เจจรัญ.|ทำงานอยู่ครับ

อะไรที่น่ารักๆกูก็แพ้หมดแหละ

story ig คือแหล่งเก็บความทรงจำดีๆนี่เอง เหมือนลงเพื่อเก็บไว้ดูตัวเองในอีกปี สองปีข้างหน้า

กูไม่ได้เข้มแข็งเลย กูก็เสียใจเป็น

ติดกอดมากๆ รู้สึกว่าการกอดเหมือนเป็นการชาร์จแบต

ใครจะอยู่หรือจะไปก็ช่างแม่งเถอะ

อยากคุยกับเขาอยู่ฝ่ายเดียว มันก็แย่หน่อย

รักษาความสัมพันธ์ไม่เก่ง พอรู้ตัวอีกทีก็หายไปจากกันแล้ว

อยู่กับคำว่าไม่เป็นไรมาโดยตลอด

อยากฟังหมดนั้นแหละ ถ้าเป็นเรื่องเป็นราวของเธอ

เขาเป็นคนเดียวที่ทำให้เรารู้สึกแบบนั้น

อย่าหายไปเลยนะ ยังอยากให้อยู่ด้วยกัน

น่าเสียดายที่ในสักวันนึงเราคงต้องแยกย้ายกันไปเติบโต

ไม่โอเคกับคนที่คบกันที่หน้าตาเลยอะ คบกันที่หน้าตาเพื่อ มันควรจะคบกันที่เงินทองปะว่ะ ใจใจกันหน่อยดิ

จะไกลกันแค่ไหนก็มองพระจันทร์ดวงเดียวกันอยู่ดี

ติดนิสัยฟังเพลงจำได้ทุกอย่างยกเว้นชื่อเพลง

พึ่งเข้าใจเพลง จากกันด้วยดี ของTilly birdsตรงท่อนที่ว่า 'ไม่ใช่คนรักกันไม่ได้แปลว่าเราไม่รักกัน' คือเข้าใจเลยว่าบางครั้งเรารักกันจริงๆแต่มันมีเหตุผลหลายๆอย่างที่ทำให้เราไม่สามารถจับมือกันเดินต่อไปได้จริงๆ

ม๊าเคยบอกว่าอย่าคบคนที่ทำให้ต้องมานั่งรู้สึกแย่กับตัวเอง หรือตั้งคำถามถึงคุณค่าของตัวเอง แล้วมันจริงมากๆ

อย่าคาดหวังในตัวกูมากนักเลย กว่าจะทำให้ตัวเองไม่ผิดหวังก็ยากเกินทน กว่าจะเชื่อมั่นในตัวเอง กว่าจะรักตัวเอง เหนื่อยและบอบช้ำเกินกว่าจะถูกคาดหวังจากใครอีก

ความรู้สึกที่ว่า “ แล้วเราล่ะ ” มันแย่มากเลยนะ เหมือนถูกลืมเลยอ่ะ

กวนตีนหรอไม่เข้าใจ