Justify

“กลัวแค่ไหนก็ต้องเจอ เพราะชีวิตจริงไม่มีปุ่มข้าม”

เก่งน่ะมึงที่เติบโตคนเดียว ตั้งแต่เด็กๆ ไม่เคยเอ่ยปัญหากับใครเก็บไว้คนเดียว ไม่มีที่พึงทางใจไม่มี คำปลอบ เหนื่อยก็ไม่มีคนให้บอก ท้อก็ไม่รู้ต้องโทรหาใคร

ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองโอเคมั้ย ไม่รู้ว่าต้องเอาตัวเองไปไว้ตรงไหน ถึงจะถูกที่ถูกทางสักที

โคตรเกลียดแกเลย

ได้แต่ถามตัวเองว่า เราเอาความรู้สึกตัวเองไปดิ่งกับเรื่องเดิมเรื่องนั้นกี่ครั้งแล้ว

หลายครั้งที่มักจะปล่อยให้ใครเข้าใจผิดในตัวเราเพราะขี้เกียจอธิบาย

อยู่เท่าที่เขาอยากให้อยู่ก็พอ

ถ้าวันไหนเด็ดขาด “แม้ใจจะขาดก็ปล่อย”

ที่พยายามมาทั้งหมด ทำมาเพื่ออะไร

ทุกอย่างจะผ่านไปได้ด้วยดี

แล้วความสุขมันหาจากไหนวะ

รอคุยด้วยทั้งวันสุดท้ายก็นอนก่อน

วกวน สับสน วุ่นวาย มากมาย หัวใจปล่อยไป

กลัวมากๆกลัวว่าจะเสียคนสำคัญไป

อยาพึ่งรักใคร ตราบใดที่ยังรักตัวเองไม่มากพอ

เกิดมามีชีวิตครั้งเดียวอย่าปล่อยให้ตัวเองเสียใจบ่อยนะ

มันเหนื่อยนะ ที่ต้องแกล้งโอเคกับทุกเรื่องให้ได้

ต่างคนต่างความคิด

เก่าแล้วนิจะเบื่อก็ไม่แปลก

วันๆเจอแต่อะไรก็ไม่รู้

ไม่ชอบชีวิตตัวเองช่วงนี้เลย เหนื่อยมากๆ