คมกริช

"ขอบตาคล้ำเชียว พักนี้ไม่ค่อยได้พักผ่อนใช่ไหมครับ?" "ดูแลตัวเองหน่อยสิ" "ผมยังไม่อยากเห็นคุณเป็นอะไรไปต่อหน้าหรอกนะ" #MWP_commu นาย คมกริช เดชาธาน (กริช) คณะแพทยศาสตร์ ปี 4 184/74 Ω (โอเมก้า) (ทัก โค โรล จีบ OK! รบกวนฝากคุณกริชไว้ในอ้อมอกด้วยนะคะ 🥺🤍)

@Jocho_MWP + ..บางทีเรื่องทั้งหมดอาจจะเป็นเพียงความฝัน และในตอนนี้เขาก็จำเป็นที่จะต้องตื่นได้แล้ว

@Jocho_MWP + และคมกริชก็เคยคิดว่าโจโฉเองก็คงมองเขาด้วยสายตาแบบเดียวกัน หากแต่การกระทำทั้งหมดของอีกฝ่ายคงเป็นคำตอบที่ชัดเจน ตอกย้ำไปถึงเจ้าก้อนเนื้อภายใต้อกซ้ายทึ่กำลังสั่นไหว..ต่างจากกายเนื้อที่ไม่ต่างอะไรจากคนตายทั้งเป็น +

#RosePromDay ขายาวก้าวลงจากรถ ก่อนจะเดินอ้อมไปเปิดประตูอีกฝั่ง เพื่อเบี่ยงตัวโน้มลงไปยื่นมือรอรับให้คุณลงมาด้วยกัน เขาแวะรับไอเท็มสำหรับเข้างานมาติดตรงอกเสื้อ เมื่อทั้งคู่มาถึงบริเวณหน้างาน ไม่ลืมหันไปส่งยิ้มพลางติดช่อดอกกุหลาบเล็กๆให้คนข้างกายที่มาพร้อมกัน @Krit_MWP

@Jocho_MWP + เขาไม่ได้เตรียมใจเลยสักนิด..ว่าจะได้รับฟังคำพูดชวนเจ็บปวดหัวใจ จากคนที่เขามอบทุกสิ่งทุกอย่างให้แบบนี้ "โจโฉ.." "ทำไมถึงไม่มองหน้าพี่เลยล่ะครับ..?"

@Jocho_MWP + ด้วยน้ำเสียงสั่นเครือคล้ายกับกำลังจะร้องไห้ออกมา "..พี่มีแค่โจโฉคนเดียว" "พี่ไม่.. ไม่เคยทำแบบนี้กับใคร" คมกริชไม่ได้คาดหวังว่าโจโฉจะยินดี แต่ก็ไม่ได้คาดหวังสิ่งนี้เอาไว้ด้วยเช่นเดียวกัน +

+ /ถึงกระนั้นก็ยังคงเป็นความพยายามอันยากลำบาก เขาเริ่มถอนหายใจเป็นครั้งที่ร้อยขณะมองออกไปนอกหน้าต่าง ใคร่ครวญถึงเรื่องที่ผ่านมา/ /..บางทีมันอาจจะผิดที่เขามาตั้งแต่ต้น/ /ไม่ว่าคมกริชจะตัดสินใจทำอะไร เขาก็คือความผิดพลาดของเรื่องทั้งหมด/

/คมกริชอยู่บนรถโดยสารที่มุ่งตรงขึ้นเหนือเพื่อจะไปทำงานจิตอาสาอย่างที่เคยตั้งใจเอาไว้ ภายในอ้อมอกสัมภาระมีเพียงกระเป๋าสะพายใบเดียว/ /ทิ้งทุกอย่างไว้เบื้องหลัง จากลาความรู้สึกขุ่นมัวในใจ ปล่อยวางเท่าที่ไหว..หวังแค่งานจะทำให้เขาลืมเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นได้ สักแค่ช่วงหนึ่งก็ยังดี/

@Jocho_MWP + ได้แต่โทษตัวเองที่สะเพร่าอย่างน่าเหลือเชื่อ ทั้งที่ควรตระหนักได้ว่าระหว่างอัลฟ่าตอนรัทกับโอเมก้าช่วงฮีท โอกาสและความเสี่ยงมันมีมากกว่าเป็นไหนๆ "ก่อนหน้าที่ไม่ได้พูดเพราะพี่ไม่รู้จะบอกโฉยังไง..ขอโทษนะครับ"

@Jocho_MWP + คมกริชสูดลมหายใจพยายามประคับประคองอารมณ์เพื่อให้สามารถพูดต่อไปได้แม้น้ำเสียงจะเริ่มสั่นเทา..แน่นอนว่าครั้งแรกที่ได้รู้และมั่นใจ กลายเป็นตัวเขาเองก็ทำอะไรไม่ถูกเหมือนกัน "..ดูจากอายุครรภ์ คงเป็นช่วงตอนที่เราไปหัวหินด้วยกันตอนนั้น" "ถึงพี่จะทานยาแล้ว..แต่มันเหมือนจะไม่ได้ผล" +

@Jocho_MWP + เขาเม้มริมฝีปาก สายตาหลุบลงต่ำ เป็นอากัปกริยาของคนที่ไม่อาจจะปิดซ่อนความไม่สบายใจและความกังวลของตนเองได้ "พี่..มีเรื่องต้องบอกให้โฉรู้" "..จริงๆพี่ก็รู้ตัวมาสักพักแล้ว แค่ยัง..ไม่กล้าที่จะพูดออกมา"

@Jocho_MWP + เลือกที่จะกอบกุมคว้ามือคนตัวโตเอาไว้ให้เดินไปด้วยกันแทนคำตอบกลับ ..ไม่นานฝีเท้าจึงมาหยุดบริเวณโถงทางเดินด้านนอกของงาน โดยยังคงได้ยินเสียงผู้คนและดนตรีอยู่ไม่ไกล +

@Jocho_MWP + “พี่คงมองใครนอกจากเราไม่ได้อีกแล้วครับ” “..ต่อให้อยาก ก็ไม่ทำ” “พี่มีโฉแค่คนเดียว..” ปลายจมูกขยับซุก จากการเต้นรำแปรเปลี่ยนเป็นการสวมกอดและโยกโคลงตัวไปมาตามจังหวะเพลง เขารู้ดีทั้งยังมั่นใจในความรู้สึกของตัวเอง..เพราะแบบนั้นคมกริชจึงได้มาอยู่ตรงนี้ อยู่เคียงข้างโจโฉ

@Jocho_MWP + เปิดเผยทุกอย่าง ทุกความรู้สึกที่ชัดเจนผ่านแววตาอย่างไม่มีปิดบัง ไม่ว่ายังไงเขาก็คงแพ้ทางโจโฉจริงๆ “..โฉน่าจะรู้คำตอบอยู่แล้วไหม” ว่าที่คุณหมอผ่อนลมหายใจ ก่อนจะเคลื่อนข้างใบหน้าไปอิงแอบกับบ่ากว้างเป็นการปิดซ่อนสีหน้ายามเชินอายของตนเอง ไม่สนใจแล้วต่อให้ใครจะมองมายังไง +