Saba

«گلوگاهم را ببوس آوازی که واپسین نفسش بر نیامد.»

@hmdkpr اتفاقاً پذیرفتن این موضوع خیلی امیدبخشه. امیدی که ریشه تو واقعیت داره به جای توهمات.

@HearTheWindd زود ناامید شدی

معنایِ زندگی برای صبای ۲۵ ساله: بدان و آگاه باش که هیچ‌چیز خارق‌العاده‌ای در جهان وجود نداره. همه‌چیز معمولی، تکراری و پیش‌پاافتاده‌ست. و درست لحظه‌ای که این ذات حقیقی جهان رو می‌پذیری، می‌تونی از معمولی‌ترین، تکراری‌ترین و پیش‌پاافتاده‌ترین لحظه‌ها، عمیق‌ترین ذوق‌هارو شکار کنی.

این فعالیتی که حس می‌کردم قراره کمی برام نجات‌دهنده باشه هم پرید. ممنون از خدای متعال.

@iaynaze تنها نیستی. لحظه‌های بهتری هم میاد.

زیر چشام گود شده و صورتم پر جوش شده ۳ کیلو کم کردم حالم خوب نیست آدمی که دوسش داشتم رو از دست دادم وضعیت کشورم بگایی‌عه چجوری میتونم خوب باشم؟

من هنوز کتاب هدیه میدم؛ صفحه اولش یه چیزی می‌نویسم. سعی می‌کنم دست‌خطم خوب باشه. اگه روم می‌شد نامه هم می‌فرستادم. هنوز شعر بلدم، هنوز فکر می‌کنم این‌جوری قشنگ‌تره.

کافیه فقط یک ثانیه بیکار بشم تا بفهمم دلم چقدر خونه.

کی دهد دست این غرض یا رب که همدستان شوند‌؟ //خاطر مجموع ما، زلف پریشان شما

دیگه بزرگ شدی عزیزم؛ نمی‌شه فرار کنی. باید از پس غم‌ها، دلتنگی‌ها، تصمیم‌های سخت و طوفان احساسات متناقض تنهایی بربیای. اگر شانس بیاری، بتونی دو کلام در موردشون با کسی حرف بزنی، اما بارش رو در نهایت خودت به دوش می‌کشی، تنهای تنها.

@mugiwara_hastam 🥲🥲🥲🫂🫂🫂

تولد امسالم رو هیچ‌وقت یادم نمی‌ره. اینقدر گریه کردم که کل صورتم پف کرد و کمپرس یخ گذاشتم تا التهابش بخوابه. آرایش کردم و با بقیه رفتم کافه تا تولدم رو جشن بگیریم. شبش همه حواسشون بهم بود تا اون غم تلخ توی چهره‌ام برنگرده و با هم آواز خوندیم و رقصیدیم…

@beingassal 😂😂😂😂😂

منم خیلی حرف داشتم. به اطلاع شاهزاده رسوندم.

@kiboodam فعالیت مشترکمون پیدا شد عزیزم.

بابام اومده بالا سرم میگه از فردای دفاعت فرانسوی بخون هم واسه کانادات خوبه هم اروپات ای وای.

@Salazar4080 عالیه. کاش منم نداشتم.

اینکه اطلاعاتم در این زمینه نزدیک به صفره نمی دونم خوبه یا بد!

۳/رمان میخونم، بلند می‌خونم، تنها تا سی‌سالگی و بعد پیمانه را به زمین خواهم ریخت... روحم نمی‌تونه اینجا، روحم گرفته، داره سنگینی می‌کنه تو بدنم. میخوام برم، میخوام برم، میخوام رها شم. میخوام چندتا خاطره بردارم که دورمو بگیرن، چندتا لحظه رو انتخاب کنم و با خودم ببرم و فقط برم.

۲/دلم یه کلبه میخواد، با یه صندلی راحت توش. دلم میخواست بتونم توش جورابای رنگی بپوشم و شعر بخونم، دلم میخواست می‌بوسیدمت کنار آتیش. صدای برف میاد از بیرون. پله‌های چوبی میرن به یه اتاق زیرشیرونی که یه پنجره داره به بیرون. یخ می‌کنم، اونجا یه تخته، کتابامه.

۱/ میگم چی می‌شد اگه یه شومینه داشتیم؟ تو یه خونه چوبی، یه خونه‌ای که توش بوی زمستون بیاد و آتیش. چی می‌شد اگه می‌تونستیم همه آدمایی که دوست داشتیم رو تو یه خونه جمع کنیم، آدمایی که باهاشون بزرگ شدیم رو مثلا، با آدمایی که بزرگی‌هامون شدن. چرا ولی انقدر یهو همه‌چی ازم دور میشه؟

این ژانر اجتنابی‌ها هم خیلی حرف درباره‌ش داشتم، ولی خب :)

غم توم ریشه زده، هر گوشه کناری از وجودمو پیدا کرده رخنه کرده.

@iammikevasovski حق.

بعد از شکست در رابطه و بازتر شدن دریچه دید و از کنار رفتن پرده توهمی به نام عشق، آدم تعجب میکنه از اینکه چطوری با یه حرف میتونه رد فلگ‌ها رو تشخیص بده و تا فیهاخالدون طرف رو بخونه:))

@_johancruyfff تو کتابش همینه.

@HearTheWindd بچه های گریه درسته؟

۱/ «دو سایه دست‌به‌شانه كنار تاریكی من‌ و‌ تو‌ایم كه در صحنه مانده‌ایم و سالن خالی است و بچه‌های گریه كه از پشت صحنه سرك می‌كشند تا ببینند پرده كی برای همیشه می‌افتد…