Jarosław Florczak retweetledi
Jarosław Florczak
2.6K posts

Jarosław Florczak retweetledi

غزہ کی بیٹی عائشہ کا دل چیر دینے والا منظر، ایک معصوم بچی اپنے والد کو بے بسی کے عالم میں گلے لگانے کی کوشش کر رہی ہے جبکہ اسرائیلی فوج اسے گرفتار کر کے لے جا رہی ہے۔
افسوس اس بد نصیب بیٹی کو اپنے باپ کو آخری بار سینے سے لگانا بھی نصیب نہ ہوا۔ نہ جانے اُس لمحے باپ کے دل پر کیا گزری ہوگی، اور اُس ننھی بچی کا دل کس درد سے ٹوٹا ہوگا۔
یہی وہ ظلم، جبر اور انسانیت سوز منظر ہے جو فلسطین میں روز لکھا جا رہا ہے۔
اردو
Jarosław Florczak retweetledi
Jarosław Florczak retweetledi
Jarosław Florczak retweetledi

🇵🇸La BBC pagó una investigación sobre Gaza… y luego se negó a emitirla El canal británico financió un reportaje profundo sobre los ataques contra hospitales, médicos y civiles en Gaza.
Los doctores hablaron. Las evidencias están ahí. Pero la BBC, asustada, decidió censurarlo y no transmitirlo. Mientras tanto, Gaza sigue sufriendo. Los hospitales destruidos no desaparecen porque un medio tenga miedo de mostrar la verdad.
La pregunta ya no es solo qué ocurrió en Gaza, sino quién decide qué debe ver el mundo.
Este caso expone una vez más la censura y el sesgo en los grandes medios occidentales.
¿Hasta cuándo vamos a permitir que se oculte la realidad de Gaza?
Español
Jarosław Florczak retweetledi
Jarosław Florczak retweetledi

@PodkomisjaS @mario_kozlo @UODOgov_pl @RepublikaTV Chyba nie wszyscy zdają sobie sprawę, jakich szkód narobił ten człowiek...

Polski

Warto się zastanowić jakie dane znajdują się na smartfonach polityków i dziennikarzy różnych stacji. Może nie trzeba było ich wcale wykradać...Nr telefonu, prywatny adres mailowy, adres zamieszkania podajemy często osobie której ufamy lub ufaliśmy...Może trzeba skonfrontować, kto może być wspólnym znajomym osób które zostały zaatakowane..?
Polski

Przepraszam, kiedy @UODOgov_pl z urzędu wszcznie jakieś postępowanie wyjaśniające w sprawie cieknących danych osobowych wykorzystanych w operacji uderzającej w dziennikarzy @RepublikaTV ?
Ktoś ? Coś?
Polski
Jarosław Florczak retweetledi

@Magdale22740227 Hartman zionie nienawiścią i popełnia przestępstwo, publicznie znieważając PL posła do PUE. Jednocześnie uzurpując sobie rolę trybuna ludowego Polaków, zarzuca Braunowi nienawiść i na wzór nazistowskich i komunistycznych rasistów odczłowiecza go... Talmudyczna przewrotność...
Polski
Jarosław Florczak retweetledi
Jarosław Florczak retweetledi
Jarosław Florczak retweetledi

@DPawelczykW "(...)Sędziowie nie powinny(...)" A myślałem, że gorzej już być nie może...🥴
Polski

"Miałem takie marzenie o fladze (UE)" i żadna siła mnie nie powstrzymała żeby uratować ją przed atakiem pająków.
APrawdaWasWyzwoli@KrzychuBlues
Popłakałem się... ze śmiechu🤣🤣🤣! To jest sędzia? To jakiś 🤡🤦♂️‼️
Polski
Jarosław Florczak retweetledi

Zakupione przez Polskę myśliwce F-35 są niezdolne do walki i będą służyć jako samoloty szkoleniowe.
Przemysł USA nie ma zdolności produkcyjnych aby dotrzymać warunków kontraktów zbrojeniowych.
Wielka klęska @KosiniakKamysz i @MON_GOV_PL
Polski
Jarosław Florczak retweetledi
Jarosław Florczak retweetledi
Jarosław Florczak retweetledi

...takim pisarzem może być każdy. To już nie jej twórczość, a dzieło AI. NIE TYLKO JEST NIEWIARYGODNA ALE PRZYPISUJE SOBIE SUKCESY, NA KTÓRE PRACUJE SZTUCZNA INTELIGENCJA.
SWOJĄ DROGĄ JAK SIĘ JEJ POSŁUCHA W WYWIADACH, W KTÓRYCH PADAJĄ PYTANIA, KTÓRYCH MIE ZNA, TO PO ODPOWIEDZIACH WIDAĆ JAKOŚĆ JEJ ARTYZMU....
Polski
Jarosław Florczak retweetledi

"🎸 Za "Białym krzyżem" Krzysztofa Klenczona stoi dramat jego ojca. Czesław Klenczon, żołnierz AK, po wojnie musiał zniknąć. Przez 10 lat ukrywał się pod fałszywym nazwiskiem. Mały Krzysztof dorastał bez niego.
Krzysztof Klenczon nie uczył się nut. Nie skończył szkoły muzycznej. Był samoukiem. A jednak to on napisał jedne z najpiękniejszych piosenek w historii polskiej muzyki. "Kwiaty we włosach", "10 w skali Beauforta", "Biały krzyż". Każda z nich ma w sobie coś, czego nie da się podrobić. Coś, co wypływało z najgłębszych zakamarków jego dzieciństwa.
Jego ojciec, Czesław Klenczon, był żołnierzem Armii Krajowej. Walczył w powstaniu warszawskim. Po wojnie Polska znów stała się więzieniem – tym razem bez niemieckich mundurów, ale z sowieckimi czołgami. UB prześladowało żołnierzy AK. Czesław miał wybór: zostać i trafić do więzienia lub na śmierć. Albo zniknąć.
Wybrał zniknięcie.
Przez dziesięć lat ukrywał się pod fałszywym nazwiskiem. Krzysztof dorastał bez ojca. Każda wigilia, każda rocznica, każda szkolna wywiadówka – bez niego. Matka musiała kłamać sąsiadom, rodzinie, nauczycielom. Kłamać własnemu dziecku. "Tata wyjechał", mówiła. "Tata wróci." Ale nie mówiła kiedy.
Krzysztof dorastał z pustym krzesłem przy stole. Z ciszą tam, gdzie powinien być głos ojca. Nie wiedział, że ta nieobecność jest aktem odwagi. Że ojciec nie porzucił rodziny – uratował ją. Bo gdyby UB go złapało, nikt nie zostałby wolny.
Dziesięć lat później Czesław wrócił. Krzysztof był już nastolatkiem. Ledwo go pamiętał. Nie znał jego głosu. Nie znał jego zapachu. Nie znał jego codziennych nawyków. Miał przed sobą obcego mężczyznę, który nazywał się jego ojcem. To nie jest łatwe. To w ogóle nie jest możliwe.
I właśnie te przeżycia sprawiły, że piosenki Klenczona miały w sobie tyle prawdy. "Biały krzyż" nie jest tylko balladą o powstańcu. To piosenka o jego ojcu. O żołnierzu, który musiał zniknąć. O człowieku, który przez dziesięć lat żył pod fałszywym nazwiskiem, żeby jego rodzina mogła żyć w spokoju.
W "Czerwonych Gitarach" Klenczon stał się gwiazdą. Był nieśmiały, małomówny. Na scenie grał jak opętany, ale za kulisami chował się w cieniu. Nie lubił mówić o sobie. Nie lubił opowiadać o dzieciństwie. Może dlatego, że dzieciństwo bolało. Może dlatego, że nie umiał znaleźć słów. Więc znajdował dźwięki.
W 1970 roku odszedł z zespołu. Założył własną grupę. Nagrał kilka płyt. Ale czasy się zmieniły. Publiczność chciała nowych brzmień. Klenczon pozostał wierny swojemu stylowi. I pozostał w tyle.
W 1980 roku, po wprowadzeniu stanu wojennego, zdecydował się wyjechać. Emigracja. Chicago. Tam nie był gwiazdą. Był imigrantem. Pracował jako taksówkarz. Jeździł po ulicach, których nie znał, wśród ludzi, którzy nie znali jego piosenek. Nocami pisał. Ale nie miał już słuchaczy.
27 lutego 1981 roku, wracając z koncertu charytatywnego, jego samochód uderzył w betonową barierę. Klenczon trafił do szpitala św. Józefa. Miał złamany kręgosłup. Przeszedł kilka operacji. Lekarze walczyli o jego życie. Przez chwilę wierzyli, że go uratują.
Wtedy, w szpitalnym łóżku, kiedy jeszcze miał przytomność, Klenczon poprosił o papier i długopis. Chciał coś napisać. Jego dłoń trzęsła się z wyczerpania. Matka, która siedziała przy nim, pochyliła się, żeby pomóc. Ale Krzysztof odsunął jej rękę. "Muszę sam", wyszeptał.
Zaczął pisać. Powoli. Litera po literze. Nie wiadomo co. Może nową piosenkę. Może list do syna. Może słowa pożegnania. Nagle jego ręka zatrzymała się w pół ruchu. Długopis upadł na prześcieradło. Krzysztof stracił przytomność.
Kartka została pusta. Niedokończona. Jedno zdanie urwane w środku. Nikt nie zdążył przeczytać, co chciał napisać."
za Dawne Echa

Polski
Jarosław Florczak retweetledi

كان الطبيب تشنغ المتدب الوحيد في قسم المسالك البولية بمستشفى الجيش العام في الصين، وفجأة تم أمره هو و3 أطباء بمهمة سرية داخل عربة معدلة، وفيها جندي ريفي فقير عمره أقل من 18 سنة
وكانت المهمة هي استخراج كليتيه وعينه وإعطاؤها لمسؤول كبير. استخرج تشنغ الكليتين، وعندما أراد استخراج العين رآها تتحرك وتنظر إليه، فخاف وارتعش ولم يكمل. حدث هذا عام 1994.
بعدها ترك المستشفى وعمل في مكان آخر، وكان ضميره يؤنبه. وفي عام 2007 استطاع الهروب إلى كندا كلاجئ.
وفي عام 2024 سافر إلى تايوان لحضور مؤتمر ليشهد بما حدث، وهنا حديثه:
سبب اختيارهم للجندي أنه فقير من الريف، ولا يوجد أحد يبحث عنه أو يسأل عنه بعد رحيله
صدر فيلم State Organs عام 2024 يحكي هذه القصه
العربية











