anti-aristoteles

@AliKurnaz174008 ya bu "Arapça ve Farsça konuşulan Diyarlar" meselesi zaten hep sürüyordu 19 20 kitap mı artık kaç kitap oldu bilmiyorum da, bundan önceki şu analiz de yine önemli burada mesela "kelam fikriyatını" da dahil ediyor (evren ya da cevher theographiası olması lazım):

@HawkGamma 2026'da çıkan, sanırım şu anda okuyorsunuz, esere erişemedim. Ancak paylaştığınız alıntıya bakılırsa Koç halen benzer tartışmayı sürdürüyor ki bu da iyiye işaret gibi, gerilimi ömrü yeterse bir şekilde çözer. Güzel bir noktadan yürümüşsünüz, kolaylıklar başarılar

FSM değil ama Ridâniye, Mercidâbık sonrası hilafetin geçmesi ile "Arab'i Kimlik" ilişkilendirmesi bana Koç'un çerçevesinden daha makul duruyor geliyor, tabi ki Koç'un ne düşündüğünü dediğim gibi bilmiyoruz. Fakat ben zaten Koç'un yaptığı yukarıdaki üçlü tasnifin belli sıkıntılar barındırdığını düşünüyorum, en büyük sorun da Koç'un 632 ile 750, 800 civarları arasındaki Arap-İslam Fikriyatı ile ilgili ne düşündüğünü açık biçimde belirtmemesi, bu noktaları "kelam fikriyatı'nın" da arızalı olduğu şeklinde çok dolaylı şekilde değiniyor. Fakat "kelam fikriyatı (din usûlü)"nün yanında "fıkıh usûl('leri)" ile ilgili de aynı şeyleri düşünüyorsa (ki Koç'un muğlak bıraktığı nokta burası) burada Yesî üzerinden tesis etmeye çalıştığı çerçeve ile ciddi bir bağlantı sorunu çıkıyor. Aynı zamanda bu tartışmanın Theogonia'da ve bi kaç başka yerdeki teolojik iddialarla da zorunlu bir bağlantısı var. Onun dışında da belli olmaz belki Koç bi kaç kitap sonra bu tarihsel meseleye geri dönebilir çünkü teolojik çerçeveyi bu son kitaplarda daha yeni yeni son halinde oturtmaya başladı, bu meseleler bittikten sonra ilahiyat ve tarih meselelerine müstakilen yönelebilir belki Akdeniz Üni'deki hocayı da evet biliyorum haberim var da genellikle Koç'la ilgili sorulara ikincil yorum olarak cevap verildiği için ben daha çok Koç'un ne düşündüğünü merak ediyorum, belki bi ara sorarım ama. bu konuya özel aralarında sohbet geçtiyse belki birincil kaynaktan ne düşündüğünü aktarabilir Süleyman Hoca vs.

@AliKurnaz174008 katılıyorum, hatta bana göre bu "Arab'i Kimlik" üzerinden yaptığı analiz hayli önemli. Zaten bu sebepten de bu kadar kısa atıf yaparak geçmesi beni hala şaşırtıyor

@HawkGamma İfadelerini bu noktaya getirdiği için ufacık bir düğüm kalıyor, bu havzaya dair yorumunu tamamlamaya yeltenirse dediğiniz gibi çok önemli bir iş başarmış olur. Türkiye'de bir "Medeniyet Krizi" var diyebiliyorsak, oturmuş bir Arab'ileşme kavramı ile farklı pencereler açılır

@AliKurnaz174008 Koç'un Tarih kavrayışı ile ilgili şöyle bi şema da yapmıştım, bu konuyla ilgili buna da göz atılabilir: x.com/HawkGamma/stat…

açık bırakma meselesindeki yorumunuza ben de katılıyorum, "Arab'i Kimlik" ile belli bir çerçeveyi askıya almak istiyor fakat bana göre bunun hududunu ya kasıtlı olarak çizmiyor ya da "Yesî" bağlantısı hususunda sorun yaşayacağı için nasıl çözeceğine karar vermemiş. Özellikle de "Yesî" meselesini "gönül" gibi tarihsel bağlamdan tamamen kopuk bir tarafa götürmek istemiyor fakat "gönül", "Yesî" ve "Arapça ve Farsça konuşulan Diyarlar" üçgenini nasıl çözeceği gerçekten en azından şimdilik belirsiz Ki "Arabileşme" analizinin hududunu çizse de Theographia ve Theogonia'daki bi çok tartışma ile ilgili başka bir ilahiyat sorunu bana göre yine de sorun çıkarmaya devam edecek

"Düşkün-dil'in", "kayna'k'ı" ve "hudud'u" ve, bu bakımdan, "düşkün-yaz'ı'ya" mahsus "inşa esas'ı" dikkate alınmadan "son'suz cisim'den (corpus in-finitus)" bahseden, "tahayyül (phantasia)" esasında "hikâyat (historia)" yazar. Hem "Grek-Latin Kilise diyar'ı'na" hem de "Arap'ça" ve "Fars'ça" konuşulan "diyar'a" mahsus geniş manada "(düşkün) fikriyat", bu cihetten "eksi'k'tir"; bu itibarla da "arıza'lı'dır". —Koç, Yalçın; Dil Theographiası'nın Esasları (2026)

"(İlâh'i) İsm'in", "(İlâh'i) Ses-Yaz'ı işit'mek" ve "(İlâh'i) Tamga-Yaz'ı seyr'et'mek" suretiyle "Kendi('ni)", yani "(İlâh'i)-Dil'i" "Kendi('ne)" münhasıran "aç'ma'sı'nın" mahiyetinden ve bu itibarla da "(İlâh'i) Zihin'den" bahseden "tahayyül (phantasia)" esasında "hikâyat (historia)" yazar. —Koç, Yalçın; Dil Theographiası'nın Esasları (2026)

Funkenstein, Amos — Theology and the Scientific Imagination: From the Middle Ages to the Seventeenth Century (1986) Koyré, Alexandre — From the Closed World to the Infinite Universe (1957)

Her şeyden önemlisi de şu soruyu sormak mümkündür: İdealar (τὰ εἴδη), ister "ebedî duyulur şeylere [gök felekleri]" isterse "oluş ve bozuluş'a" tâbi şeyler hususunda olsun, ne gibi bir katkı sağlamaktadırlar ki? Çünkü ne hareketin (κινήσεώς) ne de herhangi bir değişmenin (μεταβολῆς) nedeni; değillerdir. Üstelik diğer şeylerin bilgisine de hiçbir yardımda bulunmazlar (çünkü İdealar bu şeylerin tözü (οὐσία) değildir; eğer öyle olsaydı, bunlarda olurlardı). Ne de onların var olmalarına (τὸ εἶναι) katkı sağlarlar; zira idealar, kendilerine katılan (μετέχουσιν) şeylerin içinde bulunmazlar. —Aristoteles; Ta Meta ta Phusika, 1079b

Bakın, ben Pavlus size diyorum ki, sünnet olursanız Mesih'in size hiç yararı olmaz. Sünnet edilen her adamı bir daha uyarıyorum ki: Kutsal Yasa'nın tümünü yerine getirmek zorundadır Galatyalılar 5:2-3 Again I declare to every man who lets himself be circumcised that he is obligated to obey the whole law. Galatians 5:2-3

Carnap (Husserl gibi) ekler ki, örneğin algının yönelimsel (intentional) niteliği açısından, kendini gösteren nesnenin rüya mı yoksa gerçek mi olduğu ikincil önemdedir. Carnap şimdi “olağan anlayışa” göre bu tür "yönelimsel (intentional)"yaşantıların “kendi içlerinden” kastedilen nesneyi gösterdiğini iddia eder. Bu anlayışa, nesne ile yaşantının aynı olmadığı konusunda hak verir; ancak eleştirel olarak "yönelimsel (intentional) ilişkinin “tamamen kendine özgü bir ilişki” olmadığını söyler. Çünkü: Konstitüsyon teorisi açısından "yönelinen" ağaç, belirli, oldukça karmaşık bir yaşantılar düzeni olup, biz bu düzenin "yönelimsel nesnesi" olduğunu söyleriz. (Aufbau, 227) Mohanty 1972 bu konuda şöyle der: Carnap’ın konstrüksiyonizmi, Husserl’in sonraki yönelimsellik (intentionality) teorisine —yani yönelimsmel (intentional) nesnenin noetik edimler içinde konstitüe edildiği görüşüne— şaşırtıcı derecede benzemektedir. (Mohanty 1972, 74) Gerçekten de Husserl Ideen I’de yönelimsel ilişkiyi, noematik nesnelerin karmaşık noetik edimler tarafından konstitüsyonu ilişkisi olarak betimler. Şöyle yazar: Aynı şey hakkındaki ‘her yönüyle’ sürekli ve birleşik olarak kendini doğrulayan deneyim bilincine, özsel zorunlulukla, sürekli görünüş ve gölgelendirme çokluklarından oluşan çeşitli bir sistem aittir […]. (Ideen I, 85) Dolayısıyla Husserl de “konstitüsyon teorisi bakış açısını” savunur. Carnap literatür atıfında ise şöyle der: Geleneksel Yönelimsellik teorisi Brentano’dan gelir ve Husserl tarafından [Phänomenol., 64 vd.] devam ettirilmiştir. (Aufbau, 228) Oysa Husserl aslında Brentano’yu eleştirmekte ve Carnap’ın "Yönelimesllik Anlayışı" Husserl’inkine büyük ölçüde uymaktadır. Buna rağmen Carnap, Husserl’den farklı bir teori savunuyormuş ve Husserl’in anlayışını “konstitüsyon teorisi bakış açısından” eleştiriyormuş izlenimi yaratır. Ideen I §64 vd.’ye yapılan atıf yanıltıcıdır; çünkü orada "yönelimsellik (intentionality)" yalnızca bilincin bir özelliği olarak ele alınır. Noesis ve noema kavramları ancak §§87 vd.’de tanıtılır ve yönelimsellik burada konstitüsyon olarak sunulur. Carnap burada yalnızca bilerek yanlış bir biçimde Husserl’in "yönelimsellik (intentionality)" kavramının ilişkisel ve non-konstitütif olduğunu iddia etmekle kalmaz. Ayrıca "yönelimsel" ilişkinin indirgenemez, “tamamen kendine özgü” bir ilişki olmadığını, yalnızca bir düzen yapısı ile o yapı içindeki bir nesne arasındaki ilişkinin özel bir hali olduğunu ekler (örneğin bir bitkinin bitkiler sistemine “işaret etmesi” gibi). Bu paralelin ne kadar anlamlı olduğu tartışılır; ancak Carnap’a bu noktada birkaç amaç birden sağlar: (i) Bir yandan Aufbau’yu görünüşte Husserl’den eleştirel olarak ayırmak, (ii) "Yönelimselliğin (intentionalität)" Aufbau için önemini minimize etmek, (iii) Üçüncü olarak da ilham kaynağını Russell olarak göstermek. Carnap literatür notunda, görüşünün Russell’la “temelde uyuştuğunu” iddia eder. Ancak Russell’ın The Analysis of Mind eserinde Carnap’ın görüşüne benzerlik bulmak zordur. Carnap’ın §164’te Husserl’i adını anmadan özetlemesi, Brentano’yu eleştirmesi, konstitüsyon üzerinden "yönelimselliği (intentionality) açıklaması ve sonra Husserl’den farklı bir pozisyon alıyormuş gibi görünmesi, tipik bir maskeleme stratejisidir. Amacı, fiili olarak Husserl’le olan derin uyumu gizlemektir.

(...) Bir hususa daha kısaca temas edelim. Meßkirch'li Heidegger'in, "Sein und Zeit" başlığı ile tesis ettiği "nisbet'li theo-logia (theo-logia rationalis)", esas itibariyle, "var'lık (Existenz)" düşüncesinin kaydı altında, Stageira'lı Aristoteles'e mahsus "(düşkün) fikriyat'ın" tafsilinden ibarettir; bu cihetten eksiktir, dardır ve arızalıdır. —Koç, Yalçın; Dil Theographiası'nın Esasları (2026)

"Bu bakımdan, "düşkün-dil'in" esası olarak "ön'e'r'me'ye" mahsus "kayna'k", ve bu itibarla da "ön'e'r'me'nin" esası, tekraren belirtelim, "asl'i resim-isim'dir"; "asl'i resim-ism'in" esası ise "asl'i aşkın-isim".⁸⁷ ⁸⁷ - Bu bakımdan, Gottlob Frege'nin "Begriffschrift" adlı eserinde ele aldığı şekliyle "Formelsprach'ı" yeni baştan yazması gerekir; "Namensschrift" başlığı altında "Formelsprach" olarak. "Begriffschrift", "dil theo-graphia'sı" ve "mantık" inşası itibariyle "ek'si'k'tir"; bu nedenle. —Koç, Yalçın; Dil Theographiası'nın Esasları (2026)