jak tylko dalej popadać w stagnację i uwiąd gospodarczy, bo my im wytłumaczymy, jaka jest Rosja, i dlaczego nie warto z nią współpracować. Nam może nie warto – ale nie oczekujmy, że Niemcy będą myśleć tak samo. Więcej, nie chodzi niestety tylko o energię. Amerykanie czy chcą, czy nie chcą, słabną, i depriorytetyzują Europę. W Azji rodzi się jakaś forma wzajemnej, synergicznej współpracy (ograniczonej, żaden sojusz) między Rosją, Chinami, Indiami. Jeżeli myślimy, że Europa – Niemcy, Francja i inni - machnie ręką na możliwość uczestnictwa w takim systemie gospodarczym w imię realizowania naszych interesów, to jesteśmy w błędzie. Wystarczy zobaczyć, co robią niemieckie koncerny, i jak rozpaczliwie starają się utrzymać w Chinach. Nasze interesy – jeżeli formułowane będą jako utrzymanie Rosji za żelazną kurtyną – zostaną zdeptane. Jednocześnie, jeżeli Europejczycy nie będą gotowi poświęcać się za nas, to musimy zastanowić się, czy jesteśmy w stanie uniemożliwić Rosji osiąganie jej celów politycznych, w tym drogą militarną. Obawiam się, że samodzielnie, na poziomie konwencjonalnym, nie jesteśmy. Między innymi dlatego napisałem książkę o broni jądrowej, żeby znaleźć alternatywną ścieżkę do przekreślenia celów Rosji. NATOMIAST – i to również powiem na głos, bo nie będę się bawił ani w dziecinadę, ani tchórzliwe powtarzanie dogmatów. Jeżeli nie jesteśmy w stanie ani zdobyć własnego narzędzia odstraszania nuklearnego, ani (w moim przekonaniu) nie możemy liczyć, że nie dojdzie do normalizacji relacji pomiędzy Rosją bo nam się to nie podoba, to musimy albo poważnie przyjrzeć się sojuszom regionalnym, albo szukać akomodacji. Oczywiście, jeżeli jako idee fix takiego sojuszu regionalnego sprzedamy w ramach tego sojuszu zlikwidowanie rosyjskiej państwowości, to wszyscy z wyjątkiem może Ukraińców i Państw Bałtyckich grzecznie się ukłonią i nam podziękują. Bądźmy tego świadomi. Bo potem, jeżeli błędnie ocenimy gotowość naszych zachodnich partnerów do przyjścia nam na pomoc, to możemy zaliczyć porażkę odstraszania – i wtedy chciałbym, prawdziwie chciałbym, zobaczyć, jak Pan Wiech i cała reszta tej menażerii rzuca się z okrzykiem bojowym na wroga. Ale nie zobaczę, jestem tego pewien.

My favourite thing about Poland is that you don’t address strangers as “you.” You say Pan, Pani, Państwo (Mr/Mrs/+this plural I can’t translate): formal address is built into the grammar. Even in a shop, you’d say “Czy Państwo mają…” not “do you have…” and it isn’t performative politeness but actually structural respect. There is no casual “you” for someone you haven’t been invited to be familiar with. When I do this, people often rush to correct me or rather announce familiarity. “Oh, don’t call me Madame, call me Catherine.” And I’ll still address them formally until they give me clear permission to stop or until I decide I’m familiar and done with the formal. Pure elegance. The kind that assumes every stranger deserves dignity before they’ve earned familiarity. The West abolished formality for uhhh friendliness. Poland kept it bc respect.