یه لیبرال

خیلی دوری ازم، اینو صدبار نوشتم

@frimbolin باید از خودتون خجالت بکشید. رقت‌انگیزه.

حالا درسته ضحاک یک سری ایراد داشت اما کاوه نباید مردم را به خیابون میاورد.

@73Pouya Retweet

یاد ترافیک

طلای آب شده‌ام رو فقط واسه خرید نفت برنت توی فارکس می‌فروشم.

@noooorsa_ پیشواز بهار شاهنشاهی

@HamidSalhei من تا حالا اردیبهشت بارونی ندیده بودم

یادم نمیاد هوای اهواز رو توی این وقت سال انقدر خوب. مرگ خوش‌یمنی داشت.

@waiiiiiiwhat قدیمی‌ها دری وری هم زیاد می‌گفتن. لحظه‌ای که توئیت رو گذاشتی تابلو ۱۷ میلیون بود. الان ۱۸.۵۰۰.

از قدیم گفتن وقتی همه ترمز میکنن تو گاز بده برای همین تا میتونید طلای آب شده بفروشید.

@73Pouya به زحمتش نمی‌ارزه، مگر حوصله شگرف داشته باشی.

کاش یکی بهم شراب انداختن یاد بده حداقل

@bodobbinam عباس جان اشتها بعد تمرین لزوماً چیز بدی نی که، نحوه برطرف کردنش مهمه. پروتئین و فیبر مصرف کن خب.

اشتهام بعد باشگاه رو چطور کنترل کنم دیگه واقعا موندم توش

برنامه مرگ کنسله. با عضله چهارسر رونم واقعاً حال میکنم. یه لحظه چشم خورد اصلاً یه وضی.

@IranianPlateau به طرز حیرت‌انگیزی زیباست.

فصل لاله‌ها‌ی واژگون در زاگرس فرا رسید. عکس از شایان سجادپور

@IranianPlateau @sarvebrahimi علی‌شریعتی و گلسرخی عصاره ارتجاع سرخ و سیاه به روایت تصویر اند.

‌‌«مولا علی نخستین سوسیالیست جهان!» خسرو گلسرخی نام مهمی است، زیرا به گمانم او بهترین نمایندۀ انقلاب ۵۷ بود. اگر بخواهیم تجسم عینی انقلاب ۵۷ را در یک شخص متبلورشده ببینیم، آن شخص «خسرو گلسرخی» است. مناسب‌ترین دریچه برای فهم انقلاب ۵۷ «دریچۀ ایدئولوژی» است. زیرا این انقلاب بدون ایدئولوژی هرگز به پیروزی نمی‌رسید. نقطۀ اوج آن ایدئولوژی را می‌توان در سخنان گلسرخی دید؛ درست جایی که اسلام و مارکسیسم به شکلی بسیار توده‌فهم و اسطوره‌پردازانه پیوند می‌خورد. همین ایدئولوژی اسطوره‌محور و اسطوره‌پرور بود که نیروی مردمی عظیمی را ایجاد کرد و انقلاب را رقم زد. کمی به عقب‌تر برویم: گلسرخی در تیر ماه ۱۳۵۰ در شمارۀ ۷۴ نشریۀ «نگین» مطلبی نوشت با عنوان «شعر در شبه‌جزیرۀ روشنفکری». این نوشتار او دربارۀ شعر است، اما سطر سطر آن از نوعی «سیاست هنریِ» ایدئولوژیک حکایت دارد و طعم تند مارکسیستی آن با تأکید بر مفهوم «تاریخ» مشخص می‌شود. گلسرخی می‌گوید شاعر باید بفهمد «در کجای تاریخ ایستاده» است. در نقد شاعران می‌گوید: «شاعر را جذبه‌های آرامش و رفاه بلعیده»؛ «شاعر جا خالی کرده است، او گوشه‌نشین، حاشیه‌پرداز و منزوی شده، به متلاشی کردن نقش تاریخی شاعر و حقیقت شعر نشسته است.» گلسرخی درست همین فردی است که در این چند سطر دیدیم. او شاعری است که از رسالت تاریخی می‌گوید و در دادگاهش نیز دقیقاً از «جایگاه تاریخی» خود سخن می‌گوید و این جایگاه را نیز با نظریاتی مارکسیستی و با ارجاع به اسطوره‌های دینی تعریف می‌کند. او در دادگاه می‌گوید: «ان الحیاه عقیده والجهاد. سخنم را با گفته‌ای از مولا حسین، شهید بزرگ خلق‌های خاورمیانه آغاز می‌کنم. من که یک مارکسیست لنینیست هستم، برای نخستین بار عدالت اجتماعی را در مکتب اسلام جستم و آنگاه به سوسیالیسم رسیدم. من در این دادگاه برای جانم چانه نمی‌زنم، و حتی برای عمرم. من قطره‌ای ناچیز از عظمت، از حرمان خلق‌های مبارز ایران هستم... از اسلام سخنم را آغاز کردم. اسلام حقیقی در ایران همواره دِین خود را به جنبش‌های رهایی‌بخش ایران پرداخته است... هنگامی که مارکس می‌گوید: «در یک جامعه طبقاتی، ثروت در سویی انباشته می‌شود و فقر و گرسنگی و فلاکت در سوی دیگر، در حالی که مولد ثروت طبقه محروم است» و مولا علی می‌گوید: «قصری بر پا نمی‌شود، مگر آنکه هزاران نفر فقیر گردند»، نزدیکی‌های بسیاری وجود دارد. چنین است که می‌توان در این لحظه از تاریخ، از مولا علی به عنوان نخستین سوسیالیست جهان نام برد... زندگی مولا حسین نمودار زندگی اکنونی ماست که جان بر کف، برای خلق‌های محروم میهن خود در این دادگاه محاکمه می‌شویم. او در اقلیت بود و یزید، بارگاه، قشون، حکومت، قدرت داشت. او ایستاد و شهید شد. هر چند یزید گوشه‌ای از تاریخ را اشغال کرد، ولی آنچه که در تداوم تاریخ تکرار شد، راه مولا حسین و پایداری او بود، نه حکومت یزید. آنچه را که خلق‌ها تکرار کردند و می‌کنند، راه مولا حسین است. بدین گونه است که در یک جامعه مارکسیستی، اسلام حقیقی به عنوان یک روبنا قابل توجیه است و ما نیز چنین اسلامی را، اسلام حسینی و اسلام مولا علی را تأیید می‌کنیم.» (پایان نقل‌قول) گلسرخی دائم از امپریالیسم و استعمار و آمریکا و «دشمنِ نامرئی» سخن می‌گوید و هر چه می‌گوید ایده‌های مارکسیستی است، اما هم با مهارت ادبی این دیدگاه‌ها را به امامان شیعه پیوند می‌دهد تا عمقی بی‌انتها در دل و ذهن شنونده داشته باشد و هم خوب می‌داند چطور از «نظام آباد»؛ «میدان شوش»، «دروازه غار»، «و پل امام‌زاده معصوم» شاهد آورد. او و دانشیان در نهایت از این دادگاه علنی استفاده می‌کنند تا به جای دفاع از خود تندترین و رادیکال‌ترین بیانیه‌های مارکسیستی و لنینیستی را علیه حکومت قرائت کنند. اما گلسرخی همزمان خود را در جایگاه حسین (ع) می‌نهد و طبعاً رقیبش را در جایگاه یزید. نکتۀ اصلی نیز در همین‌جاست! این همان «آمیزه‌ای است که اکسیر انقلاب ۵۷» بود. اسطوره‌های دینی از ژرفای تاریخ با نظریۀ سیاسیِ مدرنِ مارکسیسم می‌آمیزد و ادبیاتی مبارزه‌جویانه‌ را ایجاد می‌کند که نیروی انفجاری بی‌حدی داشت. مهدی تدینی

@mmdmosadegh ببخشیدآ ولی داداش واقعا کسشر گفتی.

دوس پسر آکادمیک اینجوری بلده قربون صدقتون بره الان اگه پسر بازاری بود میگفت نگا توله سگمو ❤️

@mO_ohamadreza نه. هرچند الحمدالله دیر رسیدن، تهش بود.

@HamidSalhei الکل رو ملاخور کردن؟

پیرمرده اولش تهدید کرد «بددددم ماشینتونو بخوابونن» ما هم هیچی نگفتیم. پنج ثانیه سکوت کرد؛ گفت«انگار پسرای خوبی هستین برید» و رفتیم.

@niiimmaa آشغال‌ترین ماشینی که داشتم موستانگ بود. واقعاً لگنه.

مردای واقعی فقط موستانگ دوس دارن.

@itssepiiideh مامان منم رو شاهدخت فرح برا من حساب وا کرده. منتظره برگردن ایران.

گفته بودم مامان‌بزرگم شاهزاده رو درنظر داشت برای مامانم؟ چون بابابزرگم سرهنگ بودن و مامان‌بزرگم عقیده داشتن مامانم خوشگله از بچگی به مامانم میگفتن تو باید زن ولیعهد شی و با بابات بری دربار تا ولیعهد ببینه‌اتت.ولی خب مامانم ۷ ۸ سالش بود انقلاب میشه.☹️☹️

@goat_Thecreator صد موافقم. مگر در موارد استثنا.

اگه متاهل شدی و رفیق صمیمیت هم متاهل شده، یک کار رو هیچ وقت انجام نده، به هیچ عنوان رابطه‌تون رو به رابطه‌ی بین همسرانتون گسترش ندین، یعنی هیچ وقت اجازه ندین زن شما و زن رفیقتون باهم آشنا و دوست شن. هرکسی رو دیدم این کار رو کرد یا رفاقتش بگا رفت یا کل زندگیش

خب مادرجنده منشنو وا کن بپرسیم شیشه نکشیم کی بهترین گزینه‌ست.

@Alireza_037 ته عدم سلامت روان و میل به بازی روانی. :)))))))

آخریو یجوری عین حیوون گوست کردم که آخرین چتمون رو بذارم به سلامت رابطمون غبطه می‌خورین =))))))))))))

@ZBayatrizi هوش شما ب پلانگتون‌های دریای مدیترانه گفته زکی.

یعنی این نمیدونه خبرنگارها در مورد کارهای خودش ازش توضیح می‌خوان نه در مورد کارهای جمهوری اسلامی؟ میگه چرا در مورد کارهای ج ا از من سوال نپرسیدن.