I_NQ

อินคิว

คุยกับใครบ่อยๆแล้วจะติดภาษาเค้ามาด้วยอันนี้จริง

"กูเศร้า แต่กูก็ยังติดตลก"

เคยเห็นประโยคนึงที่เขาบอกว่า ‘อยากย้อนกลับไปเป็นเด็ก พ่อแม่จะได้ไม่แก่’ อ่านแล้วแทบร้องไห้เลยอ่ะ คิดไม่ออกเหมือนกันว่าถ้าวันนึงเราขาดคนใดคนนึงไปแล้วเราจะอยู่กับความว่างเปล่านั้นได้ยังไงในเมื่อเรามีคนๆนั้นมาทั้งชีวิต ใครที่ผ่านมาได้คือเก่งมากๆเลยอ่ะ

อยากบุหรี่สัด

ทำไมการศึกษาในประเทศนี้ถึงทำให้เด็กร้องไห้

‘บางทีกุก็ toxic กับตัวเองว่ะ เพราะกุแคร์คนอื่นมากกว่า’

ไม่อยากขยันแล้วไอ้สัส อยากเป็นคนที่ถูกหวยรางวัลที่ 1

วันนึงกูคงร้องไห้หนักมากๆ แค่เพราะมีคนเข้าใจกูจริงๆ

จะแปลกใจมากเวลาที่มีคนมาชอบ

‘ห่วยบ้าง แตกสลายบ้างแต่โปรดใช้ชีวิตต่อไปนะ ท้องฟ้าหลังฝนตกมันมักจะมีสายรุ้งสีสวยปรากฎอยู่เสมอ วันของเธอก็จะเป็นเช่นนั้นเหมือนกัน’

‘ต้องยิ้มน่ารักขนาดไหนถึงทำให้คนมองยิ้มตามได้เลย เก่งชะมัด’

‘แกเลิกเป็นเถอะ นิสัยที่แคร์คนทั้งโลกยกเว้นแคร์ตัวเอง’

แอบกลัวเหมือนกันว่าจะสนิทกับใครอยู่ฝ่ายเดียวรึเปล่านะ

แค่เห็นฟ้ามืดมาก็ใจชื้นละ ใจคนรักฝนอะเนอะ

ก็เคยคิดนะว่าจะจัดการกับความรู้สึกตัวเองได้ แต่เอาจริงคือกูแม่งไม่เก่งเลย โคตรอ่อนแอเลยตอนนี้

มันน่าเศร้าตรงที่ “อ้าวเป็นกูอีกแล้วหรอวะ” ความรู้สึกที่แบบเฮ้อ

“บุหรี่แต่ละมวนก็มีเรื่องราวของมัน”

กุจะจำลองภาพให้ดูนะ

ขอให้ผัวเพื่อนทุกคนไม่ trash สาธุ