وزارت امور خارجه

اینجانب با صدق و خلوص، همه‌ی‌ کشورها و دولت‌های اسلامی را به دوستی و تعاون به خیر و نیکی دعوت می‌کنم تا با همکاری یکدیگر در راه پیشرفت امّت اسلامی و حلّ مسائل دنیای اسلام قدم برداریم.

آینده متعلّق به امّت اسلامی و تمدن نوین اسلامی است و هر یک از ما می‌توانیم به اندازه همّت، ظرفیت و مسئولیت خود در تحقّق این آینده و نزدیکتر شدن به آن ایفای نقش کنیم.

امسال مسئله برائت از مشرکان اهمیتی مضاعف دارد و عمق و گستره‌ی برائت از امریکا و رژیم صهیونی،فراتر از آئین برائت در موسم و میقات حج بوده و در نقاط مختلف ایران و جهان و پس از این ایام مبارک، مرگ بر امریکا و مرگ بر اسرائیل،شعار رایج امت اسلامی و مظلومان عالم خصوصاً جوانان خواهد بود.

رژیم متزلزل صهیونی و غدّه‌ی سرطانی اسرائیل نیز به مراحل پایانی عمر منحوس خود نزدیک شده و به فضل الهی و مطابق با سخن قاطع و آینده‌نگر ده سال قبل رهبر عظیم‌الشأن، بیست‌ و پنج سال بعد از آن تاریخ را نخواهد دید، ان‌شاءالله.

عقربه‌ی زمان به عقب برنمی‌گردد و ملّت‌ها و سرزمین‌های منطقه، دیگر سپر پایگاه‌های امریکایی نخواهند بود. امریکا دیگر نقطه‌ی امنی برای شرارت و استقرار پایگاه نظامی در منطقه نخواهد داشت.

در دیدار با دکتر موسی موسوی، نماینده حوزه مهر و #لامرد در مجلس شورای اسلامی، در جریان بخشی از جزئیات جنایت هولناک آمریکا در حمله موشکی به یک سالن ورزشی در شهر لامردِ استان فارس قرار گرفتم. عصر روز شنبه، ۹ اسفند ۱۴۰۴؛ همان روزی که دانش‌آموزان مدرسه «شجره طیبه» #میناب با سه موشک تاماهاوک به خاک و خون کشیده شدند، منطقه‌ای مسکونی در شهر لامرد، شامل یک سالن ورزشی، نیز با چهار موشک موسوم به PrMS مورد هدف قرار گرفت. در پی انفجار این موشک‌ها، ۲۴ نفر، از جمله یک دختربچه دوساله، چند نوجوان والیبالیست و چندین زن و مرد بی‌گناه، به شهادت رسیدند. بیش از ۱۳۰ نفر نیز مجروح شدند که شمار قابل‌توجهی از آنان دچار معلولیت دائمی شده‌اند. این موشک‌ها پیش از برخورد به هدف، در هوا منفجر شده و به بیش از ۱۸۰ هزار ترکش متشکل از ساچمه‌های تنگستن تبدیل شدند؛ ترکش‌هایی که با سرعت و قدرت بسیار زیاد در همه جهات پراکنده شدند. این حمله، ناشی از اشتباه نبود؛ اکنون دیگر هیچ تردیدی وجود ندارد که ارتش آمریکا این نوع موشک‌ها را برای نخستین‌بار با هدف آزمایش میزان قدرت تخریب آن‌ها به سوی یک منطقه مسکونی و سالن ورزشی در شهر لامرد شلیک کرده است. این اقدام، جنایتی جنگی، شنیع و نابخشودنی است و آمران و عاملان آن باید در هر محکمه صالحی تحت پیگرد کیفری قرار گیرند. مردم ایران یاد و نام هم‌میهنان شهید لامردی را برای همیشه به خاطر خواهند سپرد؛ و هیچگاه این جنایت شنیع را نه فراموش می‌کنند و نه می‌بخشند.

در ماه‌های اخیر، ارتش آمریکا در کارائیب و شرق اقیانوس آرام، ده‌ها قایقِ مظنون به قاچاق مواد مخدر را هدف حملات مرگبار قرار داده؛ عملیاتی که طبق گزارش‌ها نزدیک به ۲۰۰ کشته برجا گذاشته، بی‌آنکه بازداشت یا دادرسی عادلانه ای در کار باشد یا افکار عمومی از ادله و هویت قربانیان آگاه شود. اکنون، یک بررسی محدود درون‌سازمانی در پنتاگون ناگزیر شده به روند این حملات بپردازد؛ اما پرسش اصلی فراتر از پروتکل‌های هدف‌گیری است: آیا یک دولت می‌تواند در خارج از میدان جنگ، «ظن» را به حکم مرگ تبدیل کند؟ مبارزه با قاچاق مواد مخدر مسیر حقوقی دارد: تحقیق، بازداشت، ارائه ادله، و برگزاری دادگاه و دادرسی عادلانه. شلیک به انسان‌ها در دریا، بدون محاکمه و بدون شفافیت، چیزی جز قتل فراقضایی نیست؛ همان نقطه‌ای که نقاب حقوق بشر از چهره مدعیان آن کنار می‌رود. ماده ۶ میثاق بین المللی حقوق مدنی و سیاسی، حق حیات را بنیادین ترین حق می‌داند. واشنگتن که سال‌ها برای دیگران نسخه حقوق بشر نوشته، باید توضیح دهد چگونه دادگاه را با موشک، و قانون را با مرگِ بدون محاکمه جایگزین کرده است! In recent months, the U.S. military has carried out deadly strikes against dozens of boats suspected of drug trafficking in the Caribbean and the eastern Pacific — an operation that, according to reports, has left nearly 200 people dead, while the public remains unaware of the evidence, the identities of the victims, any arrest process, or any possibility of a fair trial. Now, even a limited internal review within the Pentagon has been compelled to examine the process behind these strikes. Yet the central question goes far beyond targeting protocols: can a State, outside a battlefield, turn “suspicion” into a death sentence? Fighting drug trafficking has a legal path: investigation, arrest, evidence, trial and due process. Firing on people at sea, without trial and without transparency, is nothing but extrajudicial killing — the very point at which the mask of human rights falls from the face of those who claim to defend it. Article 6 of the ICCPR recognizes the right to life as a fundamental right. Washington, which has long lectured others on human rights, must explain how it has replaced courts with missiles, and law with death without trial.

چهارم خرداد، روز دزفول، روز ملی مقاومت و پایداری گرامی باد! می‌‌خواستم شعري برای جنگ بگويم شعري برای شهر خودم - دزفول - ديدم که لفظ ناخوش موشک را بايد به کار برد اما موشک زيبايي کلام مرا می‌کاست گفتم که بيت ناقص شعرم از خانه‌های شهر که بهتر نيست بگذار شعر من هم چون خانه‌های خاکی مردم خرد و خراب باشد و خون‌آلود بايد که شعر خاکی و خونين گفت بايد که شعر خشم بگويم ... زنده‌یاد قیصر امین‌پور

در جریان سفر به عمان در رأس یک هیأت دیپلماتیک و حقوقی به عمان، با بدر بن حمد بن حمود البوسعیدی، وزیر خارجه عمان دیدار و پیام شفاهی دکتر عراقچی، وزیر امور خارجه کشورمان را به وی ارائه کردم. این پیام در چارچوب رایزنی‌های مستمر و همکاری هاي مثبت میان دو کشور همسایه در زمینه‌های مختلف ارائه شد و به گفت‌وگوهای جاری ایران و آمریکا که از طریق میانجی‌گری پاکستان در حال انجام است و نیز تلاش‌های صورت‌گرفته برای موفقیت این مذاکرات می پردازد. پس از این دیدار، نشست مبسوطي میان هیأت‌های عمانی و ایرانی برای بررسی مجموعه‌ای از اصول حاکم بر عبور شناورها در تنگه هرمز با رعایت امنیت و حاکمیت ملی دولت‌های ساحلی این‌ تنگه و در پرتو قواعد قابل اعمال حقوق بین‌الملل برگزار شد. در این نشست، شیخ خلیفه بن علی الحارثی، معاون وزارت امور خارجه عمان در امور سیاسی، و شماری از مقامات دو طرف حضور داشتند.

یک گزارش تحقیقی مبتنی بر داده‌های رسمی اداره مالیات رژیم صهیونیستی نشان می‌دهد که از اکتبر ۲۰۲۳ تا اکتبر ۲۰۲۵، کالاهای مرتبط با امور نظامی از منشأ ده‌ها کشور وارد سرزمین‌های اشغالی شده است؛ بخش عمده ارزش این واردات نیز پس از دستور موقت دیوان بین‌المللی دادگستری درباره غزه ثبت شده است. این داده‌ها پرسشی جدی پیش روی دولت‌ها قرار می‌دهد: تعهد به پیشگیری از نسل‌کشی در کنوانسیون ۱۹۴۸، یک تعهد حقوقی واقعی است یا شعاری برای روزهای بی‌هزینه؟ دولت‌هایی که پس از هشدار دیوان لاهه همچنان ماشین جنگی رژیم صهیونیستی را تغذیه کرده‌اند، باید نسبت خود را با مسئولیت بین‌المللی و تعهد به پیشگیری از نسل‌کشی روشن کنند. غزه امروز فقط آزمون اخلاق نیست؛ آزمون پایبندی دولت‌ها به حقوق بین‌الملل و اصول انسانی است. برخی از این کشورها عبارتند از: آمریکا، هند، رومانی، جمهوری چک، کره جنوبی، ویتنام، سنگاپور، آذربایجان، هلند، سوئیس، ترکیه، برزیل، بلغارستان، اسپانیا، کانادا، فرانسه، ایتالیا، آلمان و بریتانیا.

«خدا راه شکست را بر ما بسته است.» سوم خرداد یادآور حماسه بزرگ مردم ایران در آزادسازی #خرمشهر و نماد سرسختی و پایمردی ایرانیان در دفاع از عزت و تمامیت سرزمینی ایران است. نام خرمشهر برای ایرانیان به مثابه اسم رمزی برای مقاومت و فداکاری در راه میهن است. یاد ۶۰۰۰ شهید قهرمان عملیات آزادسازی خرمشهر، به‌ویژه شهید محمد جهان آرا، را گرامی می‌داریم. بنویس بنویس بنویس اسطورۀ پایداری تاریخ این فصل روشن زین روزگاران تاری نستوه، نستوه مردا! این شیر دل این تکاور بشکوه، بشکوه، مرگا این از وطن پاسداری بنویس از آنان که گفتند یا مرگ یا سرفرازی مردانه تا مرگ رفتند بنویس! بنویس! آری... زنده‌یاد سیمین بهبهانی

یازدهمین کنفرانس بازنگری معاهده عدم اشاعه هسته‌ای (ان‌پی‌تی) پس از سه هفته بحث و بررسی در محل سازمان ملل متحد در نیویورک بدون هیچ نتیجه‌ای روز گذشته به کار خود پایان داد. در حالی که طی یک سال گذشته تاسیسات هسته‌ای صلح‌آمیز تحت پادمان ایران دو بار از سوی رژیم‌های آمریکا و اسرائیل مورد حمله قرار گرفته و این موضوع می‌بایست مهمترین نگرانی کنفرانس یازدهم می‌بود، اما متاسفانه برخی دولت‌های غربی و آمریکا که یا مرتکب نقض‌های گسترده و فاحش حقوق بین‌الملل شدند و یا از این نقض ها حمایت کردند، یک بار دیگر سازمان ملل را به بازی گرفته و‌ تلاش کردند جای متجاوز و قربانی را عوض کنند. آن‌ها به جای محکومیت متجاوزان و حملات نظامی علیه اهداف غیرنظامی و زیرساخت‌ها و شهروندان بی‌گناه ایرانی، نهایت تلاش مذبوحانه خود را بکار گرفتند تا جمهوری اسلامی ایران را در متن سند پایانی اجلاس به بهانه عدم پایبندی به تعهدات پادمانی خود و قطعنامه‌های شورای امنیت محکوم کنند! جمهوری اسلامی ایران با قاطعیت تمام به این کشورها اجازه نداد که به اهداف سیاسی خود دست پیدا کنند. کنفرانس یازدهم با زیاده خواهی‌های کشورهای غربی، بدون تصویب سند نهایی با شکست مواجه شد. مسئولیت این شکست بر عهده این کشورها است. جمهوری اسلامی ایران اجازه نخواهد داد این کشورها به طور بی‌رویه به سوء استفاده ابزاری از مجامع و اسناد بین‌المللی در راستای اهداف سیاسی خود ادامه دهند. اگر نظام عدم اشاعه قرار است بقا داشته باشد، باید بر پایه امنیت برابر، حاکمیت برابر و پاسخگویی برابر بنا شود؛ نه استثناگرایی هسته‌ای.

بیانیه وزارت امور خارجه در محكوميت اقدام آمریکا در تحریم سفیر ایران در لبنان و تعدادی از مسئولان و شهروندان لبنانی

در یادداشتی برای روزنامه ایران، به وضعیت حقوقی تنگه هرمز، نقش و حقوق دولت‌های ساحلی، مسئولیت ایران در صیانت از امنیت این آبراه حیاتی، و تلاش برخی بازیگران فرامنطقه‌ای برای تحریف واقعیت‌های حقوقی و امنیتی پرداخته‌ام. متن کامل را می‌توانید در لینک زیر مطالعه کنید: irannewspaper.ir/9031/3/154643 In an article for Iran Newspaper, I discussed the legal status of the Strait of Hormuz, the rights and responsibilities of coastal States, Iran’s role in safeguarding this vital waterway, and attempts by certain extra-regional actors to distort its legal and security realities. Full text: newspaper.irandaily.ir/8123/1/23811

رژیم کودک کش صهیونیستی کشتی‌های حامل کمک انسانی به غزه را متوقف می‌کند؛ آمریکا هم فعالان مرتبط با ناوگان کمک‌رسانی را تحریم می‌کند و نام این همدستی را «امنیت» می‌گذارد. در این منطق وارونه، غذا و دارو تهدید است، کمک‌رسانی جرم است، و محاصره‌ای که کودکان را گرسنه نگه می‌دارد، «دفاع» نامیده می‌شود. حقوق بین‌الملل روشن است: گرسنگی دادن به غیرنظامیان، مانع‌تراشی در کمک‌های بشردوستانه و مجازات جمعی، جنایت است؛ نه سیاست امنیتی. وقتی رژیم صهیونیستی از کشتی کمک‌رسان می‌ترسد و آمریکا کمک‌رسان را تحریم می‌کند، مسئله امنیت نیست؛ ترس از آشکار شدن جنایت است. The Israeli regime stops humanitarian vessels bound for Gaza; the United States sanctions people linked to the aid flotilla — and calls this complicity “security.” In this upside-down logic, food and medicine become threats, humanitarian aid becomes a crime, and a siege that starves children is rebranded as “defense.” International law is clear: starving civilians, obstructing humanitarian relief and collectively punishing a population are crimes, not security policies. When Israeli regime fears an aid ship and Washington sanctions those trying to deliver aid, this is not about security; it is about hiding the crime.

واکنش سخنگوی وزارت خارجه به اتهام‌زنی بی‌اساس صدر اعظم #آلمان علیه ایران: ..در ادبیات آلمانی، چنین «داوری گزینشی» یادآور «قاضی آدام» در نمایشنامه «کوزه شکسته» است؛ همان قاضی‌ای که خلاف‌کاری‌هایش باید قضاوت شود، اما با ظاهرسازی ادای مدافع عدالت درمی‌آورد! mfa.ir/portal/newsvie…

لحظه‌ای که علیرضا یوسفی وزنه ۲۶۱ کیلوگرمی را مهار کرد و رکوردی جهانی را شکست، اراده یک ملت به نمایش درآمد. اهدای این مدال و تقدیم افتخار شکستن رکورد جهان به شهدای مظلوم #میناب، صحنه‌ای ساخت از پیوند قدرت، غیرت و دل‌دادگی به وطن. درود بر علیرضا یوسفی؛ پهلوانی که نام ایران را با غرور، بر بلندای جهان فریاد زد.

🎦گزارش اینستاگرامی سید عباس عراقچی @araghchi وزیر امور خارجه از سفر به هند و حضور در اجلاس وزرای خارجه #بریکس instagram.com/p/DYaTj87hQTi

بیانیه وزارت خارجه درباره ترور فرمانده کل گردان‌های قسام در فلسطین اشغالی این اقدام تروریستی و ترورهای مشابه، بخشی از طرح جنایتکارانه اسرائیل برای محو استعماری فلسطین است. آمریکا به عنوان بزرگترین حامی تسلیحاتی، مالی وسیاسی رژیم آپارتاید صهیونیستی، شریک جرم تک‌تک این جنایات است.

رسانه ها خبر از صدور دستور موقت دادگاه فدرال آمریکا برای تعلیق تحریم های اعمالی دولت این کشور علیه خانم فرانسسکا آلبانیز، گزارشگر ويژه حقوق بشر سازمان ملل در سرزمین های اشغالی فلسطین، خبر می دهند. حقوق بشر در قاموس آمریکا تا زمانی محترم است که به رژیم اسرائیل نرسد. هرجا پای پاسخگویی رژیم و حامیان آن در برابر جنایات غزه به میان می‌آید، واشنگتن به‌جای دفاع از قانون، به ابزار تحریم، تهدید و ارعاب متوسل می‌شود. تحریم یک گزارشگر ویژه سازمان ملل به دلیل مطالبه پاسخگویی در دیوان کیفری بین‌المللی، چهره واقعی سیاست حقوق بشری آمریکا را آشکار می‌کند: حقوق بشر برای دشمنان، مصونیت برای متحدان. این همان استاندارد دوگانه‌ای است که سال‌ها عدالت بین‌المللی را به گروگان منافع سیاسی واشنگتن گرفته است. آمریکا نمی‌تواند هم‌زمان از «نظم مبتنی بر قانون» سخن بگوید و هر نهاد، کارشناس یا سازوکاری را که به جنایات رژیم اسرائیل نزدیک می‌شود، هدف فشار قرار دهد. اگر حقوق بین‌الملل فقط تا جایی معتبر باشد که متحدان آمریکا را لمس نکند، دیگر قانون نیست؛ ابزار سلطه است. استقلال مأموریت‌های سازمان ملل، مصونیت کارشناسان بین‌المللی و حق قربانیان فلسطینی برای حقیقت و عدالت نباید قربانی هراس واشنگتن از پاسخگویی رژیم اسرائیل شود.