‍‍ ‍‍ ‍‍ ‍‍ ‍‍ ‍‍ ‍‍𓁹‍‍ ‍‍ ‍‍ ‍‍

⠀ ⠀⠀⠀⠀ครั้นลับตา ตัวตนภายในจึงค่อยแจ้มชัดดังภาพวาดที่ต้องแสงพอเหมาะ — สานฝนเริ่มโปรยปราย เสียงกึกก้องจากเบื้องบนคลับคล้ายเสียงกรีดร้องที่ดังในอก ⠀⠀⠀⠀‘กว่าจะถึงจุดนี้ไม่ง่าย . . ข้าเฝ้าบ่มเพาะรักที่ท่านมอบเพื่อมาพบว่าทุกสิ่งล้วนเพื่อผู้อื่น, มิน่าขันหรือ’ ⠀

⠀ “เห็นทีเปิ่นหวางคงต้องเคลื่อนไหวร่างกายเสียหน่อย ไปรับคำท้าเด็กหนุ่มผู้นั้นมา…” ⠀

⠀ แววตาที่เขามองนางฉายแววเบื่อหน่ายอยู่ครู่หนึ่ง สมาธิที่สั่งสมมาพักใหญ่ถูกทำลายลงในพริบตา เหยียนหลัวหวางขมวดคิ้ว เอ่ยเสียงเย็นพลางเบือนหน้าไปยังทิศอื่น “เอาออกไป” ⠀

⠀ ผิดปกติ，เมื่อเหล่าวิญญาณเวียนว่ายกลับไปเกิดใหม่ ก็มีบ้างที่พวกเขาบังเอิญระลึกถึงชาติก่อนของตนได้ แต่พักหลังมานี้มันมีมากเกินกว่าจะเรียกว่าเป็นเหตุบังเอิญ— หรือจะเป็นยายเมิ่งที่ไม่มีแรงต้มน้ำแกง? “ตามจ่วนหลุนหวางมาพบข้า” ⠀

⠀ ภิกษุรูปนั้นพนมมือก้มหน้าลงหลังเอ่ยจบ สิ้นเสียงก็รู้สึกได้ว่ามีลมอ่อนสายหนึ่งพัดผ่าน เมื่อหันมองมาอีกครั้ง ‘คน’ ที่เคยอยู่ก็หายไปแล้ว ทิ้งไว้เพียงดอกปาขู่สีแดงสดบนพื้นตัดกับสีเขียวขจีของหญ้าในอารามก็เท่านั้น อมิตาพุทธ.⠀ ⠀ ⠀

⠀ เขาค้อมศีรษะ เอามือไพล่หลัง “ขอบคุณคำชี้แนะจากไต้ซือมาก” “อย่าได้เกรงใจ” หลวงจีนว่าตอบ เผยร้อยยิ้มบาง “หากประสกอยากจะมาอีก อารามของเราก็ต้อนรับอยู่เสมอ” ⠀

⠀ พญายมราชมักจะปลีกตัวออกมาอยู่ที่มนุษย์ภูมิเสมอเมื่อมีเวลาว่างเว้น หลายร้อยปีมานี้อารามสงฆ์ได้กลายเป็นสถานที่พักยามใจรู้สึกว้าวุ่น เมื่อได้ฟังบทสวด ความทรมานที่เกิดจากเสียงร้องโหยหวนที่ได้ฟังทุกคืนวันก็จะหายเป็นปลิดทิ้ง “อาตมาคิดว่าประสกมีเรื่องบางอย่างอยู่ในใจ” ⠀

⠀⠀ ⠀⠀ ⠀⠀ ⋄ — ท่ามกลางซากศพ ⠀⠀ นำโลหิตชำระล้างความแค้น ⠀⠀ แม้กระทั่งควักกระดูก ⠀⠀ ดึงเส้นเอ็นก็มิอาจสาสม ⠀⠀ ⠀⠀

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀

ㅤ ฟ้าสูงทะเลกว้าง ไป่ยู่ หากเจ้ากำลังคิดว่า ไม่มีที่ให้ไป ข้าพาเจ้า ไปได้ หากเจ้าคิดว่า ไม่มีใครให้พึ่งพิง ข้าพึ่งพิงได้ หากเจ้าคิดว่า ไม่มีใครคอยปกป้อง ข้า ! ปกป้องเจ้าได้ ! @lu_ze9tou ㅤ

⠀ ชั่วครู่ก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้นมา ‘เพิ่งทราบว่าท่านเจ้านรกเองก็โปรดปรานการชมเรื่องรักใคร่ทำนองนี้’ เสียงนี้เป็นของผิงเติ่งหวางที่ยังคงท่าทีสุขุมผ่อนคลายเช่นทุกวัน “ข้าก็แค่กำลังดูว่าความอดทนของข้าที่จะไม่สั่งยัดน้ำแกงอุดปากพวกเขามีอยู่เท่าไรก็เท่านั้น” ⠀

⠀ ‘สามี ขอให้ชาติหน้าพวกเราเกิดมาคู่กัน’ ‘น้องหญิง ขอเพียงได้พบรักกับเจ้าอีกหน ต่อให้ต้องพบเหยียนหลัวหวางอีกสิบครั้งข้าก็ยอม’ “………” แล้วข้าอยากเจอพวกเจ้า? เขาละสายตาที่เคยทอดมองคู่รักที่กำลังกอดกันกลมอยู่ริมแม่น้ำลืมเลือน —บทละครเรื่องนี้น้ำเน่าเกินไป ⠀

⠀ บันทึกอายุขัยถูกเขียนลบอยู่ทุกวันตลอดหลายสหัสวรรษไม่เคยขาดตก ผู้ใดจะเกิดผู้ใดจะตายล้วนมาจากปลายพู่กันของข้า แต่อนิจจา ไยมนุษย์ถึงได้ชอบกระทำการโง่เขลา，นำชีวิตที่แลกกับเวลาพักผ่อนอันมีค่าของข้าไปกระทำกรรมชั่ว ⠀

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀