𝐵𝑒𝒶𝓊

⠀ ⠀                   พ่อฉันต้องรู้เรื่องนี้แน่ 💯 ⠀ ⠀

ไซพริสถอนหายใจ ไม่ได้ตอบรับความหวังดีนั้นของเพื่อนสาว หากก้มลงไปคุ้ยต่ออีกครั้ง กระทั่งสัมผัสเข้ากับกระดาษบางอย่างที่พับครึ่งเอาไว้ หล่อนชะงักก่อนดึงมันขึ้นมาคลี่ดูช้า ๆ “…ล้อกันเล่นรึเปล่า” กระดาษปัญหาเชาว์อีกแผ่นถูกยกขึ้นกลางอากาศขณะที่ไซพริสมองมันด้วยสีหน้าเหมือนใกล้หมดความอดทน หัวคิ้วขมวดมุ่นดูหัวเสียแบบสุด ๆ ปล่อยไว้อีกนิดคงมีควันพวยพุ่งออกมาจากศีรษะ เบลูกาหลุดหัวเราะจนต้องหันหน้าหนี ส่วนเดลมาร์ถึงกับยกมือขึ้นปิดปากกลั้นขำไม่ให้เสียมารยาทเกินไป ทว่าดูเหมือนใครอีกคนไม่ได้คิดเช่นนั้น โบนิตาหลุดขำอย่างไม่คิดเก็บอาการ แม้รอยยิ้มนั้นจะน่ามองแค่ไหน ทว่าในเวลานี้กลับยิ่งเพิ่มความคุกรุ่นในใจคนหัวเสียได้ไม่ยากเย็น “ฉันเริ่มคิดว่ามีคนจงใจแกล้งเธอแล้วนะ” เดลมาร์พูดทั้งรอยยิ้ม ดูใจดีและไม่ได้เยาะเย้ยอย่างโบนิตาทำ “ให้ช่วยหาไหม” เป็นเบลคที่ถามอีกครั้งด้วยความเป็นห่วงเมื่อสามารถปั้นสีหน้าปกติได้แล้ว พลางขยับตัวจะเดินเข้ามาใกล้ “ไม่ต้อง” ไซพริสตอบ เร็วไปนิดจนเกือบฟังดูห้วน… ก่อนจะเม้มปากแล้วก้มกลับลงไปในตะกร้าเหมือนอยากจบเรื่อง “ฉันหาได้ เดี๋ยวก็เจอ” แต่ยังไม่ทันที่หล่อนจะคุ้ยต่อ เสียงฝีเท้าเบา ๆ ก็ขยับเข้ามาใกล้ และอีกหนึ่งร่างคุ้นตาก็ทิ้งตัวลงนั่งยอง ๆ ข้างกัน แววล้อเล่นขบขันหายไปจากใบหน้านั้นแล้ว ต้นแขนเชียดใกล้ เพียงพอให้ไซพริสสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากร่างบางนั้นผ่านเนื้อผ้า กลิ่นน้ำหอมอ่อน ๆ คุ้นเคยลอยทะลุม่านของหล่อนเข้ามาเสียจนหัวใจเผลอเต้นผิดจังหวะไปชั่วขณะ ดวงนัยน์สองคู่สบกันในระยะใกล้เกินจำเป็น ชั่วลมหายใจ… ก่อนที่ต่างฝ่ายต่างละสายตาหนีในวินาทีต่อมา “…บางทีเธออาจค้นผิดตะกร้าตั้งแต่แรก” โบนิตาพูดเรียบ ๆ ราวไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น ขณะเอื้อมมือไปหยิบกระดาษเจ้าปัญหาออกจากมือหล่อน ไซพริสกัดริมฝีปากล่างแบบที่ชอบทำยามอยากพูดบางสิ่ง แต่รู้ดีว่าไม่ควรเอ่ยมันออกไป ไม่ใช่ในตอนนี้… (คุ้ยตะกร้าพบกระดาษปัญหาเชาว์ 3/4)