Armah

من با کسایی که به اندازه‌ ای که باید، از ج.ا عصبانی نیستن نمی‌تونم دوست بمونم.

روزنامه اعتماد: امدادگران بايد همه نقاط خانه را بررسي كنند؛ حتي كمدها و كابينت‌ها را، زيرا ممكن است بچه‌اي از ترس داخل كابينت قايم شده باشد. او مي‌گويد: «در كابينتي را باز كردم و با صحنه‌اي دلخراش مواجه شدم؛ جنازه دختربچه‌اي حدود پنج ساله را ديدم كه داخل كابينت قايم شده بود.»

محیا عاشق پدرش بود و گاه و بیگاه با گذاشتن یادداشت ‌های محبت آمیز در کوله کار پدرش دل او را به وجد می‌آورد. علی برادر کوچکتر تازه کلاس اول رفته بود و با محیا یک مدرسه می‌رفتند. علی احساساتی بود و دلش برای پدرش که نجار در شهر دیگری بود خیلی تنگ می‌شد و برایش همیشه پیغام صوتی میفرستاد که زودتر برگردد خانه، آخرین پیغام مال شب قبل از حادثه است. مادر همیشه محیا را از طبقه بالا صدا می‌زد که برود طبقه پایین جایی که کلاس برادرش بود تا با هم به خانه بروند. از علی یک دست پیدا کردند با جامدادی آبی رنگ مدادرنگی‌ها در دستش، کنار دست و یک مچ پای مادر. تنها باقیمانده از آنها. جسد محیا را پرت شده از طبقه دوم، لا به لای آوار پیدا کردند. پدر از انگشتر توی دستش شناختش. محیا به مادر و برادرش نرسید و مرد. پدر حالا نه همسر دارد، نه دختری که برایش نامه‌های محبت آمیز بنویسد و نه پسری که دلتنگی‌اش را بکند. یادداشت‌های محیا و پیغام‌های صوتی علی برای پدرشان حالا به دل پدر فقط زخم ‌میزنند. 🎒🎒🥀🥀🥀 #مدرسه_میناب #محیا_سالاری #علی_سالاری #زهرا_میردادی

یک نوشته‌ی طولانی و نالازم دیگر. ممکن است بعضی‌ها بعد از خواندنش بلاکم کنند. چه بهتر، خوشا باغی که شغال از آن قهر کند. . در جنگ هشت‌ساله خیلی از شهرها کاملاً ویران و با خاک یکسان شدند، مثل قصرشیرین؛ خیلی از شهرها اشغال شدند، مثل خرمشهر؛ و خیلی از شهرها در تمام هشت سال روز و شب آماج حمله‌های بی‌شمار بودند مثل دزفول؛ اما آن چه با حمله‌ی شیمیایی بر مردم رفت، نام #سردشت را تا ابد با ظلم و جنایت علیه بشریت به صفحه‌های تاریخ سنجاق کرد. آن روزها در غیاب شبکه‌های ماهواره‌ای و از آن مهم‌تر اینترنت، همه‌ی مردم ایران از حزب‌اللهی تا شاه‌دوست، از چپ گرفته تا راست، این جنایت‌ها را محکوم می‌کردند. چه بسا مخالفان و مبارزان علیه حکومت بیشتر. چرا که پای ایران در وسط بود. همان روزها اگر از جنایت صدام در سردشت می‌گفتی، یا وقتی از تجاوز سربازانش به ۴۵ زن و دختر در یکی از شهرهای مرزی خونت به جوش می‌آمد و فریاد می‌زدی، هیچ ننه قمری نه در کوچه و خیابان و نه در صدای آمریکا و بی‌یی‌سی و … پیدا نمی‌شد که بگوید، پس اعدام ۶۷ چی؟ پس سرکوب ترکمن‌ها چی؟ پس کشتار کردها و عرب‌های خوزستان چی؟ پس شکنجه و زندانی‌های سیاسی‌ چی؟ پس کوفت چی، پس زهرمار چی؟ جنایت، جنایت بود و با همه‌ی اختلاف‌تظرهای سیاسی، گروکشی‌های کاسب‌کارانه‌ی رسوا هنوز باب نشده بود. حالا، بعد از سردشت #میناب هم صفحه‌ی دیگری از این فصل تاریک و‌ غمبار تاریخ را به خود اختصاص داده. اما مظلوم‌تر از قبلی. چرا که حالا مارشال‌های فکل کراواتی و سرخاب سفیداب مالیده‌ی مشغول در شبکه‌های مسموم تلویزیونی و پیاده‌نظام‌ها و چریک‌های زیر پتویی‌شان چنان فضا را مسموم و مردم را به هم‌بدبین کرده‌اند که تا از میناب بگویی، دهان‌های وقاحت به خروش می‌آیند که: «بلندگوی حکومت شده‌ای» و یا به یاوه می‌جنبند که: «خون شور شده‌ای»، و ترجیع‌بند همه‌‌ی اعتراض‌هاشان هم: «پس کشته شده‌های دی ماه چه؟» و شغال‌های بی‌دست‌وپای نر و‌ماده، از استرالیا تا همین ایران خودمان و‌ برو تا آمریکا که جز حواله کردن آلت‌های جنسی نرینه‌‌ چیزی در چنته ندارند، با زوزه‌‌های گوش‌آزارشان لجن‌پراکنی می‌کنند و با آلودن فضا آدم‌ها را برای گفتن از جنایتی که بر میناب رفت به سکوت می‌کشانند و از حجم وقاحت و کثافتی که از وجودشان می‌جوشد و می‌پاشد و به همه جا‌ شتک می‌زند، عده‌ای لال می‌شوند، عده‌ای به لکنت می‌افتند و عده‌ای دیگر حساب‌وکتاب می‌کنند و همین که می‌خواهند چیزکی بگویند، به جملات آبکی‌شان با قیدهای امّا و اگر و ولی و آیا آب بیشتری اضافه می‌کنند و همگی آسته می‌آیند و آسته می‌روند، مبادا که خواب دیو آشفته و خاطر ارباب آشفته شود و‌ ملیجکان وحشی‌اش شاخشان بزند. سرمان را بالا بگیریم و از جنایت علیه بشریت در میناب بدون اندکی ترس حرف بزنیم. ما به‌خاطر محکوم کردن هیچ جنایتی به هیچ کسی توضیحی بدهکار نیستیم. من بارها در حد جرأت و‌جسارت نیم‌بندم از ظلم و ستمی که نظام حاکم بر مردم روا داشته گفته‌ام. از دی‌ماه ۴۰۴ تا جنبش مهسا، از هواپیمای اوکراینی تا قتل‌های رنجیره‌ای و … اما دیگر نمی‌خواهم وارد بازی کثیف آنانی بشوم که تا از جنایتی حرف می‌زنی، انگار برای اثبات برادری بهشان بدهکاری که در مورد همه‌ی جنایت‌های پیشین در طول تاریخ و‌ عرض جغرافیا هم اعلام موضع کنی. و اگر چنین نکنی باید پذیرای آلت‌های (در خیال خام خود) برافراشته‌(ی گاه نداشته)شان باشی. کودک، سمبل و امید آینده است و کشتن کودکان به هر شکل و بهانه و توسط هر کسی مصداق کشتن آینده‌ی یک کشور است. از این رهگذر، کشته شدن کودکان میناب لکه و داغ ننگ همیشگی بر پیشانی منادیان آینده‌ی آزاد برای ایران خواهد بود. و عاملان و حامیان این جنایت اگر عذرخواهی و هم‌دردی نکنند، همان بهتر که تا ابد سر در خشتک خفقان فرو‌ببرند.

صدای مردم داخل ایران تمام رنج و درد است. مادری از تهران برایم نوشته: «با دختر نوجوانم پیاده راه می‌رفتیم، حشدالشعبی‌ مسلح به دوشکا یک لحظه چشم از روی دخترم برنداشت. ما از جلویش رد شدیم و او ، چشم‌های هرزه و دوشکایش تمام مسیر دنبال دخترم بود، اما از دوشکایش خطرناک‌تر، چشم‌هایش بود! منِ مادر از ترس، در حالی که پایم می‌لرزید، حتی نتوانستم به او یک اخم کنم.» چه کسی می‌فهمد این ترس چه شکلی است؟ کجایند فمینیست‌های دنیا که صدای این مادر شوند؟ صدای زن ایرانی فقط وقتی شنیده می‌شود که در قاب مطلوب این جهانِ ایدئولوژی ‌زده جا بگیرد. #فمنیسم_گزینشی

دروغ میگه

سی ثانیه اول این سخنرانی رو انگار برای سطلی‌ها گفته!