Krzysztof Tenerowicz

@BaranowskaKam Pani Redaktor, ależ Pani złośliwa ;-)

I dlatego Radosław Sikorski robił swego czasu wszystko, by móc kandydować na ten zupełnie nic nie znaczący urząd prezydenta 🙃

@KamilHypki Tutaj jest sporo do podziału. Tylko nie dają, a zabiorą. W końcu ktoś będzie musiał to spłacić. Reszta się zgadza ;-)

@K_Tenerowicz Zapomniałeś, że ludzie czytają tylko początek! Patrzę na te dwa biliony i już chciałem dzwonić, żebyś mnie dołączył do podziału. A Ty tu o jakichś długach!

2 biliony długu robi wrażenie? To tylko kwota, którą łatwo sprzedać w nagłówku. Mi jednak nie o to chodzi. A może prawdziwy problem zaczyna się tam, gdzie kończą się polityczne slogany, czyli przy relacji długu do PKB? Przecież 59,97% w relacji dług/PKB może już mrozić krew w żyłach, przecież to niemal osiągnięcie progu ostrożnościowego. Brzmi technicznie, ale oznacza, że jesteśmy o włos od momentu, w którym budżet przestaje być narzędziem rozwoju, a zaczyna być zakładnikiem własnych zobowiązań. Wtedy zaczynamy bowiem rozważania o dwóch najgorszych informacjach będących konsekwencją tak drastycznego pogłębienia zadłużenia. Po pierwsze, oznacza to, że jeśli dług rośnie szybciej niż gospodarka, to nie „inwestujemy w przyszłość”, tylko fundujemy sobie mechanizm kuli śnieżnej. Najpierw rosną odsetki, potem rośnie presja na nowe zadłużenie, a na końcu… rośnie zdziwienie, że nagle „nie ma pieniędzy” na rzeczy, które jeszcze wczoraj były priorytetem. Po drugie, najgorsze to fakt, że dziesiątki miliardów rocznie będziemy przeznaczać na obsługę długu. To nie abstrakcja. To bardzo konkretne szkoły, szpitale i inwestycje, które nie powstaną — bo ktoś musi spłacić rachunek za dzisiejszą "hojność" i zaniechania. Niestety właśnie "uziemiamy się" właśnie na lata, a 99% społeczeństwa nawet tego nie zauważy :-( Podobnie jak tego wpisu.

@MikolajPisarski Też uważam, że zmiana konstytucji temu może "przy okazji" posłużyć. Niestety :-(

@K_Tenerowicz Tutaj albo nastąpi refleksja nad stroną WYDATKOWĄ finansów państwa, albo kurs już tylko na ścianę. To z resztą moja główna obawa w kontekście planów zmiany konstytucji - nie wierzę, że nie zostanie rozmontowana konstytucyjna reguła zadłużenia…

Śledząc debatę ekonomiczną w Polsce, mam jedną główną refleksję: gospodarka to coś więcej niż PKB. Wciąż traktujemy je jak święty graal – rośnie, więc „jest dobrze”. Tymczasem PKB mówi głównie, ile produkujemy i wydajemy, ale nie pokazuje jakości życia, podziału korzyści ani trwałości wzrostu. Można mieć wysoki wzrost i jednocześnie przeciążone usługi publiczne, tani model pracy czy problemy demograficzne. Brzmi znajomo? Dlatego kluczowe są fundamenty, które w Polsce pozostają kruche. Najważniejsza jest produktywność – bez niej rozwój opiera się na skali, a to ma swoje granice. Model przewagi kosztowej się wyczerpuje, a bez innowacyjności i technologii pozostajemy raczej podwykonawcą niż twórcą wartości. Równie istotny jest kapitał – finansowy i ludzki. Z pierwszym jest fatalnie, z drugim coraz gorzej. Edukacja, zdrowie i kompetencje przyszłości zdecydują o dalszym rozwoju, a dziś mierzymy się z niedopasowaniem umiejętności i starzeniem się społeczeństwa. Problemy widać też w strukturze gospodarki i jakości instytucji – zależność od zewnętrznego kapitału oraz niestabilne reguły ograniczają inwestycje. Efekt? Gospodarka może rosnąć na papierze, ale być mniej odporna i słabiej budować długofalowe fundamenty sukcesu. To oczywiście wierzchołek góry lodowej, ale jakże istotny w debacie o naszej przyszłości. Debacie, której prawie nikt dzisiaj nie prowadzi. Niestety... Ps. Grafika w luźnym związku z treścią ale też "ku pobudzeniu wyobraźni i wyciągnięciu wniosków" ;-)

Tak coś czułem, że od jakiegoś czasu mamy tu niezły wylew szlamu i botów. I faktycznie, na polskim X jest więcej kont (>23 mln) niż w Indiach.... 4 miejsce na świecie w 2025 roku. Zgadnijcie, gdzie w tym rankingu byliśmy w styczniu 2024 roku. Z wynikiem <6 mln nie było nas nawet w pierwszej 20... Nawet nie zdawałem sobie sprawy ze skali zjawiska. Witamy w raju botów 🙂. Szlam-komentarze będą mnie teraz tylko jeszcze nakręcać :)

@TomaszRychter @TomaszRychter i po co przypomniałeś mi o sobie? ;-) To teraz mam pytanie... ;-)

Niespodziewany telefon i pytanie: Nudzisz się? A może byś… 🙃 Nie nudziłem się, kiedy w trzy dni trzeba było postawić pomagamukrainie .gov .pl , nie nudziłem się dodając kolejne funkcje do mObywatela 2.0. Nie nudziłem się i teraz kiedy trzeba było wystartować zero .pl. Wprawdzie, tym razem, nie od zera (gra słów niezamierzona 🤪), ale i tak wyzwań nie brakowało (za to znów brakowało snu 😴 ). Miałem wpaść na chwilę, zostaję na dłużej 😎 Moją pierwszą pracą „na etacie” była praca programisty PHP w Mediach Regionalnych. Nie uwierzylibyście ile portali regionalnych i portali NaszeMiasto stało na jednej instancji Drupala 🙈 Świetne wejście w realia pracy w korpo, szef, od którego wiele się nauczyłem i niewielki, ale prężny i wspierający zespół. Natomiast dwie prace, które najbardziej wpłynęły na moją karierę - miały kilka wspólnych mianowników: dołączenie na wczesnym etapie, energiczny zespół, duża swoboda działania. Tak samo jest dzisiaj w Grupie Zero / @OficjalneZero / @portalzeropl : dawno nie miałem tyle funu z siedzenia na open space i takiego potencjału na łączenie różnych technologii, a przy tym realnej szansy na zbudowanie polskiego unicorna (Yes, I said it!). Z radością ogłaszam, że zostałem CTO, a właściwie CT0 Grupy Zero 🚀 🚀 🚀 Za niespodziewany telefon i troskę o to, żebym się nie nudził dziękuję @annawitten 🤩 (fot. Marek Mikołajczyk, fot. Ryszard Parka) // wiem, że post mocno z LI, wybaczcie 🤪

Z pozdrowieniami dla blokujących ustawę Prezydenta Tani Prąd -33%. Najwyższe marże polskich spółek dystrybucyjnych w UE mają się świetnie ⬇️⬇️⬇️

Pełna zgoda. Nasza "Myśl.pl" przestała wychodzić ładnych parę lat temu a do dzisiaj wielu nie tylko znajomych nawiązuje do jej tekstów i żałuje, ze jej już nie ma. Poza tekstami średnimi i odtwórczymi było na jej łamach kawał solidnej publicystyki. Nigdy jednak nakład nie przekroczył 2 tysięcy.

Prawda-nieprawda. Ukazują się poważne miesięczniki, dwumiesięczniki i kwartalniki i pisma - od prawa do lewa, od @NowyObywatel, przez Arcana, "Politykę Narodową" po "Przegląd Polityczny". Dużo wartościowych treści jest rozproszonych online. I finalnie czyta je więcej osób niż czytało "Kulturę" ;)

Szanowni Państwo, ostatnio sporo emocji wokół rynku benzyny i diesla (nic dziwnego), ale największe marże Orlen robi gdzie indziej. Sprzedając Polakom i polskim przedsiębiorcom najdroższy gaz w Unii Europejskiej⬇️⬇️⬇️

Niezmiennie to samo co zawsze. Zapanować nad wydatkami, zwiększać te inwestycyjne, ograniczać konsumpcyjne. Ponadto powrócić do wcześniejszego egzekwowania przychodów budżetowych, a przede wszystkim: 1) dalsze uszczelnianie VAT bo wciąż są duże luki 2) walka z unikaniem CIT przez duże korporacje (transfery do rajów podatkowych) 3) ograniczenie „szarej strefy” 4) uproszczenie systemu podatkowego (mniej wyjątków i ulg) oraz wyższa aktywność zawodowa (np. kobiet i osób 50+). To tak "na szybko"/

@K_Tenerowicz @DrabinskiAriel Jakaś recepta na zmniejszenie deficytu?

180-190 miliardów złotych z "SAFE" rozpala nasze emocje i wyobraźnię? A co jeśli to tylko ułamek problemu, który właśnie narasta w finansach publicznych? Dziwi mnie fakt, że tak niewiele się o tym mówi. Proponuję zatem pewne poniedziałkowe ćwiczenie intelektualne. Skoro wspomniane 180–190 mld zł z tzw. „pożyczki SAFE” brzmi jak ogromna kwota to przyjrzyjmy się innej kwocie. Konkretnie chodzi mi o deficyt budżetowy. Pokażmy zatem co dzieje się aktualnie, równolegle do dyskusji o "SAFE" w finansach państwa. 1. Deficyt sektora finansów publicznych w 2025 r. wyniósł ok. 275,6 mld zł — najwięcej w historii III RP. 2. Po zaledwie dwóch miesiącach 2026 r. zwiększył się już o kolejne 48,5 mld zł. Dla porównania: w latach 2016–2023 tylko dwa razy (2020- rok COVIDU i 2023- rok wyborczy) roczny deficyt przekroczył poziom, który DZIŚ OSIĄGAMY PO 2 MIESIĄCACH! TO NIE JEST TEZA POLITYCZNA TO PROSTE ZESTAWIENIE LICZB I FAKTÓW. Teraz kluczowe ćwiczenie myślowe numer 2. Jeśli przyjmiemy nawet te „najgorsze” lata (2020 i 2023) jako punkt odniesienia, to różnica między tamtymi deficytami a poziomem deficytu budżetowego z 2025 r. wynosi ok. 200 mld zł rocznie. TO WIĘCEJ NIŻ CAŁA KWOTA „SAFE”. Oczywiście — można (i trzeba) wskazywać, że porównania między latami obarczone są różnymi uwarunkowaniami makroekonomicznymi. To prawda. Ale to nie zmienia najważniejszego wniosku: Skala pogorszenia stanu finansów publicznych jest dziś ogromna — na poziomie, który przekracza wielkość najbardziej dyskutowanych programów finansowych. Właśnie tę skalę warto mieć z tyłu głowy, gdy rozmawiamy o „dużych pieniądzach”. Poniżej ilustracja skali deficytu ze źródła, które nie jest chyba kontrowersyjne dla strony rządowej, a i tak przedstawiało (grafika nieco przeterminowana) rzeczywistość bardziej optymistycznie niż życie. Robi wrażenie? Powinno.

‼️‼️‼️ DRAMAT ‼️‼️‼️ Od blisko dwóch lat alarmuję o spadku efektywności @KAS_GOV_PL i od dwóch lat nie spotyka się to z żadną reakcją. Moje apele pozostają bez odpowiedzi ze strony @Domanski_Andrz. Panie Ministrze, obejmując urząd deklarował Pan, że skuteczność działania KAS będzie jednym z priorytetów, a jej wyniki będą rzetelnie rozliczane. ❗️Jak długo będziemy udawać, że w KAS jest wszystko w porządku? Jak długo brak odpowiedzi ma zastępować realne działania?

Dzisiaj decyzją Prezydenta RP @NawrockiKn zostałem powołany w skład Rady Gospodarczej. Cele? Niezmienne. Niskie podatki, rozwój małych i średnich przedsiębiorstw, edukacja ekonomiczna. Dziękuję za zaufanie!

Polski „SAFE 0 proc” to prawdziwy game changer. Plan zakładający finansowanie krajowych zbrojeń kwotą 185 mld zł bez konieczności zaciągania pożyczek z UE to zupełnie nowa jakość ale i dowód na to jak długą drogę przebyliśmy od 1989 roku.

Podczas XI Europejskiego Kongresu Samorządów w Mikołajkach eksperci dyskutowali o roli młodego pokolenia w transformacji kraju i zaangażowaniu obywatelskim 📷. W panelu „Sternicy jutra – siła nowego pokolenia w transformacji kraju” wziął udział Mateusz Łukomski, dyrektor programowy Biuro Analiz Centrum Grabskiego. 📷 Rozmowa skupiła się na tym, jak młodzi ludzie budują swoje kompetencje społeczne, obywatelskie i jak przez aktywność w radach młodzieżowych oraz mediach społecznościowych wpływają na debatę publiczną i przyszłość państwa. Panel podkreślił także znaczenie edukacji wyższej i otwartych przestrzeni dialogu dla rozwoju demokratycznego zaangażowania młodzieży. 📷 Zapraszamy do zapoznania się z krótką relacją z wydarzenia: centrumgrabskiego.pl/post/bacg-mate… --- Powstanie Biura Analiz Centrum Grabskiego sfinansowano w ramach realizacji zadania: „Edukacja społeczno-ekonomiczna wraz ze strukturalnym wsparciem dla Biura Analiz Fundacji Centrum im. Władysława Grabskiego” ze środków Narodowego Instytutu Wolności- Centrum Rozwoju Społeczeństwa Obywatelskiego w ramach Rządowego Programu Rozwoju Organizacji Obywatelskich na lata 2018-2030 PROO Priorytet 4. Zadanie realizowano w latach 2023-2024. --- Biuro Analiz Centrum Grabskiego funkcjonuje aktualnie w ramach działań Centrum Myśli Narodowej, którego powstanie dofinansowano ze środków Funduszu Patriotycznego funkcjonującego w ramach Instytutu Dziedzictwa Myśli Narodowej im. Romana Dmowskiego i Ignacego Jana Paderewskiego– Edycja 2021 Wolność po polsku.

Szanowni Państwo, zastanawiam się, czy też zauważyliście, że w debacie „WĘGIEL vs OZE” pojawił się nieformalny patron obu obozów. 🤓 I nie jest nim ani Bruksela, ani Waszyngton. To Chiny. Trudno dziś przejść przez jakąkolwiek rozmowę o transformacji energetycznej bez momentu, w którym ktoś - nieważne po której stronie sporu - nie przywoła Chin na poparcie swego. Jedni widzą w nim rekordowe tempo rozwoju OZE i globalną dominację w technologiach czystej energii. Drudzy — skalę systemu węglowego (wciąż rozwijanego) i najwyższe emisje CO₂ na świecie. Jeżeli jesteś w fanklubie OZE, najpewniej powiesz, że: ➡️Chiny mają dziś największą moc OZE na świecie w liczbach bezwzględnych. Łącznie to ponad 1 500 GW mocy odnawialnej (hydro + wiatr + PV + biomasa). Są numerem 1 globalnie w fotowoltaice, wietrze, hydroenergetyce 😊 ➡️ Są największym producentem i instalatorem paneli fotowoltaicznych na świecie. ➡️ Są globalnym liderem w produkcji turbin wiatrowych. ➡️ Kontrolują znaczną część światowego łańcucha dostaw dla PV i baterii (lit, przetwarzanie metali ziem rzadkich). ➡️ Są największym rynkiem pojazdów elektrycznych (dynamiczny rozwój firm takich jak BYD). ➡️ Budują rocznie więcej mocy OZE niż UE i USA razem. ➡️ Intensywnie inwestują w magazynowanie energii i wodór. Jak jednak Twoje serce bije szybciej na myśl o węglu to przecież: ➡️ Chiny są największym emitentem CO₂ na świecie – ponad 30% globalnych emisji. ➡️ Rocznie emitują ok. 15 mld ton CO₂ (wszystkie sektory). ➡️ W 2025 r. uruchomiono 52 nowe bloki węglowe, o łącznej mocy ok. 78 GW. ➡️ W różnych fazach planowania i budowy pozostaje ponad 100 GW nowych projektów węglowych. ➡️ Całkowita moc elektrowni węglowych przekracza 1 100 GW – więcej niż reszta świata razem. ➡️ Węgiel odpowiada za ok. 50–55% produkcji energii elektrycznej. ➡️ Zużycie energii rośnie o kilka procent rocznie – co w chińskiej skali oznacza setki dodatkowych TWh zapotrzebowania. Chiny nie traktują energetyki jako ideologii. Nie prowadzą transformacji jako moralnej krucjaty klimatycznej. To jest pragmatyzm. Transformacja jest dla nich projektem bezpieczeństwa energetycznego, strategią dominacji technologicznej, elementem polityki przemysłowej, narzędziem uniezależnienia się od importu ropy i gazu. Mniej „zielona moralnie”, bardziej geopolityczna i gospodarcza strategia doprowadziła do tego, że Chiny dziś to: 1️⃣ Największy na świecie rozwój OZE 2️⃣ Największe zużycie węgla 3️⃣ Jeden z najszybszych wzrostów zapotrzebowania na energię Jeśli ktoś nadal chce wierzyć, że globalna energetyka to wybór „albo–albo”, to Chiny uprzejmie pokazują, że świat działa w trybie „i jedno, i drugie — dopóki to się opłaca”. Podczas gdy jedni dyskutują, czy system powinien być czarny czy zielony, inni konsekwentnie podporządkowują energetykę bezpieczeństwu, przemysłowi i przewadze konkurencyjnej i wyłączając się z tej debaty, po prostu nas objeżdzają.

Nie wygrała i może przegrać. Nie jest to niestety skrajnie mało prawdopodobne. To ryzyko - uważam - rośnie. Podzielam pogląd, że jakiekolwiek rozstrzygnięcie poza pełną, moskiewską kontrolą nad Ukrainą to porażka strategiczna Rosji. Obsługująca polskie interesy. Natomiast sytuacja wygląda tak, że zapasy sprzętu w Europie się wyczerpały. Zakupy w USA też niczego nie gwarantują, bo Amerykanie mają duże potrzeby własne i produkcja nie nadąża. Jak jutro wybuchnie wojna z Iranem i nie będzie trwała 12 dni tylko 12 miesięcy to sytuacja się pogorszy. Ukraińcy nadrabiają poważne deficyty - także w ludziach - przy pomocy dronów. To jest skuteczne, bo Rosjanie zużywają ukraińskie zasoby przy pomocy mięsa armatniego. Teraz Ukraińcom idzie nieco lepiej na froncie, ale nie można uciec od tego, że Rosjanie ludzi mają (pomimo obecnych problemów) i mogą jeszcze przeprowadzić realną mobilizację. A ich przemysł produkuje uzbrojenie, które jest w części oszczędzane. Rosyjskie państwo radzi sobie w obsługiwaniu wojny lepiej niż 4, 3 a nawet 2 lata temu. Tę kompetencję okupiono olbrzymimi stratami, ale jednak. Z kolei ukraińskie państwo ma mniej zasobów niż dwa, a nawet rok wstecz. Nie mówiąc o 2022. Jeśli nie dojdzie w najbliższym czasie do jakiegoś porozumienia - a niezmiennie uważam że jest na to mała szansa - to Rosjanie wciąż będą w grze o pełną pulę. Ba, nawet po ew. zawieszeniu broni mogą chcieć uderzyć trzeci raz. Rosja jest ogrywana w skali geopolitycznej i - tak uważam - przegrała swoją przyszłość w zakresie rozwoju. Stany Zjednoczone wypychają rosyjskie zyski gospodarcze i wpływy polityczne z różnych regionów. Chińczycy zaciskają pętlę uzależnienia. Europejczycy zbudowali niezależność energetyczną od Rosji. Za kilka dekad po Rosji może pozostać tylko cień. "Imperium dziadów" bez "imperium". Ale wojna na Ukrainie toczy się tu i teraz. Tu i teraz Rosjanie mogą jeszcze wykrzesać sporo zasobów, a przynajmniej tyle, by próbować przeciążyć ukraińskie państwo będące w defensywie. Kontynuacja wojny to dalsze poważne straty rosyjskich: infrastrukturze, ludziach i sprzęcie, ale wciąż ryzyko tego, że Ukraina może walkę przegrać. Z tych właśnie powodów zawsze uważałem, że pokój do którego dąży administracja Trumpa - nawet kosztem utraty przez Ukrainę jakiegoś skrawka terytorium - byłby obsługującym nasze interesy rozwiązaniem. Uniemożliwiającym Rosji podporządkowanie Ukrainy, a jednocześnie dającym czas Zachodowi na odbudowę rezerw sprzętowych i amunicyjnych, rozbudowę przemysłu zbrojeniowego, a także na wzmocnienie Ukrainy, która potrzebuje wytchnienia. Jeśli tak się nie stanie, to być może zbliżymy się do momentu, a o którym pisałem jeszcze w 2022, a o którym wspomniał wczoraj Boris Johnson. By uratować Ukrainę, będzie trzeba wysłać na nią zachodnie wojska. Nie po rozejmie, który nie nadejdzie, tylko jeszcze w czasie trwania walk. Tak by Putin stracił nadzieję, że zdoła złamać Ukrainę i przejąć nad nią kontrolę.

Mamy mają moc ❤️ Włoszka pojechała z dzieckiem na Igrzyska Olimpijskie... i zdobyła złoty medal 🥰 To absolutnie piękna i bardzo potrzebna promocja macierzyństwa! Dziewczyny, nie dajcie sobie wmówić, że dzieci to koniec świata albo koniec kariery. Dzieci dodają skrzydeł! Dają motywację do przekraczania własnych granic i do walki o swoje marzenia.