حزب التحریر افغانستان

د حزب التحرير ولایه افغانستان نشراتو ته د لاسرسي لپاره لاندې صفحې تعقیب کړئ. سایټ: hizb-afghanistan.org ټویټر: twitter.com/HTAFMediaOffice فسبوک: facebook.com/HTAFmediaOffic… تلګرام: t.me/HT_Afghanistan یوټیوب: @HTAFMediaOffice" target="_blank" rel="nofollow noopener">youtube.com/@HTAFMediaOffi…

خبر دعوت حزب‌التحریر ولایه-تونس کنفرانس سالانۀ خود را در پایتخت آن کشور برگزار کرد حزب‌التحریر-ولایه تونس کنفرانس سالانۀ خود را تحت عنوان «شکست دولت مدرن و حتمیت برپایی خلافت»و با شعار «توسط خلافت با هژمونی امریکا مقابله می‌کنیم و جهان را از تمدن اپستینی و مدرنیته نجات می‌دهیم» روز شنبه ۲ می ۲۰۲۶، در پایتخت تونس برگزار کرد. در این کنفرانس سخنرانان موضوع ناکامی نظام‌های مدرن و دموکراتیک در حل مشکلات جوامع بشری را به بحث و بررسی گرفته و نظم بین‌المللی کنونی را نظامی مبتنی بر سلطه و درگیری دانستند، که ریشه در سکولاریزم و حاکمیت انسان دارد. همچنان در جریان سخنرانی‌ها بیان شد که خلافت بازگشت به گذشته و یک حکومت دینی به معنای روحانیت‌محور (کهنوتی) نیست، بلکه یک طرح جایگزین برای نجات بشریت بر اساس اصل؛ «حاکمیت شریعت است» که در آن حاکم مورد حسابرسی قرار می‌گیرد و امور مردم بر اساس احکام اسلام اداره می‌شود. همچنان در این کنفرانس موضوعات نظام اقتصادی و نظام پولی مبتنی بر طلا و نقره، منع انحصار، و توزیع عادلانه ثروت، مسألۀ امنیت و ثبات در محور وحدت امت به‌جای درگیری‌ها و تفرقه؛ و بازسازی ارزش‌های اخلاقی در جامعه و حفظ خانواده به جای دموکراسی و تمدن اپستینی که از نظر اخلاقی سقوط کرده است، مورد بحث و بررسی قرار گرفت. کنفرانس حزب‌التحریر در تونس نشان داد که جریان‌های اسلامی بار دیگر در حال عبور از مرحلهٔ انتقاد به سوی طرح بدیل سیاسی هستند؛ جایی‌که شکست نظام‌های مدرن، بهانه نیست بلکه آغاز یک پروژهٔ تمدنی نو است. این حرکت پیام روشن دارد: امت اسلامی دیگر نمی‌خواهد در حاشیهٔ نظم جهانی بماند، بلکه می‌خواهد با وحدت سیاسی و حاکمیت شریعت، معادلات قدرت را تغییر دهد و از حالت واکنش، به مرحلهٔ اقدام و رهبری وارد شود.

د دعوت خبر حزب‌التحریر ـ ولایه تونس خپل کلنی کنفرانس ترسره کړ حزب التحریر - ولایه تونس تر «د مډرن دولت ناکامي او د خلافت د اقامې حتمي‌والی» سرلیک او «د خلافت له لارې د امریکا له هېژمونۍ (واکمنۍ او برلاسۍ) سره مقابله کوو او نړۍ له اپسټیني تمدن او عصریت څخه ژغورو» شعار لاندې خپل کلنی کنفرانس شنبه، د ۲۰۲۶م کال د مې په ۲مه، د تونس په پلازمېنه کې ترسره کړ. په دغه کنفرانس کې ویناوالو د بشري ټولنو د ستونزو په حل کې د مډرن او ډموکراټیکو نظامونو د ناکامۍ موضوع وڅېړله او اوسنی نړیوال نظم یې داسې نظام وباله چې پر تسلط او ټکر ولاړ دی او ریښه یې په سکولریزم او د انسان حاکمیت کې ده. همدارنګه، د ویناوو په ترڅ کې وویل شول چې خلافت نه تېر وخت ته ستنېدل دي او نه هم د روحانیت‌محوره یا تئوکراټيک دیني حکومت معنی لري؛ بلکې دا د بشر د ژغورنې لپاره یوه بدیله طرحه ده چې اساس یې «حاکمیت د شریعت دی» اصل جوړوي؛داسې چې حاکم پکې محاسبه کېږي او د خلکو چارې د اسلام د احکامو پر بنسټ اداره کېږي. همدارنګه؛ په یاد کنفرانس کې د اقتصادي نظام او د سرو او سپینو زرو پر بنسټ پولي نظام، د انحصار منع، او د شتمنۍ عادلانه وېش، د شخړو او تفرقې پر ځای د امت د وحدت پر محور د امنیت او ثبات مسئله؛ او د ډموکراسۍ او له اخلاقي پلوه سقوط سره مخ اپسټیني تمدن پر ځای په ټولنه کې د اخلاقي ارزښتونو د بیارغونېاو د کورنۍ ساتنې موضوعات، تر بحث او څېړنې لاندې ونیول شول. په تونس کې د حزب التحریر کنفرانس وښوده چې اسلامي جریانونه یو ځل بیا د «یوازې نقد کولو» له پړاو څخه د سیاسي بدیل وړاندې کولو پر لور روان دي؛ په دغه پړاو کې د مډرنو نظامونو ناکامي یوه پلمه نه، بلکې د یوې نوې تمدني پروژې پیل دی. د دغه حرکت پیغام روښانه دی: اسلامي امت نور نه غواړي د نړیوال نظم په حاشیه کې پاتې شي؛ بلکې غواړي د سیاسي وحدت او د شریعت د حاکمیت له لارې د قدرت معادلې بدلې کړي او د تش غبرګون له حالته د اقدام او رهبرۍ مرحلې ته داخل شي.

سقوط نظم مبتنی بر قانون و عصر بازگشت به منطق قدرت نویسنده: ابراهیم منیب جهان معاصر نه در یک بحران زود گذر، بلکه در یک گذار از ساختار بنیادین در نظم جهانی قرار دارد. عصری که معماری نظم مبتنی بر قاعده، نهاد و مشروعیت بعد از خاکسترهای جنگ جهانی دوم، جای خود را به نظم آشکار مبتنی بر قدرت می‌دهد. در نظم کلاسیک، نهادهایی همانند سازمان ملل، ناتو، سازمان تجارت جهانی، صندوق بین المللی پول، بانک جهانی وظیفه داشتند تا با ایجاد یک قفس حقوقی و قاعده مند، تمایلات توسعه‌طلبانۀ قدرت‌های بزرگ را مهار کنند. اما امروز، این قفس شکسته شده و قدرت، دیگر نه تابع قانون، بلکه خود به منشأ و تعریف‌کنندۀ قانون مبدل گردیده است. این تغییر استراتژیک، تمام معادلات نظامی، اقتصادی و امنیتی را از حالت پیش‌بینی‌پذیر خارج کرده است. ایالات متحده که روزگاری خود را پولیس جهانی و حافظ نظم مبتنی بر قواعد می‌نامید، اکنون به یکی از سبقت‌کنندگان اصلی تخریب این نظم تبدیل شده است. خروج از پیمان‌ها و توافقات تجاری چندجانبه و استفاده از دالر و تعرفه‌های تجاری به عنوان سلاح‌ و شعار صلح از طریق قدرت نشان‌دهندۀ عبور امریکا از مدیریت جهانی به سمت زیاده خواهی، ملی‌گرایی، نظامی‌گری و سیاست Protectionism است. متخصصانی چون جان میرشایمر هشدار می‌دهند که در چنین فضایی، قدرت‌ها برای بقا ناچار به توسعه‌طلبی هستند و این یعنی تصادم حتمی در نقاط که باهم اختلافات هنوز دارند. تهاجم روسیه به اوکراین، آخرین تیر بر پیکر امنیت نهادی در نظم مبتنی بر قانون بود. روسیه با این اقدام نشان داد که برای عمق استراتژیک خود، هیچ اعتباری برای مرزهای به رسمیت شناخته شده قائل نیست. در طرف دیگر، ظهور چین در شرق دور و آبهای جنوبی چین، نظم اقیانوسی و بحری تحت کنترل غرب را به چالش کشیده است. سرمایه‌گذاری سنگین چین بر روی تکنالوژی‌های پیشرفته، موشک‌های هایپرسونیک و نوسازی نیروی بحری، مثال بارز این است که در نظم جدید، قدرت نظامی و تکنالوژیک است که جایگاه دولت‌ها را تعیین می‌کند، نه عضویت در نهادها و کنوانسیون‌های بین المللی که به تاریخ پیوسته اند. گراهام آلیسون با ایجاد مفهومی بنام دام توسیدید، هشدار می‌دهد که برخورد میان قدرت مستقر امریکا و قدرت نوظهور چین، جهان را به سمتی می‌برد که در آن قواعد بین‌المللی تنها به خاطره‌ای در کتب تاریخ تبدیل خواهند شد. جنگ‌های ویرانگر غزه، لبنان، ایران و یمن به ‌وضوح نشان می‌دهند که خطوط سرخ مشروعیت نهادها همانند حقوق بشر و دموکراسی که روزگاری ابزار مشروعیت‌بخشی غرب بود، اکنون به کلی محو و رنگ باخته شده‌اند. هدف قرار گرفتن زیرساخت‌های حیاتی، نسل کشی، حمله بر مناطق ملکی و بی‌توجهی مطلق به قطعنامه‌های بین‌المللی که زمانی بر آن باور داشته اند، ثابت می‌کند که در سرزمین‌های ما نیز، امنیت نه از طریق میز مذاکره و یا نهادهای بین المللی، بلکه تنها از مسیر بازدارندگی و ترس از عکس‌العمل متقابل تأمین می‌شود. جنگ در اینجا دیگر یک پدیدۀ صرفاً نظامی نیست؛ بلکه ابزار بزرگ برای اعمال قدرت و سلطه مبدل شده است. و با توجه به تغییر اشکال میدان جنگ همانند جنگ‌های پهپادی، اختلال در زنجیرۀ تأمین انرژی و حملات سایبری، تمام ابعاد زندگی انسانی را به میدانِ تحت تاثیر درین شرایط تبدیل کرده است. در واقع این وضعیت نشان می‌دهد که نظم مبتنی بر قانون دیگر توان تحمل فشارهای ژئوپلیتیک و رقابت‌های معاصر را ندارد و از مهار رقابت‌های استراتژیک ناتوان مانده‌ است. در واقع، قانون که پیش‌تر ابزاری برای تنظیم رفتار قدرت‌ها بود، اکنون به تابعی از ارادۀ بازیگران مسلط تبدیل شده است و این تغییر در سطح جهانی، کلید درک بحران‌های جاری از اوکراین و غزه تا ایران و لبنان و رقابت‌های رو به گسترش در حوزه‌های نفوذ قدرت‌های بزرگ است. فرسایش درونی غرب، تفرقه میان اروپا و امریکا و بحران رهبری در نظم متحول امروزی، جهانی را بوجود آورده که از منظر تاریخی، شباهت جالب به دوران پیش از ظهور اسلام دارد. در آن زمان نیز، دو قطب روم و فارس در اوج فرسودگی و رقابت‌های بی‌پایان، فضایی را ایجاد کرده بودند که همه تشنه نظم جدید دیگری بودند. پیامبر ﷺ و اصحاب‌شان با داشتن وعی سیاسی عمیق، نه تنها تماشاگرِ زوال آنان نبودند، بلکه جهان را از زاویه عقیده و دیدگاه جهانی اسلام دیده با تحلیل دقیق جابجایی قدرت، فرصت‌ها را از بطن بحران‌ها بیرون کشیدند. واقعیت امروزی این است که در این مرحلۀ گذار، تنها تماشاگر بودن به معنای پذیرش نظمی است که دیگران برایمان می‌قبولانند. تضعیف انسجام قدرت‌های بزرگ و کاهش اعتماد جهانی به مدل‌ نظم‌های فعلی، فرصتی استثنایی را پیش روی امت مسلمه قرار داده است تا با درک درست از منطق قدرت و افزایش وعی سیاسی، نقش فعالی در شکل‌دهی به نظم آینده ایفا کند. این خلأ قدرت در نهایت باید پر شود و تنها نظامی می‌تواند جایگزینِ نظم در حال سقوط فعلی گردد که بر پایۀ یک دیدگاه بنیادین و جهانی همچون خلافت راشده ثانی بنا شده باشد. برای عبور از این پیچ تاریخی، فهم دقیق واقعیت‌های میدان و اقدام آگاهانه بر اساس موازنات جدید قدرت، یک ضرورت حیاتی است؛ چرا که در دنیای فردا، سهم از آینده متعلق به کسانی است که معماری قدرت را بهتر از دیگران درک کرده و برای پر کردن خلأهای موجود، استراتژی مدونی داشته باشند. در غیر این صورت، ما همچنان قربانیِ قواعدی خواهیم بود که دیگران بر اساسِ منافع و قدرتِ خود، هر روز از نو می‌نویسند.

د قانون پر بنسټ د جوړ شوي نظم سقوط او د قدرت منطق ته د ورګرځېدو عصر لیکوال: ابراهیم منیب معاصره نړۍ له لنډمهاله کړکېچ سره نه، بلکې د نړیوال نظم په بنسټیز جوړښت کې د لېږد (بدلون) له پړاو څخه تېرېږي. هغه عصر چې له دویمې نړیوالې جګړې وروسته د قاعدې، بنسټ او مشروعیت پر اساس رامنځته شو، اوس خپل ځای د قدرت پر بنسټ ولاړ ښکاره نظم ته پرېږدي. په کلاسیک نظم کې د ملګرو ملتونو، ناټو، د سوداګرۍ نړیوال سازمان، د پیسو نړیوال صندوق او نړیوال بانک په څېر بنسټونو دا دنده درلوده، ترڅو د یوه حقوقي او قانوني قفس په رامنځته کولو سره د لویو قدرتونو د پراخېدونکو غوښتنو لېوالتیاوې مهار کړي. خو نن دغه قفس مات شوی او قدرت نور د قانون تابع نه دی، بلکې په خپله د قانون پر سرچینې او تعریفوونکي بدل شوی دی. دغه ستراتیژیک بدلون ټولې نظامي، اقتصادي او امنیتي معادلې له اټکل‌کېدونکي حالت څخه بهر کړې دي. امریکا چې یو وخت یې ځان نړیوال پولیس او پر قواعدو د ولاړ نظم ساتونکی باله، اوس په خپله د دغه نظم په ویجاړولو کې تر ټولو مخکښه شوې ده. له څو اړخیزو سوداګریزو تړونونو او هوکړو څخه وتل او د وسلې په توګه له ډالر او سوداګریزو تعرفو څخه ګټه اخیستل او د قدرت له لارې د سولې شعار ورکول، په حقیقت کې دا ښيي چې امریکا له نړیوال مدیریت څخه د زیات‌غوښتنې، ملت‌پالنې، نظامي‌توب او د (Protectionism) سیاست ته اوښتې ده. د «جان میرشایمر» په څېر متخصصین خبرداری ورکوي، چې په داسې یوه فضا کې قدرتونه د خپلې بقا لپاره اړ دي، چې د نفوذ او قلمرو پراخولو هڅې وکړي او دا په هغو سیمو کې چې لا تراوسه خپلمنځي اختلافات لري، د یوه حتمي ټکر معنا لري. پر اوکراین د روسیې برید، په حقیقت کې د قانون پر اساس ولاړ نظم کې د بنسټیز امنیت پر بدن وروستی ګوزار و. روسیې په دغه کار سره وښوده چې د خپلې ستراتیژیکې ژورتیا لپاره هغو پولو ته هېڅ ارزښت نه ورکوي، چې په رسمیت پېژندل شوي دي. بل لور ته، په لرې ختیځ او د چین په سویلي اوبو کې د چین ظهور، د غرب تر کنټرول لاندې سمندري نظم له جدي ننګونې سره مخ کړی دی. د پرمختللو ټکنالوژیو، هایپرسونیک توغندیو او د سمندري ځواک د عصري کولو په برخه کې د چین پراخه پانګونه، د دې ښکاره بېلګه ده چې په نوي نظم کې د هېوادونو ځای د هغوی نظامي او ټکنالوژیک ځواک ټاکي؛ نه په نړیوالو بنسټونو او کنوانسیونونو کې غړیتوب، کوم چې په تاریخ پورې تړلي دي. ګراهام الیسن «د توسیدید دام» په نامه د یوه مفهوم په رامنځته کولو سره خبرداری ورکوي، چې د امریکا د حاکم قدرت او د چین د نوي راټوکېدونکي قدرت ترمنځ ټکر به نړۍ داسې لوري ته روانه کړې، چې په هغه کې به نړیوال اصول یوازې د تاریخ په کتابونو کې د یوې خاطرې په توګه پاتې شي. په غزه، لبنان، ایران او یمن کې ویجاړوونکې جګړې په څرګند ډول ښیي، چې د بشري حقونو او ډیموکراسۍ په څېر د بنسټونو د مشروعیت سرې کرښې چې یو وخت د غرب د مشروعیت وسیلې وې، اوس په بشپړه توګه له منځه تللې او بې ارزښته شوې دي. د اساسي بنسټونو په نښه کول، نسل وژنه، پر ملکي سیمو بریدونه او هغو نړیوالو پرېکړه‌لیکونو ته نه پاملرنه، چې یو وخت پرې باور کېده؛ په حقیقت کې دا ثابتوي چې زموږ په خاورو کې هم امنیت د مذاکرې د مېز او یا نړیوالو بنسټونو له لارې نه، بلکې یوازې د مخنیوي او متقابل غبرګون د وېرې له لارې ټینګېږي. دلته جګړه یوازې یوه نظامي پدیده نه ده؛ بلکې د قدرت د پلي کولو او د سلطې د ټینګولو لپاره پر یوې لویې وسیلې بدله شوې ده. د جګړییزو ډګرونو د بڼې بدلون ته په پام سره لکه؛ ډرون جګړو، د انرژۍ د خوندیتوب په لړۍ کې ګډوډيو او سایبري بریدونو، د انساني ژوند ټول اړخونه په هغه ډګر بدل کړي چې له دغو شرایطو اغېزمن شوی دی. په حقیقت کې دغه حالت ښيي چې پر قانون ولاړ نظم نور د جیوپولیټیکو فشارونو او معاصرو سیالیو د زغم وس نه لري او د ستراتیژیکو سیالیو په مخنیوي کې پاتې راغلی دی. په اصل کې، قانون چې پخوا د قدرتونو د چلند د تنظیمولو وسیله و، اوس د حاکمو لوبغاړو د ارادې تابع ګرځېدلی دی او دا بدلون په نړیواله کچه له اوکراین او غزې څخه نیولې تر ایران او لبنان پورې د روانو کړکېچونو او د لویو قدرتونو د نفوذ په حوزو کې د مخ پر زیاتېدونکو سیالیو د درک کولو اصلي کیلي ده. د غرب داخلي پاشلتیا، د اروپا او امریکا ترمنځ تفرقه او په ننني بدلېدونکي نظم کې د رهبرۍ بحران، داسې یوه نړۍ رامنځته کړې چې له تاریخي اړخه د اسلام له ظهور څخه مخکې دور ته ورته ده. په هغه وخت کې هم د روم او فارس دوو قطبونو د زوال په اوج او نه ختمېدونکو سیالیو سره داسې فضا جوړه کړې وه، چې هر څوک د یوه نوي نظم تږي وو. رسول الله صلی الله علیه وسلم او اصحابو یې په ژورې سیاسي وعي سره، یوازې د هغوی د زوال ننداره ونه کړه، بلکې نړۍ ته یې د اسلام د عقیدې او نړیوال لیدلوري له زاویې وکتل او د قدرت د بدلون په دقیق تحلیل سره یې د بحرانونو له منځه فرصتونه را وایستل. نننی واقعیت دا دی چې په دغه بدلېدونکي پړاو کې یوازې نندارچي پاتې کېدل، د هغه نظم د منلو په معنا دي چې نور یې زموږ لپاره خوښوي. د سترو قدرتونو د انسجام کمزوري کېدل او د اوسنیو نظمونو پر موډلونو د نړیوال باور راټیټېدل، په حقیقت کې اسلامي امت ته یو استثنايي فرصت په لاس ورکړی، ترڅو د قدرت د منطق په سم درک کولو او د سیاسي وعي په زیاتولو سره، د راتلونکي نظم په جوړولو کې فعال رول ولوبوي. د قدرت دغه تشه باید ډکه شي او یوازې هغه نظام د اوسني متزلزل نړیوال نظم ځای نیولی شي، چې د دویم راشد خلافت په څېر د یوه بنسټیز او نړیوال لیدلوري پر اساس ولاړ وي. له دغه تاریخي پېچومي څخه د تېرېدو لپاره، د میدان د حقایقو دقیق فهم او د قدرت د نویو موازنو پر بنسټ باخبره اقدام، یوه اساسي اړتیا ده؛ ځکه چې د سبا ورځې په نړۍ کې هغه خلک د راتلونکي برخه لري، چې د قدرت جوړونه یې تر نورو ښه درک کړې وي او د اوسنیو تشو د ډکولو لپاره تدوین شوې ستراتیژي ولري. له دې پرته به، موږ همداسې د هغو قواعدو قرباني وو، چې نور یې د خپلو ګټو او قدرت پر بنسټ، هره ورځ له سره لیکي. ژباړه: بهیر «ویاړ»

خبر امت بدرفتاری با زنان و کودکان در مراکز بازداشت مهاجران در امریکا در روزهای اخیر، گزارش‌هایی درباره بدرفتاری با زنان و کودکان مهاجر (که بیشتر آن مسلمانان اند)در مراکز بازداشت امریکا منتشر شده است. این گزارش‌ها، از سوی نهادهایی مانند مرکز حقوق باروری، حاکی از شرایط نامناسب، کمبود خدمات صحی و مواردی از خشونت جسمی و روانی در این مراکز است. همچنین گفته شده که برخی زنان باردار از مراقبت‌های لازم محروم مانده‌اند. بر اساس این گزارش‌ها، در برخی موارد زنان با شرایط دشوار صحی مواجه شده و رسیدگی به آنان با تأخیر صورت گرفته است. همچنان گزارش‌هایی از جدا شدن کودکان، حتی نوزادان، از خانواده‌هایشان منتشر شده که نگرانی‌های جدی را برانگیخته است. کارشناسان این وضعیت را نیازمند بررسی فوری و اصلاحات اساسی در نحوه مدیریت این مراکز می‌دانند. در برخی مراکز بازداشت، از جمله در ایالت‌های تگزاس و جورجیا، وضعیت صحی، کیفیت غذا و دسترسی به خدمات درمانی نیز مورد انتقاد قرار گرفته است. این برخورد در جاهایی با مهاجرین - که بیشتر شان مسلمانان اند -صورت می گیرد که خود را مهد دفاع از انسان و حقوق آن می‌دانند.

د امت خبر په امریکا کې د کډوالو د توقیف په مرکزونو کې له ښځو او ماشومانو سره ناوړه چلند په وروستیو ورځو کې داسې راپورونه خپاره شوي چې په امریکا کې د کډوالو د توقیف په مرکزونو کې له ښځو او ماشومانو سره ـ چې ډېری یې مسلمانان دي ـ ناوړه چلند کېږي. دغه راپورونه د ځینو بنسټونو لکه؛ د بارورۍ د حقونو مرکز له لوري خپاره شوي، چې په دغو مرکزونو کې نامناسبو شرایطو، د روغتیايي خدمتونو کمښت او د فزیکي او رواني تاوتریخوالي پېښو ته اشاره کوي. همدارنګه ویل شوي دي، چې ځینې امیندواره ښځې له اړینو پاملرنو څخه بې‌برخې شوې دي او په ځینو مواردو کې ښځې له سختو روغتیايي شرایطو سره مخ شوې دي، چې هغوی ته رسیدګي ځنډېدلې ده. سربېره پر دې، داسې راپورونه هم خپاره شوي چې ماشومان، ان نوي زیږېدلي ماشومان له خپلو کورنیو څخه جلا شوي دي، چې جدي اندېښنې یې راپارولې دي.کارپوهان په دې باور دي، چې دغه وضعیت باید ژر تر ژره وارزول شي او د دغو مرکزونو د مدیریت په برخه کې بایدبنسټیز اصلاحات راوستل شي. د تگزاس او جورجیا ایالتونو په ګډون په ځینو توقیفي مرکزونو کې روغتیايي وضعیت، د خوړو کیفیت او د درملنې خدمتونو ته د لاسرسي موضوع هم تر نیوکو لاندې ده. دا ډول چلند له هغو کډوالو سره ـ چې ډېری یې مسلمانان دي ـ په هغو ځایونو کې کېږي، چې ځانونه د انسان او د هغه د حقونو د دفاع مرکزبولي.

نبض: آیا واقعاً «ضرورت» حرام را مباح می‌سازد؟ داکتر الیاس مایار در زندگی انسان گاهی حالت‌هایی پیش می‌آید که مرز میان حق و باطل کمرنگ می‌شود و انسان‌ها می‌کوشند ضعف‌ها، تسلیم‌پذیری‌ها، خواسته‌های نفسانی و انحرافات خود را زیر نام «ضرورت» توجیه کنند. در همین راستا، یک قاعده مشهور فقهی بسیار به‌کار می‌رود: «الضرورات تبیح المحظورات»؛ یعنی: «ضرورت‌ها امور ممنوع را مباح می‌سازد.» اما پرسش اساسی این است: آیا هر آنچه انسان آن را «ضرورت» بنامد، واقعاً مجوز شکستن محرمات الهی را می‌دهد؟ برای پاسخ دقیق به این پرسش، باید تفاوت میان «ضرورت»، «اضطرار» و «اکراه» را به‌درستی درک کنیم. واژه «ضرورت» در لغت به هر نوع نیاز، سختی و مشقت گفته می‌شود؛ اما در نصوص شرعی به این معنای عام نیامده است. قرآن کریم در این زمینه از دو مفهوم «اضطرار» و «اکراه» سخن گفته است. «اضطرار» به حالتی گفته می‌شود که انسان تا مرز هلاکت و مرگ رسیده باشد، نه صرف یک نیاز عادی. الله سبحانه‌وتعالی می‌فرماید: ﴿وَمَا لَكُمْ أَلَّا تَأْكُلُوا مِمَّا ذُكِرَ اسْمُ اللَّهِ عَلَيْهِ وَقَدْ فَصَّلَ لَكُم مَّا حَرَّمَ عَلَيْكُمْ إِلَّا مَا اضْطُرِرْتُمْ إِلَيْهِ﴾ [الأنعام: ۱۱۹] ترجمه: «چرا از آنچه نام الله بر آن برده شده است نمی‌خورید، در حالی‌که او آنچه را بر شما حرام کرده، به‌روشنی بیان نموده است، مگر آنچه که به آن ناچار (مضطر) شوید.» همچنین می‌فرماید: ﴿فَمَنِ اضْطُرَّ غَيْرَ بَاغٍ وَلَا عَادٍ فَلَا إِثْمَ عَلَيْهِ﴾ [البقرة: ۱۷۳] ترجمه: «پس هر کس ناچار شود، در حالی‌که نه سرکش باشد و نه از حد بگذرد، بر او گناهی نیست.» یعنی اگر انسان به سبب گرسنگی تا آستانه مرگ برسد، تنها به اندازه‌ای که جانش حفظ شود می‌تواند از حرام استفاده کند، نه این‌که از حد تجاوز کرده و حرام را عادی سازد. و نیز می‌فرماید: ﴿فَمَنِ اضْطُرَّ فِي مَخْمَصَةٍ غَيْرَ مُتَجَانِفٍ لِّإِثْمٍ فَإِنَّ اللَّهَ غَفُورٌ رَّحِيمٌ﴾ [المائدة: ۳] ترجمه: «پس هر کس در حالت گرسنگی شدید ناچار شود، در حالی‌که به سوی گناه مایل نباشد، بی‌گمان الله بسیار آمرزنده و مهربان است.» در کنار اضطرار، «اکراه» (اجبار) نیز حدود مشخصی دارد. الله سبحانه‌وتعالی می‌فرماید: ﴿إِلَّا مَنْ أُكْرِهَ وَقَلْبُهُ مُطْمَئِنٌّ بِالْإِيمَانِ﴾ [النحل: ۱۰۶] ترجمه: «مگر کسی که مجبور شده باشد، در حالی‌که قلبش به ایمان اطمینان دارد.» فقها تصریح کرده‌اند که اکراه معتبر آن است که خطر واقعی مرگ، شکنجه شدید یا قطع عضو در میان باشد، نه هر نوع فشار و دشواری. از اینجا روشن می‌شود که به‌کارگیری عام، گسترده و بی‌حد مفهوم «ضرورت» بسیار خطرناک است. اگر هر نیاز «ضرورت» تلقی شود، دیگر هیچ حرامی باقی نمی‌ماند؛ زیرا هر فرد می‌تواند برای خواسته‌های خود عنوان «ضرورت» بسازد. در حالی‌که قواعد فقهی، حاصل اجتهاد علماست، اما قرآن و سنت وحی الهی است. بنابراین، اگر در تطبیق یک قاعده از حدود نصوص تجاوز شود، باید به وحی اولویت داده شود، نه به استنباط بشری. در شریعت، حکم اصلی و ثابت «عزیمت» است؛ یعنی حکمی که از ابتدا به‌صورت عام تشریع شده و اصل به شمار می‌رود. در مقابل، «رخصت» تخفیفی است که به‌سبب عذر داده می‌شود و حالت استثنایی دارد، نه این‌که روش عادی زندگی باشد. رخصت، ماهیت حرام را تغییر نمی‌دهد، بلکه تنها در حالت اضطرار، به‌طور موقت گناه را برمی‌دارد. برای مثال، گوشت مردار همچنان حرام است، اما برای انسان مضطر، به اندازه حفظ جان اجازه داده می‌شود. نکته مهم‌تر این است که حاکمان، علما و رهبران امت حق ندارند زیر نام «ضرورت» به تسلیم و انحراف روی آورند. اگر رهبران در سایه رخصت‌ها از حق بگذرند، امت را به سوی هلاکت می‌کشانند. رسول الله ﷺ فرموده‌اند: «سيد الشهداء حمزة بن عبد المطلب، ورجل قام إلى إمام جائر فأمره ونهاه فقتله». ترجمه: سید الشهداء حمزة بن عبدالمطلب، و مردی است که در برابر حاکم ستمگر بایستد، او را به نیکی فرمان دهد و از بدی باز دارد، و آن حاکم او را به قتل برساند. پس اگر هر «ضرورت» ترک حق را جایز می‌ساخت، چرا سمیه رضی الله عنها و مؤمنانِ اصحاب اخدود جان خود را فدا کردند، اما از حق دست نکشیدند؟ امروز نیز برخی حاکمان، علما و رهبران برای منافع سیاسی یا شخصی خود، احکام شریعت را تحریف می‌کنند و ضعف‌ها و انحرافات خویش را با نام «ضرورت» توجیه می‌نمایند. اینان باید از هشدار شدید الله سبحانه‌وتعالی بترسند: ﴿إِنَّ الَّذِينَ يَكْتُمُونَ مَا أَنزَلَ اللَّهُ مِنَ الْكِتَابِ وَيَشْتَرُونَ بِهِ ثَمَنًا قَلِيلًا ۙ أُولَٰئِكَ مَا يَأْكُلُونَ فِي بُطُونِهِمْ إِلَّا النَّارَ وَلَا يُكَلِّمُهُمُ اللَّهُ يَوْمَ الْقِيَامَةِ وَلَا يُزَكِّيهِمْ وَلَهُمْ عَذَابٌ أَلِيمٌ﴾ [البقرة: ۱۷۴] ترجمه: «بی‌گمان کسانی که آنچه را الله از کتاب نازل کرده پنهان می‌کنند و در برابر آن بهای اندکی می‌گیرند، آنان جز آتش چیزی در شکم‌های خود فرو نمی‌برند، و الله در روز قیامت با آنان سخن نمی‌گوید، آنان را پاک نمی‌سازد و برایشان عذابی دردناک است.» بنابراین، شریعت اسلامی در کمال خود هیچ خلایی باقی نگذاشته است تا ما با تعبیر نادرست قواعد فقهی، احکام الهی را تعطیل کنیم. کسی که به الله سبحانه‌وتعالی به‌عنوان ناصرو ولی ایمان دارد، از او خشیه و تقوامی‌کند و بر او توکل می‌نماید، هرگز در برابر باطل به بهانه «ضرورت» و «رخصت» سر تسلیم فرود نمی‌آورد. ما به قاعده‌ای که راه تعطیل فرایض و حلال‌سازی حرام را باز کند، نیازی نداریم؛ زیرا الله سبحانه‌وتعالی در وحی خود، حلال و حرام، عزیمت و رخصت را به‌روشنی بیان کرده است.

نبض: ایا رښتیا هم «ضرورت» حرام مباح کوي؟ ډاکټر الیاس مایار په انساني ژوند کې داسې حالتونه راځي چې د حق او باطل ترمنځ کرښې پیکه کيږي او انسانان هڅه کوي خپلې کمزورۍ، تسلیمۍ، نفسي غوښتنې او انحرافات د «ضرورت» تر نامه لاندې توجیه کړي. په همدې اړه یوه مشهوره فقهي قاعده ډېره کارول کېږي: «الضرورات تبیح المحظورات»؛ یعنې: «ضرورتونه ممنوعات روا کوي.» خو دقیقه پوښتنه دا ده چې: ایا ټول هغه څه چې انسان یې ضرورت وبولي، د الله سبحانه‌وتعالی د حرامو د ماتولو جواز ورکوي؟ د دې پوښتنې د دقیق ځواب لپاره باید د «ضرورت»، «اضطرار» او «اکراه» ترمنځ توپیر وپېژنو. د ضرورت کلمه په لغت کې هر ډول اړتیا، سختۍ او مشقت ته کارول کېږي؛ خو په شرعي نصوصو کې په دې عامه معنا نه ده راغلې. قرآن کریم په دې اړه د «اضطرار» او «اکراه» الفاظ کارولي، او اضطرار يې هغه حالت ته ویلی چې انسان د هلاکت او مرګ تر پولې رسېدلی وي. الله سبحانه‌وتعالی فرمایي: ﴿وَمَا لَكُمْ أَلَّا تَأْكُلُوا مِمَّا ذُكِرَ اسْمُ اللَّهِ عَلَيْهِ وَقَدْ فَصَّلَ لَكُم مَّا حَرَّمَ عَلَيْكُمْ إِلَّا مَا اضْطُرِرْتُمْ إِلَيْهِ﴾ [الأنعام: ۱۱۹] ژباړه: «ولې له هغه څه نه خورئ چې د الله نوم پرې یاد شوی وي، حال دا چې الله تاسو ته هغه څه په تفصیل بیان کړي چې پر تاسو یې حرام کړي دي، مګر هغه څه چې تاسو ورته اړ (مضطر) کړل شئ.» همداراز فرمایي: ﴿فَمَنِ اضْطُرَّ غَيْرَ بَاغٍ وَلَا عَادٍ فَلَا إِثْمَ عَلَيْهِ﴾ [البقرة: ۱۷۳] ژباړه: «نو څوک چې اړ شي، په داسې حال کې چې نه سرغړونکی وي او نه له حده تېرېدونکی، پر هغه ګناه نشته.» یعنې که انسان د لوږې له امله د مرګ تر حده ورسېږي، یوازې په هماغه اندازه د حرامو خوړل ورته روا کېږي چې خپل ژوند وژغوري، نه دا چې له حده واوړي او حرام عادي وګرځوي. او فرمايي: ﴿فَمَنِ اضْطُرَّ فِي مَخْمَصَةٍ غَيْرَ مُتَجَانِفٍ لِّإِثْمٍ فَإِنَّ اللَّهَ غَفُورٌ رَّحِيمٌ﴾ [المائدة: ۳] ټژباړه: «نو څوک چې د سختې لوږې په حالت کې اړ شي، په داسې حال کې چې د ګناه پر لور مایل نه وي، نو بې‌شکه الله ډېر بښونکی او مهربان دی.» همداراز «اکراه» یا جبر هم ځانګړي حدود لري. الله سبحانه‌وتعالی فرمایي: ﴿إِلَّا مَنْ أُكْرِهَ وَقَلْبُهُ مُطْمَئِنٌّ بِالْإِيمَانِ﴾ [النحل: ۱۰۶] ژباړه: «مګر هغه څوک چې مجبور کړل شي، په داسې حال کې چې زړه یې پر ایمان مطمئن وي.» فقهاوو څرګنده کړې چې دا اکراه هم هغه مهال معتبر دی چې د مرګ، سختې شکنجې یا د غړي د پرې کېدو حقیقي ویره موجوده وي. له همدې ځایه ثابتېږي چې د «ضرورت» عامه، پراخه او بې‌حده کارونه خطرناک عمل دی. که هره اړتیا ضرورت وبلل شي، نو بیا به هېڅ حرام پاتې نه شي؛ ځکه هر څوک کولای شي خپلو هر ډول غوښتنو ته د ضرورت نوم ورکړي. سره له دې فقهي قواعد د علماوو اجتهادي استنباطونه دي، خو قرآن او سنت بیا د الله سبحانه‌وتعالی وحي ده. نو که د یوې قاعدې په تطبیق کې د نصوصو له حدودو واوړو، وحي ته لومړیتوب ورکول کېږي، نه انساني استنباط ته. په شریعت کې اصلي او ثابت حکم «عزیمت» دی. «رخصت» یوازې یو استثنايي حالت دی، نه د ژوند عادي او روان منهج. ځکه رخصت د حرامو ماهیت نه بدلوي، بلکې یوازې په اضطراري حالت کې مؤقت تخفیف راولي. مرداره غوښه بیا هم حرامه ده، خو مضطر انسان ته د بقا په اندازه اجازه ورکول کېږي. تر ټولو مهمه دا ده چې د امت واکمنان، عالمان او رهبران د «ضرورت» تر نامه لاندې د تسلیمۍ او انحراف حق نه لري. که مشران د رخصتونو تر سیوري لاندې له حقه تېر شي، ټول امت د هلاکت لوري ته بیایي. رسول الله ﷺ فرمایلي دي: «سيد الشهداء حمزة بن عبد المطلب، ورجل قام إلى إمام جائر فأمره ونهاه فقتله» ژباړه: «د شهیدانو سردار حمزه بن عبدالمطلب او هغه سړی دی چې د ظالم واکمن پر وړاندې ودرېږي، امر بالمعروف او نهی عن المنکر وکړي او واکمن یې ووژني.» نو که هر «ضرورت» د حق پرېښودل روا کولی، نو ولې سمیه رضی الله عنها او د اخدود مؤمنانو خپل ژوند قربان کړ، خو پر حق یې معامله ونه کړه؟ نن هم چې ځینې واکمنان، علما او رهبران د خپلو سیاسي یا شخصي ګټو لپاره د شریعت احکام تحریفوي او خپلو کمزوريو، نفسي غوښتنو او انحراف ته د «ضرورت» نوم ورکوي، باید د الله سبحانه‌وتعالی له دې سخت وعید څخه ووېرېږي: ﴿إِنَّ الَّذِينَ يَكْتُمُونَ مَا أَنزَلَ اللَّهُ مِنَ الْكِتَابِ وَيَشْتَرُونَ بِهِ ثَمَنًا قَلِيلًا ۙ أُولَٰئِكَ مَا يَأْكُلُونَ فِي بُطُونِهِمْ إِلَّا النَّارَ وَلَا يُكَلِّمُهُمُ اللَّهُ يَوْمَ الْقِيَامَةِ وَلَا يُزَكِّيهِمْ وَلَهُمْ عَذَابٌ أَلِيمٌ﴾ [البقرة: ۱۷۴] ژباړه: «بې‌شکه هغه کسان چې هغه څه پټوي چې الله له کتابه نازل کړي دي او په بدل کې یې لږ قیمت اخلي، هغوی په خپلو نسونو کې له اور پرته بل څه نه اچوي. الله به د قیامت په ورځ نه ورسره خبرې وکړي، نه به یې پاک کړي او هغوی ته دردناک عذاب دی.» نو اسلامي شریعت په خپل کمال سره موږ ته هیڅ داسې خلا نه ده پرېښې چې موږ د فقهي قواعدو په ناسم تعبیر د اللهﷻ احکام نسخ کړو. څوک چې پر اللهﷻ د یوه ناصر او ولي په توګه باور لري، له هغه څخه تقوا او خشیه لري او پر هغه توکل کوي، هغه هیڅکله د دښمن پر وړاندې د اوسنيو نظامونو او چارواکو په څېر د رخصت او ضرورت په پلمه سر نه ټیټوي. زموږ داسې قاعدې ته هیڅ اړتیا نشته چې امت ته د فرایضو د تعطیل او د حرامو د اباحت دروازه پرانیزي، ځکه اللهﷻ په خپله وحی کې د حلال، حرام، عزیمت او رخصت په اړه هر څه روښانه نازل کړي دي.

خبر امت برگزاری کنفرانس سالانۀخلافت در تونس با محور مقابله با هژمونی امریکا حزب‌التحریر-ولایه تونس اعلام کرده است که کنفرانس سالانۀ خود را روز شنبه ۲ می ۲۰۲۶، ساعت ۱۰:۳۰ صبح، در سالن سیمینارها و کنفرانس‌های چهار راه «سكرة أريانة» در پایتخت تونس برگزار می‌کند. این کنفرانس تحت عنوان «شکست دولت مدرن و حتمیت برپایی خلافت» و با شعار «توسط خلافت با هژمونی امریکا مقابله می‌کنیم و جهان را از تمدن اپستینی و مدرنیته نجات می‌دهیم» برگزار خواهد شد. بر اساس اعلامیه حزب‌التحریر-ولایه تونس، در این نشست به موضوع ناکامی نظام‌های مدرن و دموکراتیک در حل مشکلات جوامع و افزایش روز افزون مشکلاتی چون فقر، بی‌عدالتی، مهاجرت نخبگان از سرزمین‌های اسلامی و فروپاشی ارزش‌های اجتماعی پرداخته خواهد شد. همچنین در محتوای کنفرانس نظام سرمایه‌داری و نقش قدرت‌های جهانی، به‌ویژه امریکا، در تحولات بین‌المللی به‌عنوان عامل بحران معرفی خواهد شد. این کنفرانس در سه محور اصلی: «پایان دموکراسی و مدرنیته و سقوط تمدن اپستینی»، «اسلام و خلافت؛ به‌سوی یک نظام بین‌المللی جدید» و «پیوند دعوت با نصرت و طلوع خورشید خلافت» و ارائۀ دیدگاهی بدیل بر اساس مفاهیم اسلامی و بررسی راه‌های برون‌رفت از چالش‌های کنونی جهان برگزار می‌شود.

د امت خبر د امریکا د هژموني پر ضد د مقابلې پر محور په تونس کې د خلافت د کلني کنفرانس جوړول حزب‌التحریر – ولایهتونس اعلان کړی دی، چې خپل کلنی کنفرانس به د ۲۰۲۶د مې په ۲مه، د شنبې په ورځ د سهار په ۱۰:۳۰بجو، د تونس په پلازمېنه کې د «سکرة اریانة» څلورلارې د سیمینارونو او کنفرانسونو په تالار کې ترسره کړي.دغهکنفرانس به «د مډرن دولت ماتې او د خلافت د تاسیس اړتیا» تر عنوان لاندې او په دغه شعار «د خلافت په واسطه د امریکا له هژمونيسره مقابله کوو او نړۍ له اپسټیني او مډرن تمدن څخه ژغورو.» سره جوړ شي. د حزب‌التحریر – ولایهتونس د اعلامیې پر بنسټ،په دې ناسته کې به د ټولنو د ستونزو او ورځ تر بلې د ډېرېدونکو ستونزو لکه؛ فقر، بې‌عدالتۍ، له اسلامي خاورو د نخبه‌ګانو کډوالي او د ټولنیزو ارزښتونو د زوال د حل په برخه کې د مډرنو او ډیموکراتیکو نظامونو ناکامي وڅېړل شي. همدارنګه د کنفرانس په محتوا کې به پانګوال نظام او د نړیوالو قدرتونو په ځانګړي ډول د امریکا رول، په نړیوالو بدلونونو کې د ناوریند عامل په توګه معرفيشي. دغهکنفرانس په دریو اصلي محورونو: «د دیموکراسۍ او مډرنتوب پای او د اپسټیني تمدن سقوط»، «اسلام او خلافت؛ د یوه نوي نړیوال نظام پر لوري» او «له نصرت سره د دعوت تړاو او د خلافت د لمر راختل» سره جوړېږي؛ تر څنګ یې د اسلامي مفاهیمو پر بنسټ یو بدیل لیدلوریوړاندې کېږي او له اوسنیو نړیوالو ستونزو څخه د وتلو حل‌لارې ارزول کېږي.

سخن هفته: پشت پرده حملات پی‌درپی پاکستان بر افغانستان چیست؟ نویسنده: فریدالله احرار حملات هوایی و نظامی اخیر پاکستان بر افغانستان، که گاهی تأسیسات نظامی و گاهی شفاخانه‌ها، دانشگاه‌ها و قریه‌ها و خانه‌ها را بمباران می‌کند، تنها اقدامات تصادفی یا محدود امنیتی نیست، بلکه بخشی از یک کشمکش عمیق سیاسی در منطقه است. این حملات ادامهٔ سیاست‌های استعماری و تلاشی برای تقویت پیوندهای نیشنلیستی در هر دو طرف به‌شمار می‌رود. پاکستان دولتی است که به‌دست قدرت‌های استعماری ایجاد شده است، و در منطقه نقش پاسداری از منافع استراتژیک قدرت‌های غربی - به‌ویژه امریکا - را ایفا می‌کند و حتی در این راستا، ارتش و دستگاه‌های استخباراتی آن نقش مزدورانه‌ای را پیش می‌برند. این‌گونه حملات علیه افغانستان چند هدف مهم را دنبال می‌کند: نخست، پاکستان تلاش دارد علمای دینی و حرکت‌های اسلامی در داخل کشور خود را از آن فکرِ سیاسی که بر وحدت امت و همدلی با امارت و افغانستان استوار است، منحرف سازد و به‌جای آن، تفکر ملی‌گرایانه و قوم‌گرایانه را تقویت کند. این اقدام با هدف تضعیف آن پیوند طبیعی اسلامی میان مردم افغانستان و پاکستان انجام می‌شود؛ پیوندی که آنان را به‌عنوان یک امت به هم وصل می‌کند. حتی برای تحقق این هدف، دستگاه‌های استخباراتی پاکستان با استفاده از زور یا رشوه، برخی از علما را که استاد ده‌ها هزار عالم دینی‌اند و از احترام گسترده‌ای در میان مردم برخوردارند به کار می‌گیرند. پاکستان این اقدامات را هم در راستای منافع ملی خود و هم در چارچوب استراتژی امریکا انجام می‌دهد؛ استراتژی که هدف آن از میان بردن پیوندهای عقیدتی میان مسلمانان است. دوم، پاکستان می‌خواهد بر نظام حاکم در افغانستان فشار وارد کند تا سیاست خارجی خود را نه بر مبنای اسلام، بلکه در چارچوب منافع ملی تنظیم نماید. این فشارها از طریق حملات نظامی، انزوای سیاسی و محدودیت‌های اقتصادی اعمال می‌شود تا نظام حاکم را وادار سازد که در روابط بین‌المللی خود، منافع پاکستان و امریکا را در نظر بگیرد و با رقبای سیاسی مخالفِ این دو کشور روابط گرم و نزدیک برقرار نکند. سوم، در پسِ این حملات، بُعد دیگری از دستورکار استراتژی امریکا نهفته است؛ به این معنا که امریکا، هرچند در ظاهر از افغانستان خارج شده، اما همچنان می‌خواهد توازن سیاسی منطقه را تحت کنترل داشته باشد. اعمال فشار بر افغانستان از طریق پاکستان، بخشی از همین سیاست است تا نظام حاکم در افغانستان به اتخاذ یک سیاست اسلامیِ مستقل و نیرومند در تقابل با منافع امریکا روی نیاورد. راه‌حل اساسی این مشکل نه در چارچوب‌های ملی، بلکه در ایجاد بیداری سیاسی در سطح امت نهفته است. امارت اسلامی نباید تمرکز خود را تنها بر حاکمیت ملی محدود کند، بلکه باید مردم را بر محور وحدت امت اسلامی گردهم آورد. تقویت روابط میان علما، جریان‌های فکری و گروه‌های اسلامی می‌تواند آن خلأ فکری را که در نتیجه‌ای افکار استعماری به‌وجود آمده است، پُر سازد. همچنین، جلوگیری از گسترش افکار نشنلیستی و قوم‌گرایانه ضروری است؛ زیرا این‌ها ابزارهایی هستند که قدرت‌های استعماری برای تفرقه میان امت از آن استفاده می‌کنند. در مقابل، باید بیداری سیاسی اسلامی تقویت گردد تا مسلمانان هویت خود را به‌عنوان یک امت واحد بشناسند، نه به‌عنوان ملت‌های جداگانه. در نتیجه، حملات پاکستان تنها یک مسئله نظامی نیست، بلکه یک جنگ فکری و سیاسی است. اگر این جنگ صرفاً با ابزارهای نظامی پاسخ داده شود، مشکل اساسی حل نخواهد شد. نیاز اصلی این است که وحدت سیاسی امت اسلامی دوباره احیا گردد و در برابر نفوذ استعماری، یک موضع واحد و متحد اتخاذ شود. تنها در این صورت می‌توان ریشهٔ چنین حملاتی را از میان برداشت و یک نظام اسلامی مستقل ایجاد کرد.

د اونۍ خبره پر افغانستان د پاکستان د پرلپسې بریدونو تر شا څه دي؟ فریدالله احرار د پاکستان لخوا پر افغانستان وروستي هوايي او نظامي بریدونه؛ چې کله نظامي تاسیسات او کله روغتونونه، پوهنتون او نور د زده‌کړې مرکزونه، کلي او کورنه بمباروي؛ کوم تصادفي یا محدود امنیتي اقدامات نه دي، بلکې د سیمې د ژور سیاسي کشمکش یوه برخه ده. دا بریدونه د استعماري سیاستونو د دوام او دواړو لوریو ته د نشنلېستي تړاوونو پیاوړي کول دي. پاکستان، چې خپله د استعماري قدرنونو له خوا رامنځته شوی دولت دی، په سیمه کې د غربي قدرتونو، په ځانګړي ډول امریکا د سټراټیژیکو ګټو د ساتنې رول لوبوي او ان پوځ او استخبارات یې په دې برخه کې کرايي رول مخته وړي. د افغانستان پر وړاندې دا ډول بریدونه څو مهمې موخې لري. لومړی؛ پاکستان هڅه کوي چې د خپل هېواد دننه دیني علما او اسلامي حرکتونه له هغه سیاسي فکر څخه واړوي چې د امت پر یووالي او له امارت او افغانستان سره پر خواخوږۍ ولاړ دی؛ او پر ځای یې یو ملي، قومپال او نشلېستي فکر تقویه کړي. دا کار د دې لپاره کېږي چې د افغانستان او پاکستان د ولسونو ترمنځ هغه طبیعي اسلامي تړاو کمزوری شي چې د یوه امت په توګه یې سره نښلوي. د دې موخې لپاره ان د پاکستان استخبارات په زور او یا رشوت هغه علما کاروي چې د لسګونو زرو نورو علماوو استادان دي او خلک ورته خورا زیات درناوی لري. پاکستان دا کار هم د خپلو ملي ګټو لپاره کوي او هم د امریکا د سټراټيژۍ لپاره چې د مسلمانانو ترمنځ د عقیدوي تړاوونو له منځه وړل دي. دویم؛ پاکستان غواړي د افغانستان پر حاکم نظام فشار راوړي چې خپل بهرنی سیاست د اسلام پر بنسټ نه، بلکې د پاکستان د ملي ګټو په چوکاټ کې تنظیم کړي. دا فشارونه د نظامي بریدونو، سیاسي انزوا او اقتصادي محدودیتونو له لارې عملي کېږي، څو حاکم نظام دې ته اړ کړي چې په نړیوالو اړیکو کې د پاکستان او امریکا ګټې په پام کې ونیسي او د امریکا او پاکستان له مخالفو سیاسي رقیبانو سره تودې اړیکې ونه لري. درېیم؛ د دغو بریدونو تر شا د امریکا د سټراټیژیکې اجنډا بل اړخ دادی چې امریکا، که څه هم ظاهراً له افغانستانه وتلې، خو لا هم غواړي چې د سیمې سیاسي توازن کنټرول کړي. د پاکستان له لارې پر افغانستان فشار راوستل د همدغه سیاست برخه ده، څو د افغانستان حاکم نظام د امریکا د ګټو پر ضد یو خپلواک او قوي اسلامي سیاست غوره نه کړي. د دې ستونزې اصلي حل په ملي چوکاټونو کې نه، بلکې د امت په کچه د سیاسي نهضت او بیدارۍ په رامنځته کولو کې دی. حاکم نظام باید پر ملي حاکمیت د خپل تمرکز محدودولو پر ځای، خلک د اسلامي امت د یووالي پر محور راټول کړي. د علماوو، فکري حرکتونو او اسلامي ډلو ترمنځ اړیکې ټینګول هغه فکري خلا ډکولی شي چې د استعماري افکارو له امله رامنځته شوې ده. همدارنګه؛ د نشلېستي او قومپاله افکارو مخنیوی اړین دی، ځکه دا هغه وسیلې دي چې استعماري قوتونه یې د امت د وېش لپاره کاروي. د دې پر ځای باید اسلامي سیاسي شعور پیاوړی شي، څو مسلمانان د جلا ملتونو نه، بلکې د یوه واحد امت په توګه خپل هویت وپېژني. په پایله کې؛ د پاکستان بریدونه یوازې نظامي مسئله نه ده، بلکې یوه فکري او سیاسي جګړه ده. که دا جګړه یوازې د وسلو له لارې ځواب شي، نو بنسټیزه ستونزه به حل نه شي. اصلي اړتیا دا ده چې د اسلامي امت سیاسي وحدت بیا راژوندی شي او د استعماري نفوذ پر وړاندې یو متحد دریځ غوره شي. یوازې په دغه صورت کې کولای شو د داسې بریدونو ریښه له منځه یوسو او یو خپلواک اسلامي نظام رامنځته کړو.

رژیمی که در برابر مردمش به زور متوسل می‌شود، اما در برابر جهان دیپلماسی را به کار می‌گیرد؟ زمری افغان اگر روابط میان رژیم پاکستان و جامعه آن به‌گونه‌ای عمیق بررسی شود، یک تناقض آشکار در آن دیده می‌شود. مقام‌های پاکستانی در برابر منطقه و جهان خود را به‌عنوان یک نظام مسئول، صلح‌طلب، میانجی و متکی بر دیپلوماسی نشان می‌دهند؛ اما در برابر مردم خود سیاست زور، فشار و سرکوب را پیش می‌برند. همین رفتار دوگانه به مهم‌ترین ویژگی ساختار سیاسی این کشور تبدیل شده است. در سطح بین‌المللی، رژیم پاکستان همواره تلاش کرده است خود را به‌عنوان یک بازیگر مهم دیپلماتیک مطرح سازد. در این روزها به‌شدت در تلاش است تا امتیاز و کریدیت میانجی‌گری مذاکرات میان ایران و امریکا را به نام خود کند. هم‌زمان، تصویر روابط خوب با چین را ارائه می‌کند؛ با جهان عرب توافقات و همکاری‌های امنیتی دارد و از روابط نزدیک با ترکیه سخن می‌گوید. افزون بر این، خود را در برابر کشورهای غربی، در چارچوب آنچه «جنگ علیه تروریزم» نامیده می‌شود، به‌عنوان یک همکار معرفی می‌کند. چنین مواضعی برای رژیم پاکستان زمینه به‌دست آوردن حمایت سیاسی، کمک‌های نظامی و امتیازات اقتصادی از خارج را فراهم می‌سازد؛ اما در پشت این چهره ظاهری، واقعیت داخلی آن تکان‌دهنده است. در داخل، این رژیم از مدت‌ها بدین‌سو با اقشار مختلف مذهبی، قومی و سیاسی خود و به‌گونه‌ای کلی با مردمش در تقابل قرار دارد. بلوچستان برجسته‌ترین نمونه این تضاد است؛ باشندگان بلوچ این منطقه از سال‌ها به این‌سو خواهان حقوق خود اند، اما خواست‌های‌شان نه از راه گفتگو، بلکه از طریق عملیات نظامی، ناپدیدسازی‌های اجباری و زندان پاسخ داده شده است. به همین دلیل، پای دیگران نیز به آن‌جا کشیده شده و منازعه بیش از پیش پیچیده و استخباراتی گردیده است. مناطق پشتون‌نشین، به‌ویژه مناطق قبایلی، نیز با سرنوشت مشابهی روبه‌رو اند. در این مناطق، تحت نام «جنگ علیه تروریزم» عملیات گسترده نظامی انجام شد که پیامد آن بی‌جا شدن هزاران خانواده، ویرانی قریه‌ها و فشار اقتصادی بر مردم بود. در واکنش به این ظلم و ستم پاکستان، حرکت‌های مسلحانه و غیرمسلحانه در آن‌جا شکل گرفت؛ اما پاسخ رژیم پاکستان باز هم از راه تفنگ، تانک و طیاره بود. در چارچوب نشنلیزم پاکستانی، حرکت‌هایی که زیر سایه ارتش و استخبارات فعالیت می‌کنند نیز با فشار شدید روبه‌رو اند؛ نخست‌وزیر پیشین و شماری از رهبران سیاسی در زندان به‌سر می‌برند، بسیاری از سیاست‌مداران یا در بازداشت به‌سر می‌برند، یا تبعید شده‌اند و یا فعالیت‌های‌شان محدود گردیده. در نتیجه، رژیم نظامی پاکستان در این مناطق گلوی هر نوع حرکت سیاسی را خفه کرده است. گروه‌های دینی ـ مذهبی نیز زیر فشار شدید قرار دارند؛ شمار زیادی از اعضای حزب‌التحریر در زندان‌ها به‌سر می‌برند، علیه تحریک لبیک پاکستان عملیات نظامی انجام شد، رهبر آن کشته شد و شمار زیادی دیگر زندانی گردیدند. وضعیت علمای دینی و سایر حرکت‌های مذهبی نیز چنین است که یا باید از ارتش و عاصم منیر ستایش کنند، یا خاموش بمانند و یا هم راهی زندان شوند. هنوز هم بسیاری از علما و فعالان سیاسی از مدت‌ها بدین‌سُو بدون محاکمه در زندان‌ها نگه‌داشته می‌شوند. این نشان می‌دهد که این رژیم نظامی چگونه سیاست، عدالت و دین را زیر کنترول ظالمانه خود درآورده است. بُعد مهم دیگر این است که تصویر واقعی این ظلم‌ها و خیانت‌های رژیم پاکستان نیز به مردم نمی‌رسد؛ در پاکستان خبرنگاران و فعالان رسانه‌ای با محدودیت‌های گسترده روبه‌رو اند؛ برخی تهدید شده‌اند، برخی ربوده شده‌اند و برخی حتا کشته شده‌اند. این فضا باعث شده که بسیاری از رسانه‌ها به سانسوری روی بیاورند. به همین دلیل، بسیاری از بی‌عدالتی‌ها و ظلم‌ها از دید مردم پنهان می‌ماند. در مجموع این همه موارد، یک تصویر پُر از تضادها و تناقض را نشان می‌دهد: رژیم پاکستان به جهان پیام صلح و روابط نیک می‌دهد؛ اما در برابر مردم خود در حال جنگ است. قشری که با زور بر پاکستان حاکم شده، از همه اقشار دیگر جامعه جدا است و مردم از آن نفرت دارند. علاوه بر این، بحث پیامدهای این وضعیت نیز مهم است؛ ممکن است این روند پاکستان را به سوی وضعیتی بدتر سوق دهد. اما اکنون زمان آن رسیده است که مردم پاکستان، سیاست‌مداران و رهبران دینی با آن بخش از نظامیان که در این خیانت‌ها دخیل نیستند، یک تلاش مشترک را آغاز کنند. پاکستان باید تحت حاکمیت اسلام قرار گیرد، مردم آن باید زنجیرهای ظلم و استبداد را بشکنند و این امر نه تنها برادری میان مسلمانان در سراسر منطقه را تقویت می‌کند؛ بلکه راه را برای یک وحدت واقعی در میان مسلمانان نیز هموار خواهد ساخت.

هغه رژی‍م چې له خپلو خلکو سره زور، خو له نړۍ سره دیپلوماسي کوي؟ زمری افغان که د پاکستاني رژیم او ټولنې تر منځ د اړيکو بڼه ژوره وڅېړل شي، يو روښانه تضاد پکې لیدل کېږي. پاکستاني چارواکي ځان د سيمې او نړۍ پر وړاندې یو سوله غوښتونکی، منځګړی، پر ډیپلوماسۍ تکیه کوونکی او مسئول نظام ښيي؛ خو د خپلو خلکو پر وړاندې د زور، فشار او ځپنې سياست پر مخ وړي. همدا دوه‌ګونی چلند د دغه هېواد د سياسي جوړښت تر ټولو مهمه ځانګړنه ګرځېدلې ده. په نړيواله کچه، پاکستاني رژیم تل هڅه کړې چې ځان د مهم ډيپلوماټيک لوبغاړي په توګه مطرح کړي. په دې ورځو کې په شدت د ايران او امريکا تر منځ د خبرو اترو د منځګړیتوب د کرېډېټ اخیستو هڅه کوي.‌ له دې سره هم‌مهاله له چین سره د ښو اړیکو تصویر وړاندې کوي؛ له عربي نړۍ سره امنیتي تړونونه او همکارۍ لري او له ترکیې سره د نږدې اړیکو ادعا کوي. د دې ترڅنګ، له غربي هېوادونو سره په اصطلاح د ترهګرۍ ضد جګړه کې ځان همکار وړاندې کوي. دا ډول دريځونه پاکستاني رژیم ته له هېواده بهر د سياسي ملاتړ، پوځي مرستې او اقتصادي امتيازات تر لاسه کولو فرصت برابروي؛‌ خو د دې ظاهري څېرې تر شا، د کور دننه واقعيت بوږنوونکی دی. په کور دننه، دغه رژیم له اوږدې مودې راهيسې له خپلو بېلابېلو، مذهبي، قومي او سياسي قشرونو او په ټوله کې له خپل ولس سره په ټکر کې دی. بلوچستان د دغه تضاد تر ټولو څرګنده بېلګه ده؛ هلته بلوڅ وګړي له کلونو راهيسې خپل حقونه غواړي، خو د دوی غوښتنې د خبرو له لارې نه؛ بلکې د پوځي عملياتو، جبري ورکېدو او بند له لارې ځواب شوې دي. له همدې کبله، هلته د نورو لاسونه هم ور غځېدلي او لانجه لا زیاته پېچلې او استخباراتي شوې ده. د پښتنو سيمې، په ځانګړي ډول قبایلي سیمې، هم له ورته برخليک سره مخ دي. په دغو سیمو کې «د ترهګرۍ ضد جګړې» تر نامه لاندې پراخ پوځي عمليات وشول چې پايله يې د زرګونو کورنيو بې‌ځايه کېدل، د کليو ورانېدل او د خلکو اقتصادي ځپل وو. د پاکستان د دغه ظلم او زیاتي په غبرګون کې هلته وسله‌وال او ناوسله‌وال خوځښتونه رامنځته شول؛ خو د پاکستاني رژیم ځواب بیا هم د ټوپک، ټانګ او الوتکې له لارې و. په پاکستاني نشنلېزم کې د پوځ او استخباراتو تر سیوري لاندې چلېدونکي خوځښتونه هم تر سخت فشار لاندې دي؛ پخوانی لومړی وزیر او ځینې سیاسي مشران په زندان کې دي، ګڼ سياستوال یا نظربند دي يا تبعيد شوي او يا يې فعاليتونه محدود شوي دي. نو پاکستاني پوځي رژیم په دغو سیمو کې د هر ډول سیاسي خوځښت پر مرۍ پښه اېښې ده. ديني - مذهبي ډلې هم تر سخت فشار لاندې دي؛ د حزب التحریر ګڼ غړي په زندانونو کې دي، د تحريک لبیک پاکستان پر ضد نظامي عمليات وشول، مشر یې ووژل شو او ګڼ نور زنداني شول. د دیني عالمانو او نورو مذهبي حرکتونه وضعیت هم داسې دی چې یا به د پوځ او عاصم منیر صفتونه کوي، یا به پټه خوله وي او یا به هم زندان ته ځي.‌ اوس هم ګڼ عالمان او سیاسي فعالین له اوږدې مودې راهیسې له محاکمې پرته په زندانونو کې ساتل کېږي. دا ښيي چې دغه پوځي رژیم څه ډول سیاست، عدالت او مذهب تر خپل ظالمانه کنټرول لاندې راوستي دي. بل مهم اړخ دا دی چې د پاکستاني رژیم د دغو ظلمونو او خیانتونو اصلي تصویر هم تر خلکو نه رسېږي؛ په پاکستان کې ژورناليستان له پراخو محدوديتونو سره مخ دي؛ ځينې ګواښل شوي، ځينې تښتول شوي او ځيني یې ان وژل شوي دي. د دې فضا له امله ډېری رسنۍ د ځان‌سانسورۍ غوره کولو ته اړ کېږي. ځکه خو ډېرې ناخوالې او ظلمونه د خلکو له سترګو پټ پاتې کېږي.‌ دا هر څه یو ډېر له تضادونو ډک تصویر وړاندې کوي: پاکستانی رژیم نړۍ ته د سولې او ښو اړیکو پیغام ورکوي؛ خو د خپلو خلکو پر وړاندې په جګړه کې دی، پر پاکستان په زور واکمن شوی قشر د ټولنې له نورو ټولو قشرونو جلا دی او ولس کرکه ترې کوي. پر دې سربېره، د دغه حالت د پایلو بحث هم مهم دی، ممکن دا چاره پاکستان لا زیات ناوړه حالت ته یوسي؛‌ خو اوس د دې وخت دی چې د پاکستان خلک،‌ سیاستوال او مذهبي مشران له هغو نظامیانو سره یوه ګډه هڅه پیل کړي چې د دغو خیان‍تونو برخه نه دي. پاکستان باید د اسلام تر واکمنۍ لاندې راشي، ولس یې باید د ظلم او استبداد زولنې ماتې کړي او دا چاره به نه یوازې په ټوله سیمه کې د مسلمانانو ترمنځ ورورګلوي زیاته کړي؛ بلکې د مسلمانانو یوه کم‌ساري وحدت ته هم لاره هوارولی شي.

اعلامیه مطبوعاتی: افغانستان و جهان اسلام در فقر مصنوعی قرار دارد

مطبوعاتي اعلامیه: افغانستان او اسلامي نړۍ له مصنوعي فقر سره مخ دي

تظاهرات حزب التحریر در تونس علیه اشغال امریکایی جمعه ۱۷ اپریل ۲۰۲۶، پس از نماز جمعه، تظاهرات گسترده‌ای در برابر مسجد الفتح در پایتخت تونس برگزار شد. این تظاهرات که توسط حزب التحریر - ولایه تونس تنظیم شده بود، در اعتراض به مانورهای نظامی امریکا و حضور آن در منطقه راه‌اندازی گردید و شمار زیادی از مسلمانان در آن به‌گونهٔ فعال اشتراک کردند. تظاهرات‌کنندگان به جاده‌های مهم شهر بیرون شدند و با صدای بلند علیه اشغال نیروهای خارجی شعار سر دادند. آنان پلاکاردها و بنرهایی را حمل می‌کردند که بر روی آن‌ها مواضع روشن و قاطع در مخالفت با حضور نظامی امریکا، پیمان ناتو و فعالیت‌های افریکوم نوشته شده بود. تظاهرات‌کنندگان تأکید کردند که به هیچ وجه نفوذ خارجی و مداخلهٔ نظامی را نمی‌پذیرند و چنین فعالیت‌ها باید بدون تأخیر متوقف گردد. در پایان تظاهرات، در برابر تیاتر شاروالی در «سرک انقلاب» یک گردهمایی عمومی برگزار شد. سخنرانان اظهار داشتند که مانورهای نظامی امریکا در تونس دیگر تنها همکاری تخنیکی نیست، بلکه تلاشی آشکار برای عادی‌سازی حضور و اشغال نظامی خارجی می‌باشد. آنان تأکید کردند که چنین اقدامات تأثیر مستقیم و خطرناک بر حاکمیت، امنیت و ثبات تونس دارد. سخنرانان از مردم خواستند تا در برابر پیمان‌های نظامی خارجی و پروژه‌های استعماری به‌گونهٔ قاطع ایستادگی کنند و برای جلوگیری از اشغال و مداخلهٔ نظامی خارجی، اقدام مشترک و منظم انجام دهند. آنان تصریح کردند که وحدت، آگاهی سیاسی و بیداری می‌تواند مانع مداخلات استعماری شده و تونس را به سوی استقلال واقعی و عزت رهنمون سازد.

د تونس په پلازمېنه کې د امریکا د پوځي حضور پر ضد پراخ لاریون د تونس په پلازمېنه کې د جمعې په ورځ، د ۲۰۲۶م کال د اپرېل په ۱۷مه، د جمعې له لمانځه وروسته د الفتح جومات مخې ته یو پراخ لاریون وشو. دغه لاریون چې حزب التحریر - ولایه تونس تنظیم کړی و، د امریکا د پوځي مانورو او په سیمه کې د هغې د حضور پر ضد وشو او ګڼ شمېر مسلمانانو فعاله ونډه پکې واخیسته. لاریونوال د ښار مهمو سړکونو ته راووتل او په لوړ غږ یې د بهرنیو ځواکونو د شتون پر ضد شعارونه بدرګه کول. دوی هغه پلاکارډونه او بینرونه لېږدول چې د امریکا د پوځي حضور، ناټو تړون او افریکوم د فعالیتونو پر ضد څرګند او قاطع دریځونه پرې لیکل شوي وو. لاریونوالو ټینګار وکړ چې په هیڅ صورت بهرنی نفوذ او پوځي مداخله نه مني او دا ډول فعالیتونه باید بې له ځنډه ودرول شي. د لاریون په پای کې، د ښاروالۍ تیاتر مخې ته «د انقلاب سړک» باندې یوه عمومي غونډه وشوه. ویناوالو څرګنده کړه چې په تونس کې د امریکا پوځي مانورونه نور یوازې تخنیکي همکاري نه ده، بلکې د بهرني پوځي حضور او اشغال د عادي کولو یوه څرګنده هڅه ده. هغوی ټینګار وکړ چې دا ډول کړنې تونس پر حاکمیت، امنیت او ثبات مستقیم او خطرناک اغېز لري. ویناوالو پر خلکو غږ وکړ چې د بهرنیو پوځي تړونونو او استعماري پروژو پر وړاندې په کلکه ودرېږي او د اشغال او بهرنۍ پوځي مداخلې د مخنیوي لپاره ګډ او منظم اقدام وکړي. هغوی څرګنده کړه چې یووالی، سیاسي پوهاوی او ویښتوب کولای شي د استعمار د لاسوهنو مخه ونیسي او تونس د ریښتینې خپلواکۍ او عزت پر لور رهبري کړي.

امریکا و دولت مذهب‌محور ایران امریکا در چند دهه‌ی اخیر در منطقه خاورمیانه به تسلیم کامل و اطاعت بی‌قید و شرط حاکمان سرزمین‌های اسلامی عادت کرده بود. با این حال، ایران تلاش می‌کرد تا در سیاست داخلی خود تا حدی از این وابستگی فاصله بگیرد و در برخی موارد استقلال نسبی داشته باشد. اما خواسته‌های ترامپ در راستای تسلیم کامل ایران قرار داشت، امری که با تمایل حاکمان آن سازگار نبود؛ از همین‌رو، ایران در برابر آن مقاومت نشان داد. در ادامه، امریکا با استفاده از امکانات و سرزمین‌های اسلامی و با همکاری برخی دولت‌های منطقه، علیه ایران اقدام نمود و زیرساخت‌های آن را هدف قرار داد. چنان‌که برخی کشورهای خلیج اجازه دادند از پایگاه‌های نظامی امریکا برای حمله به ایران استفاده شود. حتی پس از کاهش درگیری‌ها، کشورهایی چون پاکستان برای پیشبرد مذاکرات و حفظ منافع امریکا نقش میانجی را بر عهده گرفتند. در این میان، ایران عملاً به‌تنهایی در این تقابل باقی ماند. یکی از مهم‌ترین ابزارهای غرب برای تضعیف جهان اسلام، تقسیم آن به دولت-ملت‌های پراکنده و دامن‌زدن به شکاف‌های مذهبی است. ایجاد تقابل میان سنی و شیعه، بخشی از این راهبرد بوده است؛ چنان‌که در امتداد یک جغرافیای واحد، کشورهایی با هویت‌های مذهبی متفاوت - از افغانستان و اردن تا ایران، عراق، سوریه و لبنان - در برابر یکدیگر قرار داده شده‌اند. ایران نیز با پذیرش این چارچوب، به‌عنوان نماینده‌ی یک بلاک شیعی، سیاست‌های خود را بر اساس این تقسیم‌بندی تنظیم کرد؛ در نتیجه، تقابل میان بلاک‌های مذهبی تشدید شد. این وضعیت باعث گردید که به‌جای تمرکز بر دشمن اصلی، یعنی قدرت‌های استعماری، سرزمین‌های اسلامی درگیر اختلافات داخلی و مذهبی شوند. در مواردی، حتی کشورهای سنی‌محور در برابر ایران قرار گرفتند و آن را در تقابل با قدرت‌های جهانی تنها گذاشتند. نمونه‌هایی چون جنگ ایران و عراق در زمان صدام حسین، نقش علویان در سوریه، حضور حزب‌الله در لبنان و شکل‌گیری گروه‌هایی چون داعش، نشان می‌دهد که چگونه اختلافات مذهبی به ابزار سیاسی تبدیل شده و برای ایجاد درگیری در میان مسلمانان مورد استفاده قرار گرفته است. در حالی‌که اصل در اسلام، وحدت سیاسی امت است. الله سبحانه و تعالی می‌فرماید: {شَرَعَ لَكُم مِّنَ الدِّينِ مَا وَصَّىٰ بِهِ نُوحًا... أَنْ أَقِيمُوا الدِّينَ وَلَا تَتَفَرَّقُوا فِيهِ} [شوری: ۱۳] ترجمه: «خداوند برای شما همان دینی را مقرر کرد که به نوح سفارش کرده بود... که دین را برپا دارید و در آن تفرقه نکنید.» تاریخ بیش از چهارده قرن حاکمیت اسلامی نشان می‌دهد که وحدت سیاسی امت، بدون محوریت‌های مذهبی تحقق یافته و حتی غیرمسلمانان نیز در سایه آن زندگی کرده‌اند. در این نظام، دشمن امت واحد است و آن قدرت‌های کافر استعماری‌اند؛ و مأموریت دولت اسلامی نیز تنها تطبیق و حمل اسلام می‌باشد، نه ایجاد تفرقه میان مذاهب. بنابراین، تنها نظام خلافت راشده می‌تواند امت اسلامی را متحد ساخته و در برابر استعمار غربی ایستادگی کند. در مقابل، دولت‌های ملی و مذهب‌محور - چه شیعی و چه سنی - بیشتر در خدمت منافع حاکمان خود قرار دارند تا دین و امت، و نتیجه‌ی آن جز تعمیق تفرقه و ضعف مسلمانان نخواهد بود؛ چنان‌که امروز نیز نشانه‌های آن به‌وضوح دیده می‌شود. تمیم انصار