HansWorst
3.9K posts
FYI, this is kier Starmer, the prime minister of the UK, kneeling for fentanyl addict George Floyd, who died of an overdose. He hasn’t said a word about Henry Nowak, the British kid who was stabbed to death by an Indian man in his country. Henry drowned in his own blood, and Kier can’t be bothered to even give his condolences.
The Swedish gangster Arran Acib Ahmed who was arrested in Poland for robbing a Norwegian tourist faces 20 years in a Polish prison. He previously served 16 months in Sweden for killing a man.
Reuters stories on Henry Nowak: 0 Reuters stories on George Floyd: 1,087 Do you see what’s happening?
De Volkskrant waarschuwt in meerdere stukken voor de opkomst van de manosfeer onder jongeren. Op zichzelf is daar niets mis mee. Jongens die meisjes controleren, vrouwelijke docenten niet serieus nemen, homo’s verachten of vrouwen als ondergeschikt zien, vormen een serieus probleem. Maar juist daarom moet je helder zijn over wat die manosfeer dan precies is. En daar wringt het. De Volkskrant geeft wel een werkdefinitie van “manosfeer”: een onlinewereld van versiercoaches en influencers die een specifiek ideaalbeeld van mannelijkheid verkopen. Een geslaagde man is rijk, gespierd en heeft een dienstbare vrouw aan zijn zijde. Dat is een bruikbare aanzet. Maar in de uitwerking wordt het begrip veel elastischer. Het schuift uit naar Andrew Tate, looksmaxxing, TikTok, controlerende vriendjes, traditionele rolpatronen, jongens die zich macho gedragen in de klas, jongeren die conservatiever worden over abortus of homoseksualiteit en zelfs bredere spanningen rond gender, dating en sociale media. Dat zijn verwante fenomenen, maar ze zijn niet hetzelfde. Zodra je ze allemaal onder één label schuift, verlies je een helder analytisch kader. “Manosfeer” wordt zo een containerbegrip waar alles in past wat ongewenst, conservatief, vrouwonvriendelijk, rolbevestigend of macho oogt. Daarmee kiest de Volkskrant een beheersbaar label voor een onbeheersbaar probleem. De voorgestelde aanpak voor het probleem van de “manosfeer” zit vervolgens heel veilig in oudergesprekken, docententrainingen en de inzet van jeugdwerkers. Lekker overzichtelijk en passend binnen het progressieve beleidskader: jongeren worden blootgesteld aan schadelijke online invloeden en moeten daartegen weerbaar worden gemaakt. Maar de moeilijkere vraag gaat niet alleen over wat jongeren online zien. De moeilijkere vraag is waarom bepaalde ideeën bij sommige jongeren voet aan de grond krijgen. Jongeren worden niet opgevoed op TikTok. Opvoeding vindt plaats binnen gezinnen, wijken, vriendengroepen, religieuze milieus, straatculturen, scholen en andere sociale omgevingen. Daaruit halen jongeren hun beelden over mannen, vrouwen, gezag, seksualiteit, homoseksualiteit, eer, status en gehoorzaamheid. TikTok verspreidt en versterkt de boodschap; cultuur bepaalt waar die blijft hangen. De Volkskrant ziet dit deels zelf ook. Er wordt erkend dat jongeren geen onbeschreven blad zijn, dat ze niet alles zomaar overnemen en dat er altijd sprake is van een mix tussen omgeving en online invloed. Er wordt zelfs expliciet gevraagd of sommige verschijnselen werkelijk “manosfeer” zijn, of eerder een voortzetting van aloude patriarchale ideeën. Dat is precies de goede vraag. Maar vervolgens blijft “manosfeer” toch het organiserende label. Daarom is het te makkelijk om controlerende vriendjes, minachting voor vrouwelijke autoriteit of anti-homoseksuele opvattingen vooral als manosfeer-invloed te framen. Zulke ideeën ontstaan niet uit het niets. Zeker niet wanneer ze al op basisschoolleeftijd zichtbaar worden. Dan moet je niet alleen naar influencers kijken, maar naar opvoeding en sociaal milieu. De Volkskrant erkent ook dat gezin en omgeving meespelen. Maar zodra die voedingsbodem concreet moet worden gemaakt, blijft het veilig: pesten, eenzaamheid, sociaaleconomische ongelijkheid, psychische problemen, weinig kansen. Dat kan allemaal meespelen, maar het verklaart vooral algemene kwetsbaarheid. Het verklaart niet waarom die kwetsbaarheid precies deze vorm aanneemt: controle over vrouwen, afkeer van feminisme, afkeer van homoseksualiteit en moeite met vrouwelijke autoriteit. Daarvoor moet je preciezer durven kijken. In welke gezinnen, wijken, vriendengroepen, religieuze milieus en straatculturen krijgen zulke ideeën voet aan de grond? Welke normen over mannen, vrouwen, seksualiteit, eer, gezag en homoseksualiteit nemen jongeren al mee vóórdat TikTok ze een influencer voorschotelt? Ik beweer niet dat dit stuk die sociologische verklaring volledig kan geven. Die verklaring vraagt om concreet onderzoek naar opvoeding, cultuur, religie, klasse, gezinsnormen en groepsdruk. Maar dat onderzoek wordt moeilijker zodra je verschillende fenomenen vooraf al onder één moreel geladen label schuift. Dan lijkt de diagnose namelijk al klaar. De manosfeer bestaat. Maar ze is niet de oorsprong van alles wat de Volkskrant eronder schuift. Ze is eerder de digitale verpakking van oudere patronen. Een online markt waar bestaande onzekerheden en bestaande normen opnieuw worden verkocht als mannelijkheid, discipline, controle, succes en zelfrespect. Precies daar zit de journalistieke macht van de Volkskrant. Wie het probleem benoemt, bepaalt ook welke oorzaken zichtbaar worden. Noem je het “manosfeer”, dan blijft het gesprek gaan over TikTok, influencers, weerbaarheid, ouders en scholen. Noem je het “cultureel ingebedde vrouwenonderdrukking”, “straatcultuur”, “falende opvoeding” of “religieus-conservatieve gendernormen”, dan krijg je een veel ongemakkelijker gesprek. Dit stuk gaat daarom niet over de vraag welke factor uiteindelijk het zwaarst weegt. Het gaat over de journalistieke methode: welk woord kies je voor het probleem en welke verklaringen worden door dat woord vanzelf waarschijnlijker of juist onzichtbaar? De Volkskrant erkent dat er een probleem is, maar kiest een label dat het probleem beheersbaar houdt binnen het eigen vocabulaire: zorg, weerbaarheid, begeleiding, training. Daarmee blijft de moeilijkste vraag liggen: waarom krijgen deze ideeën juist bij sommige jongeren voet aan de grond? “Manosfeer” wordt zo een veilig woord voor schadelijke mannelijkheid, zonder de lastigste vragen over de voedingsbodem daarvan echt te hoeven stellen. Dat is hoe macht zich in journalistiek vermomt als zorg: niet door te liegen, maar door het probleem zo te benoemen dat vooral de veilige verklaringen overblijven. De artikelen: volkskrant.nl/manosfeer/ #Manosfeer #Volkskrant #Mediaframe #Journalistiek #Framing #Opvoeding #Masculiniteit
