สวัสดีเจอกันอีกแล้วนะ

มันจะมีมั้ยนะ... #โรคซึมเศร้า

กุนับถือตัวเองว่ะ ใช้เงินเก่งชิบหาย ใช้จนไม่มีเก็บ

ทำไมตกดึกแล้วระบบการรักตัวเองของกูมันต่ำจัง อารมณ์ทั้งรักแกมไม่รัก ทำตามใจตัวเองมากเกินทั้งที่รู้ว่าบางอย่างมันส่งผลเสีย น่าเบื่อในเชิงที่คาดเดาไม่ได้

ขอให้หลุดพ้นจากทุกอย่างที่ทำให้หนักใจ

กูซึมอะไรตอนนี้

คนที่ร่าเริงที่สุดในหมู่ผู้คน กลับมาร้องไห้เดี่ยวดายในห้องคนเดียว

ไม่อยากโตแล้ว ไม่อยากโตแล้วจริงๆนะ

ชอบตัวเองเวลาอยู่กับเงินเสมอมันคือเวอร์ชั่นที่ดีที่สุดแล้ว

สำหรับเราแล้วการมีแฟนมันดีมากๆนะ แต่การมีแฟนมันไม่ได้มีกันง่ายๆ กว่าจะเจอคนที่ใช่ เคมีตรงกับเรา เป็นตัวของตัวเองทั้งสองฝ่าย มันหายากโคตรๆ หายากจนเราคิดว่ามันคงไม่มีจริงๆแหละ แต่เราก็คาดหวังนะว่าจะได้เจอคนที่เราสามารถอยู่ด้วยกันได้อย่างสบายใจ

เอาตรงๆไหม เหนื่อยชิปหาย อยากรวย

หมดไฟว่ะ กูโคตรห่วยอยากหายไปจากตรงนี้จริง ๆ เหนื่อยฉิบหายการใช้ชีวิตของกูมันเละเทะจนไม่เหลืออะไรแล้ว

เคยเหนื่อยจนอยากร้องไห้แต่เหนื่อยเกินกว่าจะร้องไห้ออกปะ

ถ้าเราคุยกับใครสักคนนานๆเกิน3-4 เดือน สบายใจที่จะได้คุยกันและเขาเป็นเหมือนเซฟโซนให้รู้ไว้เลยว่าเขามีเน็ต เขาไม่ได้มีใจ

ใครบอกโตขึ้นแล้วจะสบายวะกูจะตายห่าอยู่ทุกวัน

มันก็มีนะ เรื่องเครียดๆที่พูดกับใครไม่ได้เลย การระบายออกของเราเลยทำได้แค่ฟังเพลงบ้าง หาอะไรทำให้ลืม แต่พอกลับมาคิดอีกก็มีแอบร้องไห้คนเดียวบ้าง เพราะมันพูดกับใครไม่ได้จริง ทำได้แค่ปล่อยให้น้ำตามันไหลไปเรื่อยๆจนกว่าจะรู้สึกสบายใจขึ้น

เกลียดความซับซ้อนของมนุษย์ แต่ก็ดันซับซ้อนเองทุกที บางครั้งก็พูดทุกสิ่งที่คิดไม่ได้ ได้แต่ทะเลาะกับตัวเองในหัว

คิดถึงตัวเองในเวอร์ชั่นที่เคยสดใสกว่าตอนนี้

เพราะไม่เคยเป็นเรื่องดี ๆ ให้ใครได้เลย

เราสูญเสียตัวตนไประหว่างการเติบโตมากมายเหลือเกิน

มนุษย์เป็นสิ่งที่เข้าใจยาก ขนาดบางครั้งเรายังไม่เข้าใจตัวเองเลย