「 𝗝𝗲𝗮𝗻 𝗞. 」

〈 𝗧𝗵𝗲 𝗳𝘂𝘁𝘂𝗿𝗲 𝗼𝗳 𝗵𝘂𝗺𝗮𝗻𝗶𝘁𝘆 𝘄𝗶𝗹𝗹 𝗯𝗲 𝐷𝑂𝑂𝑀𝐸𝐷! 𝗛𝗮𝘃𝗶𝗻𝗴 𝘀𝗮𝗶𝗱 𝘁𝗵𝗮𝘁, 𝗜’𝗺 𝑁𝑂𝑇 𝗮𝗯𝗼𝘂𝘁 𝘁𝗼 𝘀𝗶𝘁 𝗮𝗿𝗼𝘂𝗻𝗱 𝘄𝗵𝗶𝗹𝗲 𝘄𝗲 𝗮𝗹𝗹 𝗴𝗲𝘁 𝘀𝗹𝗮𝘂𝗴𝗵𝘁𝗲𝗿𝗲𝗱! 〉 Jᴇᴀɴ Kɪʀsᴛᴇɪɴ |ジャン・キルシュタイン

@dearredscarf @arminarlertbot @ConnieAOT_bot @potatoblouse_0 @FreiheitJaeg @Bakamegane_H @JINRUISAIKY0 แจนแหวกลับไป ชำเลืองมองที่นั่งคนขับแล้วถอนหายใจ จำยอมตามแรงกดดันเพื่อให้พ้นสายตาทหารไปก่อน " ฉันก็ใช้ไม่เป็นเหมือนกันนั้นแหละ ไอ้นี่ต้องทำไ– เหวออ ! " ลองเหยียบจุดเดียวกับที่เขาเห็นมิคาสะทำ และเจ้ายานพาหนะก็พุ่งกระชากไปด้านหน้าอย่างแรงทันที

@dearredscarf @arminarlertbot @ConnieAOT_bot @potatoblouse_0 @FreiheitJaeg @Bakamegane_H @JINRUISAIKY0 เหตุการณ์ในกลุ่มชุลมุนวุ่นวายซะจนยากที่จะไล่เรียงว่ามันเกิดอะไรขึ้นบ้าง แต่สุดท้ายทุกคนก็ขึ้นไปนั่งอยู่บนพาหนะเหล็ก เหลือแจนที่ยืนหัวโด่เป็นคนสุดท้าย ซ้ำทุกสายตายังจ้องมาที่เขาเป็นทางเดียวกันอีก รวมไปถึงมิคาสะที่ย้ายไปนั่งเบาะอื่นแล้วด้วย … " มองกันแบบนั้นหมายความว่าไงฟะ !? "

หลังจากสงครามระหว่างมนุษย์ชาติกับไททันจบลง หน่วยสำรวจสูญเสียไปมากมาย หนึ่งในผู้สืบทอดสายเลือดเอเคอร์แมนอย่างรีไวล์ทราบสถานะและจุดยืนของตัวเองดี เขามองว่าภารกิจในครั้งนี้เป็นเพียงแค่หนึ่งในจุดเริ่มต้นเล็กๆ สั้นๆ แลกมากับการเสียสละของเพื่อนพ้องมหาศาล

@potatoblouse_0 @ConnieAOT_bot @Bakamegane_H @JINRUISAIKY0 " โฮ่ย ๆๆ , จะเอาไปป้อนตรงไหนกันล่ะนั่น เจ้านี่มันมีปากด้วยเรอะ ? " พูดด้วยน้ำเสียงที่ไม่ดังมากเพราะเห็นฮันจิซังปรี่ตรงไปก่อนใครแล้ว แจนเป็นคนถัดมาที่ย่องเข้าไปหาพาหนะแปลกตา ก่อนจะลองยกมือเคาะส่วนโครงมันจนเกิดเสียงดังก๊องแก๊งดู

@ConnieAOT_bot @Bakamegane_H @JINRUISAIKY0 เดินชนหลังเพื่อนชายที่กำลังยืนมองความเจริญเพราะกำลังสนใจแครอทสีส้มน่ากินในมือ "โอ๊ะ คอนนี่ เอาไปสิ ไปป้อนมัน" เธอชี้พาหนะแปลกตาเบื้องหน้า ยืนแครอทให้เพื่อน1หัว ส่วนหัวสุดท้ายที่เหลือซาช่าจัดการแทะชิมไปแล้วเรียบร้อย

โลกหลังกำแพงมันเป็นแบบนี้นี่เอง .....ทะเลอันกว้างใหญ่ไพศาลมันเป็นแบบนี้นี่เอง ฉันได้เห็นมันหมดแล้วล่ะอาร์มิน มันเหมือนกับภาพความทรงจำของคุณพ่อไม่มีผิด ฉันสงสัยว่าหากไม่ได้เห็นมันเข้าฉันจะสนุกและตื่นเต้นแบบเดียวกับที่พวกนายเป็นอยู่หรือเปล่า ?

let's drink? #進撃の巨人

ในอีกฟากของห้วงเวลาที่ยังคงขับเคลื่อนอยู่นั้น.. เสียงกรีดร้องปนหัวเราะจนแทบขาดใจราวกับร่างกายภายในถูกบดขยี้เป็นเสี่ยงๆ กู่ก้องไปทั่วผืนดินหลายสิบไมล์ ชั่ววินาทีที่ร่างของชายวัยกลางคนถูกกลืนกิน ภาพของหญิงผู้เป็นแม่จึงได้ปรากฎขึ้นท่ามกลางสนามรบของเหล่ามนุษย์กับไททันที่ยังเหลือรอด

⠀ ความฝันและความทรงจำในวัยเยาว์นั้นมีค่าเหลือเกิน ความสุขในปัจจุบันไม่อาจเทียบเคียงได้แม้แต่น้อย — แม้จะอยากออกไปผจญโลกกว้าง แต่หากต้องแลกมากับการเสียตัวตนของคนอื่นไป ก็ขอปฏิเสธ ไม่เป็นไร . . ต่อให้ไม่เห็นทั้งมหาสมุทรก็คงไม่เสียใจอีกแล้ว ⠀

(📜) เปลี่ยนชื่อแอคจาก @JEANtitan_ > @KIRSTEINSC0UT

⠀ งานเลี้ยงย่อมมีวันเลิกรา . . งานจบการศึกษาก็เช่นกัน มงกุฎ สายสะพาย เป็นเครื่องย้ำเตือนว่าครั้งหนึ่งเคยร่วมกิจกรรมสนุก ๆ แบบนี้ในรั้วโรงเรียน สูทตัวนอกถูกถอดออกพาดแขน พร้อมกับเนคไทที่ถูกคลายออกเป็นที่เรียบร้อย — ความทรงจำในวันนี้และมิตรภาพที่ผ่านมา จะไม่มีทางลืมเลย ⠀

ทั้งประสบการณ์จากเพื่อน ๆ อาจารย์ รวมไปถึงพ่อแม่ของเขาด้วย แจนตั้งใจว่าจะโตไปเป็นคนที่ดีขึ้นมากกว่าตอนนี้ เผื่อว่าสักวันได้กลับมารวมรุ่นจะได้ไม่ต้องอายใคร หวังว่าจะมีวันนั้นนะ .

แม่ก็ชอบทำให้อายด้วยการชมออกมาตรง ๆ ว่าหล่อมาก ดูดีมาก แต่หารู้ไม่ว่าคำสั้น ๆ แค่นั้นก็ทำให้แจนรู้สึกดีมากพอแล้ว ชีวิตโรงเรียนสิ้นสุดลงวันนี้ ทว่าเส้นทางในอนาคตยังอีกยาวไกล ทุกช่วงเวลาที่ผ่านมาช่างมีค่าและสอนอะไรให้กับเด็กชายคนนี้ตั้งมากมาย

แจนแบกร่างที่เหนื่อยอ่อนกลับมาถึงบ้านจนได้ ไม่ใช่ทางกาย แต่เป็นทางใจ เขาบอกลามาร์โก้กับผู้ปกครองที่มาส่งจนถึงหน้าบ้าน พอเปิดประตูก็เจอกับแม่ที่ยังรอต้อนรับอยู่แม้จะดึกแล้วก็ตาม ' สนุกรึเปล่า ? ' แจนถูกถามแบบนั้น

@dearredscarf " ไม่เป็นไร " แม้ในใจจะวูบโหวง แต่รอยยิ้มกลับไม่เลือนหาย อย่างน้อยก็ดีใจที่ตัดสินใจถามและได้คำตอบที่ชัดเจน " หมอนั่น– หมายถึงเอเรนคงยุ่งจากที่โดนทัณฑ์บนอยู่ ได้ข่าวว่าต้องไปเคลียร์กับอาจารย์หลายคนเชียว " จิบน้ำผลไม้ในมือ และจบบทสนทนาด้วยคำอวยพร " ยังไงก็ขอให้เธอมีคืนที่ดีนะ "

@JEANtitan_ เคยถามตัวเองเหมือนกัน ว่าสิ่งที่คิดใช่ความจริงหรือเปล่า แต่ทุกครั้งก็มักจะสลัดความคิดนั้นออกไป เพราะไม่อยากเก็บอะไรมาใส่หัว แม้กระทั่งความรู้สึกอะไรก็แล้วแต่ที่แจนมีให้ "ขอโทษนะ" มองเพื่อนชายด้วยแววตาจริงจัง อย่างไม่ลังเลที่จะตอบจากใจ "ฉันคงเต้นรำกับนายด้วยไม่ได้"

แจนอยู่แถวโซนเครื่องดื่มพอดีขณะสายตาเลื่อนไปพบกับเพื่อนสาวร่วมชั้นที่ยืนอยู่ไม่ไกล เขานิ่งไปสักพัก ก่อนจะตัดสินใจหยิบน้ำผลไม้ไปสองแก้วแล้วก้าวขาเดินเข้าไปหาเธอ " มิคาสะ " ทักพร้อมกับส่งแก้วเครื่องดื่มในมือให้แก้วหนึ่ง " เอเรน... ไม่ได้อยู่กับเธอเหรอ ? "

หลังจากงานพรอมเลิกราทุกคนต่างแยกย้ายกันกลับที่พัก มันควรจะเป็นแบบนั้นหากว่าเขายังคงเป็นคนเดิม ที่ชอบเก็บตัวไม่สุงสิงกับใครอื่นใด ทว่าการได้กลับมาเรียนอีกครั้ง ได้พบเจอกับเรื่องใหม่ๆ ทำสิ่งใหม่ๆ บรรยากาศใหม่ๆ เพื่อนใหม่ ..บางทีตัวตนเก่าของเขาอาจถูกแทนที่หรือจางหายไปแล้วก็เป็นได้

เสียงเพลงดังสนั่น นักเรียนรื่นเริง งานพรอมในค่ำคืนนี้คงจะตอบแทนความทุ่มเทตลอดทั้งเทอมไม่ว่าจะนักเรียนหรือแม้แต่ครูอย่างเขาก็ตาม

@dearredscarf คำตอบจะเป็นอย่างไรก็ตาม ขอแค่ได้ถามไม่ให้เสียดายในวันหลังก็พอ " ถ้าเธอโอเค ฉันขอ… เต้นรำกับเธอสักเพลงได้ไหม ? "

@dearredscarf มิคาสะเป็นรักแรกพบครั้งแรกของแจน — และความจริงข้อนี้จะดำรงอยู่เช่นนั้นตลอดไป " คือว่า… " แต่วันสุดท้ายในไฮสคูลปีท้ายสุด, แจนรู้ตัวดีอยู่แล้วว่าความรักไม่สมหวัง ทว่าเขาก็อยากลองขออะไรที่ฟังดูเห็นแก่ตัวสักครั้ง +