Ένα μεγάλο ευχαριστώ…
Υπάρχουν στιγμές που οι λέξεις μοιάζουν μικρές μπροστά σε αυτό που νιώθεις. Και αυτές τις ημέρες, ομολογώ πως δυσκολεύομαι να βρω τις σωστές.
Θέλω να πω ένα μεγάλο, αληθινό ευχαριστώ για την αγάπη, την εκτίμηση και τη δύναμη που μου χαρίζετε τόσο απλόχερα. Άνθρωποι που πολλούς από εσάς δεν σας γνωρίζω προσωπικά, κι όμως βρήκατε τον χρόνο να μου γράψετε, να επικοινωνήσετε, να σταθείτε με έναν λόγο, μια σκέψη, μια κουβέντα καρδιάς και μαχητικότητας.
Τα χιλιάδες μηνύματα που λαμβάνω στο DM με έχουν πραγματικά συγκινήσει. Τα διαβάζω ένα προς ένα. Και θέλω να ξέρετε κάτι: θα απαντήσω σε όλα. Ίσως χρειαστούν ημέρες, ίσως περισσότερος χρόνος απ’ όσο θα ήθελα, αλλά κανένα μήνυμα δεν περνά απαρατήρητο και καμία λέξη σας δεν θεωρείται δεδομένη.
Τη δημοσιογραφία τη γνώρισα από τα πρώτα μου βήματα ως ένα βαθιά μοναχικό επάγγελμα. Όχι γιατί δεν υπάρχουν άνθρωποι δίπλα σου, αλλά γιατί στο τέλος της ημέρας έρχεσαι αντιμέτωπος κυρίως με τους δικούς σου φόβους, τις ανασφάλειες και τα προσωπικά σου όρια. Είναι ένας δρόμος δύσκολος, με πιέσεις, αντιθέσεις και πολλά συμφέροντα που πολλές φορές μπορούν να σε συντρίψουν ή να προσπαθήσουν να σε λυγίσουν.
Και υπάρχει και κάτι ακόμη που όσοι βρίσκονται σε αυτή τη διαδρομή το γνωρίζουν καλά. Η σιωπή πολλές φορές είναι εκκωφαντική. Υπάρχουν περίοδοι που δεν ακούς χειροκρότημα ούτε αντίλογο, μόνο το βάρος των αποφάσεων και την ευθύνη απέναντι στη συνείδηση σου.
Γι’ αυτό και όσα έζησα αυτές τις ημέρες έχουν για μένα ιδιαίτερη σημασία.
Τα social media, όσο κι αν κάποιοι τα πολεμούν, τα απαξιώνουν ή τα αντιμετωπίζουν μόνο ως πεδίο τοξικότητας μου έδειξαν ξανά και με τρόπο συγκλονιστικό και μια άλλη τους διάσταση. Ένα απίστευτο μεγαλείο. Την ανθρώπινη ανάγκη να σταθεί ο ένας δίπλα στον άλλον. Να μιλήσει χωρίς διαμεσολαβήσεις. Να εκφράσει σεβασμό, διαφωνία, στήριξη ή συγκίνηση με ειλικρίνεια.
Και ξέρετε τι με άγγιξε ίσως περισσότερο;
Δεν ήταν μόνο τα χιλιάδες μηνύματα. Ήταν και οι άνθρωποι, πρόσωπα στα οποία έχω ασκήσει σκληρή κριτική, που πίεσα σε συνεντεύξεις, που διαφωνήσαμε δημόσια ή βρεθήκαμε απέναντι σε δύσκολες στιγμές, και παρ’ όλα αυτά μου είπαν κάτι που κρατώ βαθιά μέσα μου:
«Δεν μας αδίκησες».
Για έναν δημοσιογράφο, αυτό έχει ξεχωριστή βαρύτητα.
Δεν σημαίνει ότι είχα πάντα δίκιο. Δεν σημαίνει ότι δεν έγιναν λάθη. Σημαίνει όμως ότι η προσπάθεια ήταν να υπηρετηθεί η δημοσιογραφία χωρίς εμπάθεια και χωρίς προσωπική αδικία.
Και θέλω να σας πω κάτι από καρδιάς.
Ακόμη κι αν σήμερα σταματούσα τη δημοσιογραφία, αυτή η αγάπη που εισπράττω θα ήταν αρκετή για να με γεμίσει. Γιατί τελικά, πέρα από τίτλους, εκπομπές, οθόνες και μικρόφωνα, αυτό που μένει είναι οι άνθρωποι.
Σας ευχαριστώ. Πραγματικά. Από καρδιάς.
Θα συνεχίσουμε να τα λέμε. Με τις ίδιες αρχές, τις ίδιες αξίες και, όσο περνά από το χέρι μου, με την ίδια καθαρή ματιά απέναντι στα γεγονότα και στη ζωή.
Ελληνικά
