شما چه تصوری از فردای جنگ دارید؟
تصور من:
زیرساختها نابود خواهند شد.
سران رژیم کشته خواهند شد.
حداقل ۱۰ سال درگیر جنگ داخلی خواهیم بود.
آخرش هم آمریکا با گروههای مسلح پیروز جنگ داخلی به احتمال زیاد سپاه توافق خواهند کرد.
من جنگ نمیخوام.
چون هنوز یادمه شبی که اسرائیل زد چطور مدام گوشی رو چک میکردم که ببینم عزیزانم زندهاند یا نه.
چون یادمه اضطراب فروریختنِ هر لحظه سقف بالای سرت چهطور آدم رو مستاصل میکنه.
حالا تصور کن جنگی در ابعاد بزرگتر با بمبهای آمریکایی.
جنگ شاید برای بعضیها امید آزادی یا تماشای یک صحنه از صفحه تلویزیون باشه اما برای ما ترس واقعیِ از دست دادنه.
جنگ برای ما یعنی ممکنه همین زندگی معمولیات، همین چای صبح، همین پیامِ ساده «رسیدی؟»، آخرین بار باشه.
من آزادی میخوام اما نه آزادیای که از دل آوار و سوگ بگذره.
پیشنهادی به تیم مذاکره کننده: غنی سازی صفر برگشت پذیر؛
پیشنهاد میشود در صورت به بنبست خوردن مذاکرات و با توجه به حساسیت شدید طرف مقابل به مسئله غنیسازی صفر در خاک ایران، این مدل اولیه پیشنهاد شود تا فضا برای چانهزنی باز شود:
۱. اعلام حفظ حق غنیسازی بر اساس NPT و تعهد مجدد به عدم انحراف به سمت سلاح هستهای و تعلیق نامحدود غنیسازی اورانیوم در خاک ایران در برابر تعلیق نامحدود بخش یا تمام تحریمها.
۲. ایجاد یک کنسرسیوم بینالمللی/منطقهای با مشارکت کشورهای چین، روسیه، بخشی از کشورهای آسیای مرکزی (مثلا قزاقستان) و ترجیحاً یکی از کشورهای منطقهای مانند عمان یا قطر (با نظارت مستقیم IAEA و حتی نماینده آمریکا) برای غنیسازی محدود در خاک یکی از این کشورها (چین یا روسیه در اولویت، کشورهای آسیای مرکزی در اولویت دوم، کشورهای خاورمیانه در اولویت سوم)
۳. حفظ کامل حق تحقیق و توسعه هستهای و زنجیره تأمین تولید سانتریفیوژ، قطعات پیشرفته و صنایع مرتبط در داخل کشور (بدون محدودیت کمی یا کیفی).
۴. تقسیم سانتریفیوژهای تولیدشده در کشور به دو بخش: بخش اول (اکثریت) به مقر کنسرسیوم در خارج منتقل شود. بخش دوم (تعداد محدود) در تأسیسات زیرزمینی داخل ایران نگهداری شود، اما تعداد آنها به گونهای تنظیم شود که زمان breakout یک سال باشد و تحت نظارت ۲۴/۷ آژانس قرار گیرد.
۵. غنیسازی در کشور ثالث با استفاده از سانتریفیوژها و دانش فنی ایرانی انجام شود، مواد اولیه اولیه ایرانی باشد و در صورت اعلام نیاز توسط ایران، کشورهای کنسرسیوم مواد مورد نیاز را تأمین کنند.
۶. سانتریفیوژهای مستقر در خاک ایران دائماً با گاز فاقد اورانیوم (یا بدون تزریق گاز اورانیوم) مشغول به فعالیت تحقیقاتی/غیرغنیسازی باقی بمانند.
۷. ایران حق کامل تعمیر، نگهداری و بهروزرسانی سانتریفیوژهای داخل و خارج کشور را دارد.
۸. تمامی مواد غنیشده منتقلشده به کشور ثالث، پس از غنیسازی به میله سوخت تبدیل شود و در رآکتورهایی که توسط کنسرسیوم/کشور ثالث ساخته میشود، استفاده گردد. کشور ثالث/کنسرسیوم متعهد شود در تأمین منابع مالی، فنی و ساخت رآکتورهای جدید به ایران کمک کند.
۹. در صورت هرگونه خلف وعده عمده توسط طرف آمریکایی در حوزه تحریمها (مانند عدم تعلیق یا اعمال تحریم جدید) یا عدم عمل کنسرسیوم/کشور ثالث به تعهدات (ارسال بهموقع میله سوخت یا پیشرفت ساخت رآکتور)، تعلیق غنیسازی در خاک ایران و فعالیت کنسرسیوم کانلمیکن تلقی شده و ایران حق ازسرگیری غنیسازی در خاک خود با تزریق گاز به سانتریفیوژهای داخلی و افزایش کمیت آنها را خواهد داشت.
۱۰. مواد غنیشده سطح بالا (۶۰٪ و بالاتر) در یک فرایند تدریجی سهساله و بر اساس میزان پایبندی طرف آمریکایی به تعهدات (تعلیق تحریمها و پیشرفت کنسرسیوم) در خاک ایران رقیق میشود.
نکته مهم این طرح آن است که اولا غنی سازی صفر در خاک ایران را پذیرفته و پس از سه سال (یا یک بازه زمانی قابل مذاکره) هیچ ماده رادیواکتیو غنی شده قابل استفاده جهت تولید سلاح در ایران وجود نخواهد داشت.