Brynjar Karl@brynjarkarl14
FJÖGUR ÁR BARÁTTA FYRI BORGARYFIRVÖLD UM KJALLARA SEM ENGINN ER AÐ NOTA
Aþena hefur í fjögur ár barist fyrir að fá aðgang að kjallara í Íþróttahúsinu við Austurberg til að byggja upp aðstöðu fyrir eitt mikilvægasta verkefnið í okkar starfi: skapgerðaþjálfun, félagslegan stuðning, leiðsögn og valdeflingu fyrir stelpur í Breiðholti.
Þetta rými hefur staðið ónýtt eða vannýtt á meðan þessi barátta hefur staðið yfir.
Það sem aðgreinir Aþenu frá flestu öðru íþróttastarfi er að við erum ekki bara að þjálfa íþróttina. Við erum að vinna með siðferði, hugarfar, andlega þætti, leiðtogafærni, heimspeki, félagsfræði, aga og ábyrgð. Þess vegna skiptir aðstaða máli. Við eigum ekki að þurfa að funda með stelpunum okkar frammi á sóðalegum gangi íþróttahússins eins og þetta sé eitthvað aukaatriði.
Og hér byrjar vandamálið. Embættismenn Reykjavíkurborgar og pólitískur meirihluti borgarinnar, með Samfylkinguna í broddi fylkingar, hafa aldrei sýnt Aþenu raunverulega velvild. Það er eitt versta geymda leyndarmál borgarinnar að Aþena hefur lengi verið óþægileg fyrir kerfið.
Af hverju? Vegna þess að við höfum árum saman bent á hluti sem aðrir þora ekki að nefna. Við höfum kallað út hræsni, tvískinnung, valdníðslu og misræmi milli orða og verka. Og það sem er enn verra fyrir svona apparat: við erum líka að ná árangri.
Það fer nefnilega mjög illa í kerfið þegar einhver mætir og sýnir í verki hvað er hægt að gera fyrir ungmenni í Breiðholti, án þess að biðja um leyfi til að vera til og án þess að sleikja rassa.
Ekki einn einasti kjörinn og borgaður fulltrúi meirihluta borgarinnar hefur staðið upp og hrósað Aþenu fyrir árangurinn og metnaðinn. Ekki heldur spurt hvernig hægt sé að styðja betur við það fólk sem hefur lagt milljónir eftir milljónir í verkefnið og þúsundir klukkustunda í sjálfboðavinnu og það í byfar erfiðasta hverfi borgarinnar.
Það eitt segir meira en mörg falleg orð sem koma frá Reykjvíkurtjörn um “jöfnuð”, “inngildingu” og “tækifæri fyrir öll börn”.
Þegar við fórum fyrst fram á kjallarann mætti okkur sama gamla playbookið sem fólk þekkir þegar það fer upp á móti kerfi sem vill ekki láta trufla sig: þögn, tafir, óljós svör, lokaðar dyr aðrar tilraunir til að kæfa starfsemi sem ekki er hægt að hafa stjórn á.
Það sem situr þetta svo í gott samhengi er þegar Eiríkur Björgvin Eiríksson kom inn á sviðið hjá Reykjavíkurborg og var tilbúinn að hlusta. Hann sá þetta fyrir það sem þetta var: raunverulegt tækifæri. Þá fór málið loksins að hreyfast. Mikill léttir og Aþeningar settu penning og vinnu í að hefja verkefnið.
En sá léttir entist stutt. Þegar Eiríkur fór á þing eftir síðustu Alþingiskosningar komu gömlu embættismennirnir aftur að borðinu, og þá mætti Aþena einhverri hörðustu mótspyrnu sem félagið hefur fengið. Þá var borginni, í sannleikan sagt, drullu sama um stelpurnar. Það verður erfitt að fyrirgefa það.
En það voru engir aðrir en stelpurnar sjálfar sem stigu fram, fjölmenntu niður að Reykjavíkurtjörn og létu í sér heyra. Þær björguðu starfinu tímabundið með tveggja ára samningi þegar kerfið hafði sýnt sitt rétta andlit.
En það sem afhjúpar þetta mál kannski best er hitt: Á meðan Aþena var að berjast fyrir kjallaranum var okkur sagt aftur og aftur að það væri ekkert hægt.
En þegar fór að koma til tals að setja einhver önnur verkefni í kjallarann og blokka Aþenu með lúmskum hætti, þá breyttist allt í einu allt. Þá var til nóg af penning og hægt að gera verkefnið áríðandi.
Af hverju? Ekki vegna þess að borgin hefði skyndilega fengið áhuga á aðstöðunni. Heldur vegna þess að hún sá tækifæri til að nota kerfið gegn Aþenu.
Þetta er það sem fólk áttar sig á of seint: Kerfi sem vill ekki styðja þig getur samt alveg fundið hraða, fjármagn og ákvarðanatöku — ef markmiðið er að stoppa þig.
Og svo, þegar það stunt virkaði ekki og borgin tapaði fyrir Aþenustelpunum, þá var framkvæmdunum í kjallaranum hætt á punktinum. Ekkert klárað bara hart stopp.
Að verða ári seinna standa múrspaðarnir enn upp úr balanum eins og iðnaðarmennirnir hafi verið stöðvaðir í miðju verki og sagt að drífa sig eitthvað annað.
Hvað á maður að kalla þetta annað en sóun á skattfé, pólitíska heift og spillingarlega stjórnsýslu?
Á sama tíma er almenningi sagt að fjárhagur borgarinnar sé slæmur og að allir þurfi að spara. Allir nema pólitíkin þegar hún þarf að verja eigið egó, sína eigin klíku eða sína eigin frásögn.
Og það er þetta sem fólk þarf að sjá skýrt okkar mál snýst ekki um kjallaran heldur vald og pólitík.
Þetta snýst um hvernig kerfið bregst við þegar grasrót skilar raunverulegum árangri án þess að lúta því.
Þetta snýst um það að þeir sem tala hæst um jöfnuð, inngildingu og tækifæri fyrir börn eru ekki alltaf tilbúnir að styðja verkefni sem lifa þessi gildi í verki ef þú ert ekki tilbúinn að lúta þeim.
Og þá standa eftir nokkrar einfaldar spurningar:
Hvernig er hægt að horfa framhjá árangri Aþenu og loka á starfsemi bara vegna þess að aðstandendur hennar neita að sleikja rass?
Hvernig getur fólk sem er kosið til að þjóna borgarbúum verið svona sama um ungmenni sem það talar sjálft um að standi verr en önnur ungmenni í borginni?
Hvernig getur eitthvað allt í einu orðið áríðandi og fengið fjármagn þegar markmiðið er að blokka Aþenu, en síðan verið skilið eftir hálfklárað þegar það stunt mistekst?
Og ef þetta fólk getur ekki einu sinni verið faglegt í sinni eigin valdnýðslu, hvernig stendur það þá í daglegri vinnu við að þjóna borginni?
