𝐋𝐎𝐑𝐃༒𝐌𝐄𝐆𝐀𝐓𝐑𝐎𝐍

`เอ๊ะ ดึกแล้วหรอ?´ หันมองรอบๆ มันดึกแล้วจริงๆ ด้วยนี้ผมนับเลขช้าขนาดนั้นเลยหรอ

`ผม..ผมเล่นซ่อนแอบกับคุณผ้าห่ม´ ยกมือขึ้นเกาะ

`98..99..100!´ `จะหาแย้วนะ!´ หันมามอง `แอะ? ปะป๊า´

“ ปล่อยข้า-! ” มือเปลี่ยนเป็นมีดพยาบาลก่อนที่จะแทงจ้วงไปที่เกราะอกและถีบส่งไปอีกที เพื่อให้โอกาส— เพื่อยื้อเวลาให้หมอภาคสนามตนนี้หนีไปได้ แต่ด้วยตัวเขาที่เสียหายจากแรงกระแทง เขาต้องใช้แรงฮึกที่หลงเหลืออยู่ทรานฟอร์มเป็นรถพยาบาลและรีบขับออกไปจากที่นั่นทันที

ยกมือปิดตาแย้วเข้าหาที่กำแพง `1...2...3...5-..4...5...6´

`` เสร็จข้า ! `` 𓂃⋆.˚ เขายิงไปยิงไปที่เมกกาทรอน `` จริงๆมันเป็นแผนที่จะทำให้เจ้าสับสนตั้งหากล่ะ >:D ! ``

“ ! ” ยังไม่ทันจะได้ให้ตัวเองลงพื้น แต่ดันมีเมคบินโฉบร่างเมคเขาเสียแล้ว ก่อนที่จะโดนเมคที่ว่านั้นจับบีบคอและกระแทกลงกับพื้นอย่างจัง “ อั่ก-! เมกกะทรอน…! ” เวรเอ๊ย…! ทำไมต้องเป็นเจ้าบ้านี่ด้วย?!

`` ข้าคิดว่ามันทำได้นะ ถ้าเจ้าลองยืนเฉยๆ โดนไปซัก4-5 น่าจะพอเรียกเอเนอร์จอนได้เลยนะ `` `` แต่ก่อนอื่น `` `` เจ้ากำลังบอกให้ข้าคิดลึกๆเหรอ 🤨 ``

และย่องออกไปจนถึงทางออกของยานในที่สุด แต่ปัญหาก็คือ… ยานมันกำลังบินอยู่ท้องฟ้านี่สิ แต่เขาไม่มีทางเลือกแล้ว… เขาต้องรีบหนีออกไปก่อนที่คอนตัวอื่นจะมาเห็นเข้า “ …ข้าต้องไปแล้วล่ะ ” และแล้ว— แรทเช็ตก็ได้หลับตา และกระโดดลงจากยานเนเมซิสออกไปได้ในที่สุด