Kerem 𝝅

AI hisseleri illa kötü haberle düzeltme vermek zorunda değil. Bazen haber değil, pozisyonlanma yeter. Şu anda ABD borsalarında ciddi bir call yığılması var. Bu akış fiyat yukarı giderken hareketi besliyor; bazı hisselerin memecoin gibi davranmasının sebebi de biraz bu. Ama call opsiyonlarının acımasız bir tarafı vardır... Fiyat yeterince hızlı yükselmezse, zaman senin düşmanın olur. Vade yaklaştıkça zaman değeri erir. Pozisyonlar zarar yazmaya başlar. İnsanlar kötü haber geldiği için değil, matematik bozulduğu için çıkmaya başlar. Yani bu yapı doğrudan bearish değil ama çok kırılgan. Çünkü yükselişin devamı için artık sadece iyi hikâye değil, sürekli yeni akış gerekiyor.

NOW - Trump announces the disclosure and declassification of documents reportedly exposing critical intelligence of hacking, exploitation and foreign interference in U.S. elections by China and the "deep-state" in the 2020 election, calling it a "cover-up."

Everyone knows that July is seasonally bullish. But, over the past five years, it is the most negative month for the momentum factor (top 10%/bottom 10%). Heading into July, momentum has been on a historic tear...makes sense to see the broadening/rotation (excerpt h2 outlook).

Haziran sonunda ABD borsalarında sessiz bir rotasyon var. Manşette hâlâ yapay zekâ var ama içeride para sadece en pahalı hikâyeyi kovalamıyor. Çeyrek sonu yaklaşırken büyük para nereye taşınıyor?👇

Herkes her konuda aceleci olduğu gibi ABD’nin de 1 günde çökeceğini düşünüyorsa yine grafiklerde yaptıkları aynı hatayı yapıyorlar ve zamanı işin içine katmadan dimdik yukarı-aşağı fiyat beklentisi çizer gibi düşünüyorlar. Öyle değil elbette. Zaman kavramını Roma dönemiyle kıyaslamıyorum ama bu konuda yazan birçok kişi, ki ben de dahil, muhtemelen kendi hayat döngümüzde bunu tam anlamıyla göremeyebiliriz. Storm Before the Storm kitabını okumanızı önererek başlayayım. Mike Duncan bu kitapta Roma’nın bir sabah ansızın yıkılıp yerine başka bir rejimin gelmediğini anlamanıza yardımcı oluyor. Asıl anlattığı şey, çöküş dediğimiz büyük hikâyenin çoğu zaman çok daha önce başladığı. Kitap da zaten Roma Cumhuriyeti’nin “bir anda” değil, yıllar boyunca biriken toplumsal gerilimler, bozulan dengelerle sona giden yolunu ele alıyor; özellikle MÖ 146–78 arasındaki dönemi, yani fırtınadan hemen önceki havayı inceliyor. Bence ABD meselesine bakarken de asıl hata burada yapılıyor. İnsanlar “çöküş” kelimesini hep sinematik bir ana çeviriyor. Sanki bir gün ekranı açacağız ve her şey bitmiş olacak. Oysa büyük güçler genelde böyle çözülmez. Önce kurumsal güven aşınır, sonra eski davranış kuralları anlamsızlaşır, sonra kriz yönetmek için atılan geçici adımlar kalıcı karaktere dönüşür. Dışarıdan bakınca bina hâlâ ayaktadır ama içeride odalar çoktan başka amaçlarla kullanılmaya başlanmıştır. Roma’dan alınacak ders de bu aslında…mesele, o son darbeyi mümkün kılan uzun bozulmayı fark edebilmek. Bu yüzden “ABD yarın çöker mi” sorusu zaten zayıf bir soru. Daha iyi soru şu: içerik değişiyor mu, güç yoğunlaşıyor mu, sistem kendi adını korurken ruhunu yavaş yavaş kaybediyor mu? Benim derdim Roma’yla bugünü birebir eşitlemek değil. Sadece zaman boyutunu tekrar işin içine koymak. Çünkü piyasada da siyasette de aynı zihinsel hata var…herkes sonucu istiyor ama süreci küçümsüyor. O yüzden birçok kişi ABD için ya aşırı hızlı bir çöküş hikâyesi yazıyor ya da hâlâ hiçbir şey değişmiyormuş gibi davranıyor. Hatta en büyük dönüşümler, bitmek bilmeyen bir belirsizlik ve yıpranma hissi gibi görünür. Sonra yıllar geçer, geriye dönüp baktığında aslında o çok konuşulan çöküşün, uzun bir süreç olduğunu anlarsın. İmparatorluklar, önce kendi ağırlıklarını taşımakta zorlanır, sonra sertleşir, sonra şekil değiştirir ve çoğu insan, tam da bu yüzden, o dönüşümün içinde yaşarken onu tamamlanmış haliyle görmez.