Boyga KAYRA

“No soy anarquista. Creo en el gobierno, pero en un gobierno limitado. En mi opinión, el gobierno debe limitarse a funciones muy simples. La primera es defender al país de enemigos extranjeros. Durante mucho tiempo intenté encontrar una forma de privatizar la defensa nacional, pero nunca lo logré. Es fácil imaginar cómo privatizar la educación, pero no la defensa nacional. Me resigno a que tengamos que pagar el doble de lo necesario para contar con una defensa eficaz, porque, en promedio, todo lo que hace el gobierno cuesta el doble de lo que costaría si lo hiciera el sector privado. La segunda función del gobierno es proteger a los ciudadanos contra la agresión y la coerción de otros ciudadanos: impedir que te asalten, que entren a robar en tu casa o que violen tus derechos. Sin embargo, creo que desempeña esa función de manera muy ineficiente porque dedica gran parte de su tiempo a hacer cosas que nunca debió asumir. La tercera función es definir las reglas del juego. ¿Qué es exactamente la propiedad privada? Si un avión vuela a 10.000 pies sobre tu casa, ¿está invadiendo tu propiedad? ¿Y si vuela a solo unos metros? No existe una respuesta natural. Alguien debe establecer esas reglas, y esa sí es una función legítima del gobierno. La cuarta función consiste en proporcionar un mecanismo para resolver los conflictos sobre el significado y la aplicación de esas reglas. Es decir, un sistema judicial independiente. Esas son, en mi opinión, las cuatro funciones esenciales del gobierno.” — Milton Friedman

ÖZGÜR ÖZEL BİR PARTİYE HAKiM OLSUN SONRA KONUŞALIM Hiçbir araştırma verisine seçim tarihi belli olmadan Cumhurbaşkanı adayları belli olmadan inanmayın. Özgür Özel nasıl bir siyasi parti yöneticisi ancak göreceksiniz Yeni Parti'yi yönetmek CHP'yi yönetmeye benzemez. CHP kurumsal ve paralı bir partiydi. Şu anda 91 milletvekili Yeni Parti'den güçlü. @eczozgurozel 91 kişinin 4000'den fazla ikili ilişkisini yönetmek zorunda. İyi siyasetçilik, panzer üstü kahramanlık burda sökmez. Meral Akşener çok iyi bir siyasetçi idi. Hala da öyle. DYP ve MHP başarılarıyla İyi Parti'yi kurdu. Sonra ne oldu? İyi Parti'yi yönetmekte büyük zorluk yaşadı ve bugünlere geldi. Yeni Parti'den ayrılanlar hepsi kahraman ve hepsi devedişi gibi milletvekili. 3-5 tanesi istifa etti mi tablo hemen değişir. O yüzden acele etmeyin.. Özgür Özel bir alt gruplar yaratmadan partisine hakim olsun ondan sonra kanuşalım! #YeniPARTİ

💠Kalıcı finansal zorluklar beyni daha hızlı yaşlandırabilir. 💠Etki, özellikle erkeklerde, çocukluğu dezavantajlı geçenlerde ve Alzheimer risk geni (APOE-ε4) taşıyanlarda daha belirgin. 💥 Genç kalmak isteyenler ya kısa yoldan zengin olmanın yolunu bulmalı ya da finansal zorlukları asla kafaya takmamalı. academic.oup.com/innovateage/ar…

Yunanistan hükümeti son Rusya yaptırım paketinde veto tehditleri ile tavizler aldı. Ancak bu AB'de oybirliğiyle kuralına karşı var olan tepkileri pratiğe döktü. Oybirliğiyle kuralı gerçekten kalkar ise bu Türkiye için farklı bir alan açar. En azından AB'nin her konuda Yunanistan ve Rum Kesimini öne sürme mazeretini bitirir. Sorun şu ki AB buna şimdi niyetlense 2040 ancak olur.. Bu arada Yunanistan hükümeti son olayda ciddi tepki aldı. Çok ucuz işler peşinde.

@YitzokBenYosef @BRICSinfo Even if you hide behind the Garkad (Gargat) tree, we know who it is.

🇺🇸🇹🇷 President Trump when asked if he will sell F-35 fighter jets to Turkey despite Israeli Prime Minister Netanyahu opposing it: "Nobody tells me what we should be selling or not. Turkey has been a tremendous ally."

@girisimcihisler share.google/aimode/u5soeUh… Şirketi , İngiliz sömürgeci Cecil Rhodes tarafından kurulmuş olsa da, kuruluşun en büyük iki finansörü ve kurucu ortağı Yahudi asıllıdır

Tarihin en kusursuz, en yasal ve en büyük dolandırıcılığı ne bir banka soygunuydu ne de bir borsa vurgunu. Bütün dünyanın gözü önünde yapıldı ve bugün bile milyarlarca insan bu tuzağa kendi rızasıyla, hatta sevinerek düşmeye devam ediyor. Karşınızda, hiçbir işe yaramayan sıradan bir parlak taşı "aşkın" tek kanıtı haline getiren o acımasız pazarlama dehası: De Beers ve pırlanta illüzyonu. 1800'lerin sonuna kadar elmas, aslında sanıldığı kadar nadir bulunan bir taş değildi. Hatta Güney Afrika'da devasa madenler keşfedilince pazar o kadar doydu ki, taşın değeri yerlere çakılmak üzereydi. Ama madenleri tekelleştiren De Beers karteli fiyatı düşürmeyi reddetti. Taşları piyasaya sürmeyi kesip depolarda kilitli tuttular. Yapay bir "kıtlık" yarattılar. Taş artık pahalıydı, evet. Ama ortada dev bir sorun vardı: İnsanlar durduk yere neden bu taşı satın alsın ki? İşte o an, bugün bile okullarda okutulması gereken o karanlık psikolojik operasyon başladı. Gidip gazetelere "taşımız çok parlak, lütfen alın" ilanı vermediler. Onun yerine bu taşı doğrudan "erkekliğin, statünün ve gerçek aşkın" tek ispatı olarak insanların beynine kazıdılar. Bu koca bir nesli hipnoz eden sistemin 2 sarsılmaz kuralı vardı: 1. Maaş Tuzağı Bir erkeğin sevgilisine alacağı yüzüğün bedelinin "tam olarak 2 aylık maaşına" denk gelmesi gerektiği fikrini ortaya attılar. Bunu gazete ve dergilere haber gibi sızdırıp yazısız bir toplumsal kurala çevirdiler. Erkekleri egolarından, kadınları ise kıskançlıklarından vurdular. 2. İkinci El Ambargosu "Pırlanta sonsuzdur" sloganını icat ettiler. Ne kadar romantik değil mi? Aslında arkasındaki amaç çok karanlıktı: İnsanlar aldıkları yüzüğü bir daha asla satmasın, ikinci el pazarında dolaşıma girmesin ve fiyatlar hiç düşmesin. İşe de yaradı. Bugün hepimiz, aslında doğada tonlarca bulunan, hiçbir endüstriyel faydası olmayan ve kuyumcudan çıktığın an değerinin yarısını kaybeden bir taşa tonla para döküyoruz. Sırf "elalem ne der" korkusuyla ve toplumun onayını almak için, genç yaşımızda aylarca bankalara borçlanıyoruz. De Beers'ın milyarlarca dolarlık bu imparatorluğu bize şunu kanıtlıyor: İnsanlara sadece bir madde satarak onları ikna edemezsiniz. Ama onlara bir duygu, bir korku veya bir statü satarsanız, cüzdanlarını kendi elleriyle size teslim ederler. Asıl zenginlik, kitlelerin körü körüne inandığı bu sahte değer sisteminden zihnini kurtarabilmektir.

Alın, bu kadına ödül verin ve “O gün devlet yoktu, Ahbap’ı destekleyin.” diyen kim varsa, “Bugün pişman oldum.” falan yalanlarına inanmayın; alayını sokun kodese. Haluk Levent’in ne mal olduğunu alayı biliyordu. Şimdi “Pişmanım.” sözlerine inanmayın. Daha beş gün önce “Haluk Levent yalnız değildir.” diye etiket açtı bu HIRSIZ P.Ç.’ler. Hırsızlık genlerinde var bu P.Ç.’lerin. Koca Osmanlı İmparatorluğu’nu çaldı bu Siyonist P.Ç.’ler. 80 yıldır bizden o kadar çok şey çaldılar ki sonraları geldi, kendi ayaklarına sıkıp bölünüp parçalandılar. Rabbim köklerini kurutsun, Rabbim belalarını versin. Rabbim bunların peşinden giden Müslümanlara akıl versin, feraset versin; onlara da doğru yolu göstermeyi nasip etsin.

Homeros’un Odyssey’i bir eve dönüş hikayesiydi, fakat Nolan’ın Odyssey’i Truva’da cehennemin kapılarının açılması trajedisi. Açıkcası Gazze soykırımı yaşanmasaydı Nolan bu filmi bence bu denli Truva odaklı çekmezdi. Truva sahneleri ile bugünkü Gazze arasında fark yoktu. Nolan vermek istediği mesaj için destanın omurgasını bükmüş. Ama günümüze çok çarpıcı bir mesaj bırakmış. Zeus’un yasası uluslararası hukuk, evrensel değerler, adına ne denirse denilsin bir arada yaşama kuralları. Bunların bir kez ayaklar altına alındığı zaman neler yaşanabileceğini göstermiş. Batı medeniyetinin en kadim hikayelerinden birini alıp bugün Batı değerlerinin bizzat Batı eliyle gömülmesini seyircinin yüzüne çarpmış bence. Truva’nın bedelini Odysseus’un kendisinin ve insanlığın en karanlık noktalarıyla yüzleşe yüzleşe ödemesi çok etkileyiciydi. Odyssey’in özgünlüğü açısından Nolan’a öfkelendiğim yerler, yüzeyselleştirmesine sinirlendiğim zamanlar oldu. Fakat verdiği mesaj ve bağlam çok sakin, yumuşak ve yerinde. Sonuna kadar Truvalıyız. Truva’nın yıllar sonra verilmiş hakkı bu. Bizzat Truva’yı yakanlar ve Truvaları yakmaya devam edenler tarafından. Bugüne kadar Truva atını ‘zekice’ bulanlar tarafından. Tıpkı bugün Gazze’deki yapay zeka silahları gibi. Bugünün Truva atları da aslında bu yapay zeka teknolojileri, övülen, zihnisinir savaş inovasyonları. Çok hoşuma gitti.

DEVA Partisi’ni Emeklilikte Adalet Derneği’ne gösterdikleri bu alakadan dolayı kutluyor, partinin Genel Başkanı Ali Babacan’a 2006’da 5502 sayılı Sosyal Güvenlik Kurumu Kanunu ve 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Sağlık Sigortası Kanunu geçirilirken o dönemde Ekonomiden Sorumlu Devlet Bakanı siz değil de, babam mıydı diye soruyorum. Bu memlekette her şey mümkün ama siz gibiler için utanmak mümkün değil maalesef. Kahrolsun domalizm. Kahrolsun emperyalizm.

Οικογένεια kalyoncu. Κατασκευάζουν την σιδηροδρομική γραμμή υψηλής ταχύτητας (250 χλμ/ωρα) που θα συνδέει την Προύσα με την Άγκυρα. Έργο κόστους ενός δις. Χρηματοδοτείται εξολοκλήρου από τον κρατικό προϋπολογισμό. Η οικογένεια κατάγεται από το Çaykara στην Τραπεζούντα. Το Κατοχώρι δηλαδή. According to the Ottoman tax books (tahrir defterleri) of 1681, the inhabitants of the villages of Ğorğoras, Holayisa, Paçan, Zeno, Yente, Haldizen, İpsil (in Greek: Υψηλή), Okene, Sero (Siros), Kadahor, Hopşera, Sarahos (in Greek: Σαχάρω), Fotinos (in Greek: Φωτεινός) and Zeleka had been fully converted to Islam.Από τα μέρη του Προέδρου δηλαδή η προκομμένη οικογένεια.. Η οποία έφτιαξε και πανεπιστήμιο, το Hasan Kalyoncu University (Hasan Kalyoncu Üniversitesi – HKÜ) is a private foundation university in Gaziantep, southeastern Turkey. It is closely linked to the Kalyoncu family and Kalyon Holding.Με 8000 φοιτητές και με εξειδίκευση στους τομείς : Engineering (civil, electrical-electronics, computer, aviation & space, etc.) • Architecture and Fine Arts • Business, Economics, and Management • Education • Health Sciences / Nursing / Physiotherapy • Social Sciences and Humanities • Aviation Management. Κανένα κακεντρεχές σχόλιο σχετικά με την γραμμή Αθήνα Θεσσαλονίκη που παιδευόμαστε ματαίως να ολοκληρώσουμε. Βλέπεις, οι επιλογές της ελληνικής ιθύνουσας- τρομάρα μας- τάξης είναι το ΙΧ, άντε και το ισχυρά επιδοτούμενο ΚΤΕΛ. Το τρένο, ως χώρος επικοινωνίας και κοινωνικοποίησης των νέων κυρίως, ανθρώπων δεν μας απασχόλησε ποτέ.Εξάλλου, οι νέοι έφυγαν.. Στην Ελλάδα αντιστοιχούν 0,5 αυτοκίνητα ανά κάτοικο. Στην Τουρκία ένα αυτοκίνητο ανά πέντε κατοίκους. Στην Τουρκία, το ένα στα τρία κυκλοφορούντα αυτοκίνητα φτιάχνεται στην ….Τουρκία.

🔴Bir kadın, evlenmeyip çalıştığı için yaşadığı pişmanlığı paylaştı: “Mesela şu an evlenmiş olsaydım kocamı yolcu edip geri yatardım. Sabahın 07.30’unda ne yataktan ne de evden çıkmak zorunda olmazdım. Belki kahvaltı hazırlamam gerekirdi ama onu da zamanla azaltarak tamamen bitirirdim. Sonra sadece yolcu etmeye başlardım. Zaten bir süre sonra da yalnızca beni öpüp giderdi. Ben de o saatte hiç yataktan çıkmamış olurdum.”

Boşanan Kadının Pişmanlığı 💔 Boşandıktan sonra ilk gelen duygu: Pişmanlık. "Keşke şöyle yapsaydım... Keşke susaydım... Keşke daha çok çabalasaydım..." Bu hanım kardeşimiz işin görünmeyen yüzünü harika anlatmış. 👇 İzleyin.

Erkeklerin önceliği vakti öldürüp mesai bitirmek değil, çalışmak olduğu için olabilir ablacım!

Fakülteyi bitirdikten sonra daha hayatı doğru dürüst tanımayan 20’li yaşların başındaki kişileri; insanların hakları, hayatları ve kaderleri üzerine karar verilmesini gerektiren bir göreve atamak son derece yanlış. Bu insanların, sadece kısa süren mahkeme ve baro stajlarıyla ve teorik eğitimlerle doğrudan kürsüye geçmelerinin doğru olduğunu hiç bir zaman savunamazsınız. Toplumsal yapıyı, iş hayatını ve ülkenin durumunu gerçek boyutlarıyla tanımalarını ve fiili olarak yaşamalarını sağlayacak bir yetişme evresinden geçmelerini mutlaka sağlamak lazım.

Ülkemize “Turkey” denmesi pek hoşumuza gitmiyordu, fakat bir girişimde de bulunulmuyordu… Bir süredir ülkenin ismi “Türkiye” girişimleri artıkça, oldukça kullanılır oldu. Yabancı kurumlar dışında kullanan yabancı bireylerin de sayısı arttı. Basit bir şey gibi, fakat bu bile geçmişteki sinmişliğe iyi bir örnekti. Bizim ülkenin adı Türkiye demek bile düşünülmemişti, denenmemişti, çaba gösterilmemişti…

Bahsettikleri ataerkil toplum :D

@humanist_freud Bu geçmişte de böyleydi 90 yıllarda sadece müdürün masasını siler mesai saati içinde de memurlar çalışırken paspas atarlardı, kimse de ağzını açamazdı. Hele mahkumiyet‘ten işçi kadrosuna gelenler onlar başka bir alemdi.

Okullarda taşerondan kadroya geçenler kendini müdür zannediyor. Okul yurdundan okul binasına alındım, rahatım bozuldu diye Ak parti ilçe başkanına müdürü aratan insanlar var. Taşrada neler olup bittiğini herkes biliyor. Eğitimde 35 yıl öncesine gitsek 50 yıl ilerleyeceğiz.

@GokhanBozanbey @refahizmm Kemalist Müptezel🖕🏻

@refahizmm Siyasal İslamcılık denen belayı başımıza saray adam.

1995’te Necmettin Erbakan: - Biz bu hürriyetleri veririz. Ülke de büsbütün güçlenir, bölünmez. - PKK hiçbir şeydir. Önemli olan Güneydoğu’daki evladımız PKK’ya gidiyor, katılıyor. - “Ben Kürt’üm” diyebileceksin. Bunlar hayır “Türk’üm diyeceksin” diyor. Deli bunlar be.

“Hombres, ¿adónde se fueron? Vuelvan, por favor” La autora de este artículo cuenta cómo observa que los hombres han desaparecido de muchos espacios y les dice que les echa de menos y que vuelvan. Rachel Drucker describe una noche de sábado en un barrio de Chicago donde, en varios restaurantes, casi no hay hombres sentados en citas: solo grupos de mujeres o mujeres solas. Ella misma cenaba con un amigo y se dio cuenta de que esa ausencia no era casual, sino algo cultural y cada vez más frecuente. Cuenta que muchos hombres se han retirado de la intimidad y de las relaciones reales, escondiéndose detrás de pantallas, aplicaciones de citas y contenido pornográfico fácil y sin esfuerzo. “No estaban sentados frente a alguien un sábado por la noche, intentando conectar. Se desplazaban por aplicaciones de citas. Curioseaban. Desaparecían detrás de cortafuegos, filtros y personas seleccionadas”, escribe. Según ella, antes los hombres se presentaban y se esforzaban; ahora muchos prefieren la estimulación limpia, rápida y sin fricción, evitando la vulnerabilidad y el compromiso. La autora no los culpa, pero sí les echa de menos. Dice: “Los extrañamos. No solo yo, sino el mundo que una vez ayudaron a formar”. Y termina pidiéndoles que regresen: “Vuelvan. No con flores ni fuegos artificiales, sino con voluntad. Con todo su hermoso e imperfecto corazón. Nosotras seguimos aquí. Y no hemos dejado de tener esperanza”. nytimes.com/es/2025/07/05/…