جان‌فدا

روزایی که گذشت

رئیس‌جمهور نشد؛ نخست‌وزیر هم نخواهد شد.

ما یه مونیخ رفتیم، لابه لای جمعیت چند صد هزارنفری، زیر بارون بی رحمانه ماه فوریه و در سرمای وحشتناک، وقتی از گوینده شنیدیم شاه قراره بیاد، همه شادی کردیم و هورا کشیدیم. وقتی به همراه بانو یاسمین بالای استیج اومدن، انگار زمان ثانیه ای ایستاد و صداها برام محو شدن. حس عجیبی بود! من مطلقا شخصیت فرد پرست و بت سازی ندارم، این رو همه دوستان نزدیکم خوب میدونن. ولی بعضی آدما اونقدر خاص و باارزشن که آدم نمیتونه از دیدنشون هیجان زده و احساساتی نشه‌. یادمه سرما و خیس آب شدن زیر بارون یادمون رفت و فقط میدویدیم که نزدیکتر بشیم. دقایقی چند، فقط نگاه کردیم و گوش دادیم. من حتی کلماتی هم که ادا میشد رو انگار خوب نمیفهمیدم! بله ما نیز به دیدنشون "شرفیاب" شدیم! تا ابد و یک روز جاوید شاه!