Öyle sevmişim ki.
Öyle sevmişti ki..
Hayatımda ilk kez inanmışken birine , ne hayaller ne ümitler ne hisler.
Bu devrandan , bu zamandan şikayetim var …
18.04 bir yol ayrımı daha.
Bu defa farklı , o yapmaz dediğim de yaptı ya.
İnsanoğlu böyledir , elde edemeyince kovalar , kovalanınca kaçar.
Gül soldu , dilekler uçtu , gönül gam çekme , sessizlik sükuttur.
Çabalamak için gücü olan ama inancı kalmamış birisiyim.
Sanki hayat;
Elinde görünmez bir kılıç var. Ne vakit başımı kaldırsam canımdan can koparıyor.Sonra bi akbaba gibi etimi dişliyor. Liğme liğme ediyor.
Ve ben yine kalkmak zorundayım…
Ne zor imiş be hey dünya.
Sevdiğine bir yandan kıyamazken bir yandan kıymaya çalışmak. O mutlu olsun diye kendinden vazgeçmek.
Ne saçma şey kırıyorsun ama daha fazla kırılmasın diye. Üzülen sensin ama herkes seni mutlu sanıyor. Nerde bana haksızlık?