Johan Tadema

@TadekSolarz Spot on Tadek! Voor ondernemers geldt; Schaarste maakt creatief, overvloed maakt lui. Voor de overheid is het andersom.

Een ochtendcolumn Weer die roep om erfenissen zwaarder te belasten. Welke econoom kan uitleggen dat een organisatie die schulden opstapelt, te duur is, te weinig levert en geen enkele zichtbare wil tot verbetering laat zien, beter gaat presteren als de financiering verder wordt opgevoerd? Het is een vraag die te weinig wordt gesteld, zeker niet wanneer het over de overheid gaat. Daar lijkt immers het omgekeerde te gelden. Hoe slechter de prestaties, hoe vanzelfsprekender de roep om extra middelen. Alsof falen een recht op financiering creëert. Kijk naar de staat van de basis. Onderwijs dat structureel terrein verliest, een woningmarkt die voor een generatie op slot zit, zorg die duurder wordt en tegelijk minder toegankelijk, veiligheid onder druk, energieprijzen die alle logica tarten. Voeg daar uitvoeringsorganisaties aan toe die vastlopen in hun eigen complexiteit, van de Belastingdienst tot het UWV. Migratie als dossier dat zich al jaren aan elke vorm van regie onttrekt. Dit zijn geen incidenten dit is een patroon. En toch verschuift het debat steeds weer naar dezelfde oplossing. Meer geld. Hogere belastingen. Zwaardere heffing op vermogen en, als sluitstuk steeds maar weer dat lonken naar de erfenis. Dat laatste restje van een leven lang arbeid en voorzichtigheid wordt gepresenteerd als logische volgende bron. Opmerkelijk, want alles wijst in een andere richting. Decennialang stijgende lasten zonder zichtbare verbetering van prestaties. Productiviteitscijfers die jaar op jaar laten zien dat het niet beter wordt. Een overheid die haar eigen apparaat steeds beter weet te belonen, terwijl de kwaliteit van de dienstverlening achterblijft. Defensie waar inmiddels zoveel geld in omgaat dat doelmatigheid een theoretisch begrip is geworden. Er is geen enkel empirisch signaal dat meer geld dit patroon doorbreekt. En toch zijn er altijd weer economen die uitleggen dat extra middelen noodzakelijk zijn voor rechtvaardigheid, voor kansen, voor solidariteit. Alsof het probleem een gebrek aan geld is, en niet een gebrek aan functioneren. Elke econoom kan je met dezelfde overtuiging uitleggen dat gebrek aan middelen juist disciplineert. Dat een beperking van middelen juist richting geeft aan hervorming. Daarmee krijgt de discussie over erfbelasting iets wrangs. Herverdeling wordt ingezet als substituut voor hervorming. Het blijkt eenvoudiger om te belasten, dan om te herstellen wat structureel niet werkt. Intussen gaat het steeds vaker om mensen die spaarden. Die wat opbouwden. Die consumptie uitstelden, schulden aflosten. Je opa en je oma die waarde creëerden met een sober leven. Aflossen en sparen. Gedrag dat jarenlang door diezelfde overheid werd aangemoedigd. En nu blijft er aan het einde iets over. En precies dat wordt nu gezien als probleem dat gecorrigeerd moet worden. Zodat het kan verdwijnen in de fabriek die al jaren schuld produceert. die al jaren laat zien moeite te hebben om middelen om te zetten in resultaten. Als de overheid zou laten zien dat zij zichzelf zou willen verbeteren, Zichzelf normen oplegt. Dat een sobere inrichting vanzelfsprekend zou zijn, dat dienstbaarheid aan de burger voorop zou staan, dan zou extra financiering voor weinig mensen een probleem zijn vermoed ik. Dan zou het verhogen van belastingen misschien zelfs als vanzelfsprekend kunnen voelen. Maar wat zichtbaar is, is iets anders. Een systeem dat jaar op jaar blijft groeien zonder ook maar iets beter te worden. Een schuldenmachine die steeds meer vraagt en steeds minder overtuigt. De terughoudendheid van burgers om hun nalatenschap daarin te laten verdwijnen is geen gebrek aan solidariteit, maar een signaal. Een signaal dat misschien eens wat serieuzer genomen zou moeten worden.

@piershewitt 19 March Groningen

Who is coming to see us on tour then? And if you haven’t got a ticket, then look no further…theboxerrebellion.com/pages/tour2026

@Plakplaat63 Gaaf man, het moment daarna van de assist op Cannigia in de wedstrijd Argentinië tegen Brazilië op het WK’90 daar was ik bij.

Op 36 seconden zie je een assist van hem, bij een wedstrijd waar ik bij was. #Stuttgart

@TadekSolarz Een wijs man zij ooit; “We cannot solve our problems with the same thinking we used when we created them.”

LSC 1890 zoekt een hoofdtrainer voor seiz 26/27 waarin we uitkomen in gemengde 2ekl. zat/zon. Zaterdag meestal speeldag. Trainingsavonden din & don. Lees bericht voor meer informatie. Reacties👉 secretaris@lsc1890.nl

@brouwer_bauke @Arjen_Kuijt Oh echt. Zijn toch altijd mooie confrontaties. Zeker als je ze wint.

@JohanTadema @Arjen_Kuijt Een derby hoort zo weinig mogelijk gespeeld te worden

Zometeen op naar Heerenveen voor de derby van het noorden. Een wedstrijd die je als supporter net wat liever wil winnen dan een aantal anderen maar de echte derby lijkt er (helaas) komend seizoen weer te komen. Nu eerst naar deze editie van #heegro (in de mist?)

@TadekSolarz Prachtige foto!

Friesland

Gisteravond de film Nuremberg gezien; over de psychiater Douglas Kelley, die in 1945 in Neurenberg onderzoekt of topnazi’s, onder wie Hermann Göring, geestelijk geschikt zijn om terecht te staan, waarna een intens psychologisch machtsspel tussen hen ontstaat. Indrukwekkend.

@JohndeJonge1 @SVFCG @fcgroningen Geweldige foto!

Hoe mooi zou het zijn om te achterhalen wie deze mevrouw kent. Bij deze openen we de zoektocht. Wie weet wie ze is?? 💚🤍 @SVFCG @fcgroningen

@TadekSolarz @PeterterHorst Mooie spreuk voor op een tegeltje.

@PeterterHorst Ja ontevredenheid is een drug en de politiek is de dealer.

Een ochtendcolumn De korte adem van tevredenheid Tevredenheid geldt vaak als iets wat bereikt moet worden, een eindpunt na inspanning en geluk. Maar in werkelijkheid is ze zelden blijvend. Zodra een doel is gehaald, verschuift de lat. Wat gisteren voldoende leek, voelt vandaag beperkt. Dat mechanisme is diep menselijk. We passen ons voortdurend aan nieuwe omstandigheden aan en ervaren wat goed voelt al snel als vanzelfsprekend. Psychologen spreken van hedonische adaptatie, het vermogen van mensen om zowel geluk als tegenslag snel te normaliseren. In een bekend onderzoek uit de jaren zeventig bleken loterijwinnaars niet structureel gelukkiger dan mensen die niets hadden gewonnen. Na korte euforie keerde hun stemming terug naar het oude niveau. Ook op maatschappelijk niveau herhaalt dat patroon zich. Meer inkomen of comfort maakt mensen tijdelijk tevredener, maar zelden duurzaam gelukkiger. In Nederland blijft de gemiddelde levensvoldoening al jaren stabiel rond 7,8, ondanks hogere inkomens en betere huizen. Wat bereikt is, wordt het nieuwe normaal, en het verlangen verschuift. Op een bepaald moment slaat dat verlangen om in angst. Zodra de meeste behoeften zijn vervuld, wordt het behoud van wat men heeft belangrijker dan verdere vooruitgang. In de gedragseconomie heet dat verliesaversie, het verlies van iets weegt zwaarder dan de winst van iets nieuws. In welvarende samenlevingen wordt dat zichtbaar als een groeiende gevoeligheid voor dreiging. Mensen voelen zich minder zeker, ook al zijn hun omstandigheden feitelijk stabiel. De Britse onderzoeker Michael Marmot toonde aan dat stress niet het hoogst is bij mensen met de laagste inkomens, maar bij degenen net daarboven, juist omdat zij iets te verliezen hebben. Het Sociaal en Cultureel Planbureau signaleert in Nederland een vergelijkbare verschuiving, hoe beter mensen het hebben, hoe vaker zij zich zorgen maken over hun bestaanszekerheid. Overvloed maakt niet rustiger, maar kwetsbaarder. Het is een paradox van welvaart. Schaarste biedt richting, er is iets te winnen. Overvloed biedt vooral onzekerheid, er is iets te verliezen. Daardoor kan een kleine verstoring, een nieuwe regel, een prijsstijging, een verandering van beleid, voelen als een groot risico. Niet omdat de feiten ernstiger zijn, maar omdat de verwachtingshorizon smaller is geworden. Politiek gezien is dat een kwetsbare dynamiek. Onvrede is niet altijd een signaal van echte achterstand, maar vaak van ervaren dreiging. Wie daarop inspeelt, kan electoraal succes behalen, maar versterkt tegelijk het gevoel van onrust dat men zegt te willen bestrijden. Ik wens een lichting politici die dat doorziet. Niet door mensen te verwijten dat ze ontevreden zijn, maar door te begrijpen hoe die ontevredenheid ontstaat in een samenleving die veel heeft bereikt. Het zou verfrissend zijn als politiek niet langer draaide om het bespelen van verliesangst, maar om het herstellen van vertrouwen.

@TadekSolarz Hij jokte.

@tinnilis @Koelner_Haie_72 Was het zeker! Voor herhaling vatbaar!

@JohanTadema @Koelner_Haie_72 Lekkere wedstrijd!

Kijk @tinnilis we zitten er klaar voor. @Koelner_Haie_72

@matthijsalgra @GAEagles Heel veel plezier en succes natuurlijk!

@GAEagles 👋#panGAE έρχομαι!

🌞👋 Καλημέρα #PANGAE #UEL

@tinnilis @Koelner_Haie_72 Dank . Denk dat ik binnenkort ook maar eens ga kijken.

@JohanTadema @Koelner_Haie_72 Was vandaag voor het eerst. Heb eergisteren via de site kaartjes gekocht. Waren er vandaag nog bijna 2000 over. Kan komen doordat FC Köln en Victoria Köln ook thuis moesten voetballen. Maar via de website makkelijk te bestellen

Prima middagje topsport in Keulen bij de @Koelner_Haie_72.

Sjezus @viaplaysportnl wat een prutsers…

Een #steengoed artikel van ⁦@decorrespondent⁩. Het fileert de gedachte “Wonen is een recht en geen verdienmodel” en legt bloot: iedereen wil betaalbaar wonen, maar niemand wil betalen. ⁦ decorrespondent.nl/16290/het-woon…

@TadekSolarz En omdat bij fouten de belangrijkste vraag de schuldvraag is, leert men ook niets van de fouten. Dus worden keer op keer de zelfde fouten gemaakt.

De ochtendcolumn We leven in een land waar alles eerst begrepen moet worden vóór er iets besloten mag worden. Geen boom wordt gekapt zonder ecologisch rapport, participatietraject en een juridische impactanalyse.  We zijn het stadium voorbij waarin je een probleem nog gewoon oplost. Tegenwoordig moet het eerst worden bevraagd, belicht, bespiegeld en breed besproken. Daarna volgen een expertmeeting, een klankbordgroep, een reflectienota en een evaluatie.  Volgens de Sustainable Governance Indicators 2024 is Nederland al jaren geen vernieuwend beleidsland meer, maar een reluctant governance innovator. Op papier daadkrachtig, in de praktijk besluiteloos. Structurele hervormingen op het gebied van woningbouw, stikstof en arbeidsmarkt blijven hangen in het voorportaal van de uitvoering.  En hoe groter het probleem, hoe academischer de aanpak. Ondernemers weten dat al jaren. Zet je een mbo’er op een storing, dan draait het systeem voor de lunch weer. Zet je een beleidsmedewerker met drie masters op datzelfde probleem, krijg je een beleidsverkenning, een multidisciplinair overleg en een rondetafelgesprek.  Intussen draait het systeem in zichzelf rond. Voor elk probleem komt een werkgroep, een onderzoek, een externe analyse van McKinsey of Boston Consulting. Niet omdat zij het beter weten, maar omdat ze een taak hebben, de schuld op zich nemen. En dat doen ze graag. In 2024 gaf de rijksoverheid €3,67 miljard uit aan extern personeel goed voor 15,4 procent van de personeelskosten, ver boven de afgesproken norm van 10 procent. En dat is alleen het Rijk, tel je de uitgaven van gemeenten, provincies en zelfstandige bestuursorganen mee, loopt de teller op richting €5 à €6 miljard. De expertise, die is er, ook binnen de overheid zelf. Maar externe inhuur voelt veiliger dan verantwoordelijkheid. Rapporten zijn de moderne verzekering tegen politieke schade, ze stellen gerust, geven uitstel en de indruk van grondigheid.  Nu zou je kunnen zeggen, het is goedkoop schieten. Extern advies kan immers helpen. Maar als ondernemer kijk je naar uitkomsten, al die consultancy kon niet voorkomen dat de woningmarkt vastliep, de zorg vastliep, de stroom uitviel, de stikstofcrisis escaleerde, de Groningers wachtend oud werden, de Belastingdienst implodeerde en de toeslagenaffaire tot een historische vernedering leidde. Misschien waren die crises er toch gekomen. Maar dan hadden over de afgelopen tien jaar wel zestig miljard euro over gehad om ze aan te pakken. Het openbaar bestuur is risicomijdend geworden tot op het punt dat er geen echte besluiten meer genomen kunnen worden. Dat is niet goed want falen hoeft immers niet fataal te zijn. Een wandeling met te krappe schoenen is hooguit ongemakkelijk. Maar niemand loopt een straat uit met een steentje in zijn schoen. In de ondernemerswereld heet dat failure learning: herkennen, analyseren, bijsturen. Systematische reviews tonen aan dat organisaties die dat proces omarmen uiteindelijk robuuster presteren dan zij die falen koste wat kost vermijden. Falen is geen zwakte. Het is een fase. In de publieke sector ligt dat anders. Daar is falen taboe. Bestuur is opportunistisch geworden. Niet het publieke belang, maar de peiling bepaalt de koers. Geen besluit zonder draagvlakmeting. Geen richting zonder focusgroep. In Europese studies naar wetgevingskracht zie je hetzelfde patroon. Hoe diverser de coalitie, hoe groter de gridlock. En hoe groter de impasse, hoe sterker de reflex, extra regels, overlegstructuren, proceslagen totdat het systeem zichzelf saboteert. Ambtenaren wijzen graag op ‘de gevoeligheid van het dossier’ of ‘de noodzaak van zorgvuldige afstemming’. Maar ondertussen krijgt de starter geen woning, de boer geen vergunning en de wijkagent geen collega.  Wat ontbreekt is niet kennis, maar knopen. Niet expertise, maar durf. We zijn kampioen geworden in het in kaart brengen van complexiteit, maar vergeten dat zelfs complexiteit soms begint met een simpele vraag: wat gaan we er aan doen?