Leroy

#PIL_commu “Do you favour the flawless script, or the unvarnished truth?” ———⊱ • ⊰——— ✧ First son of the Viscount of Lysdelle ✧ Leroy Saint-Luce Baudelaire ลีรอย แซง-ลุซ โบเดอแลร์ 25Y | French - British ———⊱ • ⊰——— Doc : bit.ly/4jUDqWj Co | role | DM ok

@PIL_Madelin (ขอบคุณนะคะะ 💙)

[“A most joyous birthday to you, Leroy. May this year grace you with tranquillity, honour, and every refined delight befitting a gentleman of your stature.”]

(เวิ่นไว้ตั้งแต่ปลายเดือน2 มัมม๋าอยากเพ้ทๆม๋าเปียกเลยเกิดสิ่งนี้ เหตุการณ์สมมุติ— สุดท้ายยาวๆเพราะพรีเมี่ยมหมดพรุ่งนี้ ขอบคุณสำหรับพื้นที่ 🙂‍↕️ ) —————— สายฝนโปรยปรายลงมาเบาๆ พื้นหินของระเบียงเปียกชื้นจากละอองฝนที่ถูกลมพัดพาเข้ามา เสียงหยดน้ำกระทบหลังคาทำให้บรรยากาศรอบตัวเงียบงันกว่าปกติ ลีรอยยืนพิงเสาระเบียง ดวงตาสีเขียวจ้องมองออกไปยังท้องฟ้าหม่น เขาไม่ได้พูดอะไร ไม่ได้แสดงอารมณ์อะไรออกมาอย่างชัดเจน แต่มือที่กำเข้าหากันแน่นเล็กน้อยก็บอกเป็นนัยว่าในใจเขาคงไม่สงบเท่าไรนัก อีกฝ่ายมองเขาอยู่สักพัก ก่อนจะพูดขึ้นเสียงเบา “อย่าคิดมากนักเลยค่ะ” คำพูดนั้นไม่ได้เรียกร้องให้เขาตอบรับ แต่เป็นเพียงการบอกกล่าวเพื่อให้เขารู้ว่า เขาไม่ได้อยู่เพียงลำพัง ลีรอยหันไปมอง ดวงตาของเขาสบกับอีกฝ่ายครู่หนึ่ง แล้วก่อนที่เขาจะพูดอะไร สัมผัสหนึ่งก็กดลงบนศีรษะของเขาเบาๆ มือของอีกฝ่ายลูบผ่านเส้นผมสีอ่อนของเขาช้าๆอย่างอ่อนโยน ไม่ได้เป็นการลูบศีรษะแบบตามใจเด็ก แต่เป็นสัมผัสที่ให้ความรู้สึกมั่นคง เหมือนจะบอกว่า ฉันอยู่ตรงนี้นะ เขาชะงักเล็กน้อย ไม่ได้หลบหนี ไม่ได้ผลักไส เขาแค่ปล่อยให้มันเกิดขึ้นอย่างเงียบๆ ก่อนที่ในที่สุดจะถอนหายใจเบาๆ แล้วเอียงหน้าหนีสัมผัสนั้นช้าๆ “…พอแล้วครับ” เขาพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่ก็ไม่ได้มีความไม่พอใจเจือปน ก่อนที่อีกฝ่ายจะชักมือกลับ ลีรอยเหลือบตามองเล็กน้อย ริมฝีปากเม้มแน่นเหมือนกำลังชั่งใจบางอย่าง สุดท้ายก็แค่พูดออกมาเสียงเบา “…ขอบคุณ” คำพูดที่อาจฟังดูแผ่วเบา แต่ก็มากพอที่จะทำให้รู้ว่า อย่างน้อยเขาก็รับรู้ถึงความหวังดีนั้นแล้ว

@Amanda_PIL (มอมๆก็ดีนะ🙂‍↕️)

@Leroy_PIL (คุ้มเลยค่ะ อร่อยมาก)

( [what if?] : Golden cage สมองไหลคีเวิร์ดกรงทองมันกร้าวใจ เวิ่นไว้ตั้งแต่ช่วงแรกๆในเฟสค่ะ 🙂‍↕️ /ยังคงมาใช้พรีเมี่ยมให้คุ้ม— ————————— “หากขังเธอไว้ในกรงทอง เธอจะยังยิ้มให้ฉันเหมือนทุกวันหรือไม่?” แสงจันทร์ลอดผ่านกระจกเรือนกระจกบานโค้ง แสงเงาทอดลงบนกลีบลิลลี่สีขาวสะอาด กลิ่นหอมจางลอยอบอวลในอากาศยามราตรี มือข้างหนึ่งค่อยๆลูบขนนุ่มของบลังค์ที่สงบนิ่งอยู่บนหัวไหล่ ขณะที่สายตาสีเขียวหม่นทอดมองดอกไม้บริสุทธิ์แต่กลับมีเงาของใครบางคนที่ติดอยู่ในใจ หากเขาขังเธอไว้ในกรงทอง— ห้องหรูหราเต็มด้วยดอกไม้ เครื่องประดับ และทุกสิ่งที่เธอชอบ หากเขาให้โลกทั้งใบแก่เธอ เธอจะยังมองเขาด้วยแววตาเดิมหรือไม่? เขารู้คำตอบดี “กรงทอง… ยังเป็นกรงอยู่ดี” ลีรอยหลับตาลง ปล่อยให้ความเงียบในค่ำคืนแห่งนี้ผ่านไป อย่างเดียวกับความรู้สึกที่เขาเลือกจะไม่คว้าไว้ตั้งแต่แรก

( ขอบคุณที่เปิดคอมมูยุครีเจนซี่ที่แทบจะหาที่ไหนไม่ได้ค่ะ😭🤲🏻💕 ถึงส่วนตัวจะไม่ค่อยเข้ามาบ่อยๆเพราะภาระงานนอกและงานหลวง แต่ยังคงต้องการแอคทีฟเรื่อยๆในเรื่องของโรล อาจจะมาหย่อนสตอรี่เรื่อยๆ หากตกหล่นโรลของใครไปต้องขอโทษจริงๆค่ะ แจ้งเตือนเราผีมากและพึ่งเรียนรู้ระบบบุ๊คมาร์คไม่นานนี้(...) ส่วนคนที่ปิดรูทกันไปแล้วขอบคุณมากๆเลยค่ะที่แวะมาเล่นกัน ปกติเป็นคนขี้อาย คุยไม่เก่งเลยอาจจะไม่ได้คุยเล่นกับใครเยอะๆ TT ใดใดคือตามเสพแต่ละคู่ฟินมาก ชอบอ่านสตอรี่สุดๆ ขอบคุณหลายๆคนที่ลงสตอรี่ไว้ให้ลิงอย่างเราได้ตามเกาะตามอ่านนะคะ! สุดท้ายนี้ขอบคุณทั้งสต๊าฟและเพื่อนร่วมมูทุกคนเลยค่ะ 🙇🏻💕 ถ้ามีซีถัดไป..ก็จะยืนยันยัยอีฟต่อค่ะ แต่ถ้าไม่ได้ไปต่ออาจจะมี อัพเดทเบบี๋ งานแต่งหรือภาพหลังฤดูกาลเก็บไว้ในแอคบ้าง แหะๆ แต่หลักๆอาจจาลงเฟสเปิดสา 👉🏻👈🏻💦 ปล. แอบรีแคปชุดส่วนนึงของยัยอีฟด้วย แหะๆ ดำโดดอันเดียว )

@Despina_PIL (แต่ผมไม่ให้อภัยสังคม(?) 5555555555555)

@Leroy_PIL (ออกมาเล่นกับเพื่อนหน่อย สังคมให้อภัยแล้ว😭🤲)

(กลับมาใช้พรีเมี่ยมให้คุ้มครับ 🙂‍↕️ /ลงในมูไม่ทันก่อนจบ แต่ก็ 😭 /วาง) —————— -แฟลชแบ็ก- สวนหลังคฤหาสน์ในยามเย็นเคยเป็นที่ที่มีเสียงหัวเราะใสๆของเด็กหญิงคนนั้น ดวงตาของเธอเป็นประกายทุกครั้งที่พูดถึงอนาคต แม้ลีรอยวัยสิบสามยังไม่เข้าใจคำว่า “รัก” ดีเพียงใด แต่เขารู้ว่าหัวใจของตนเองถูกผูกไว้กับรอยยิ้มของเธอโดยไม่รู้ตัว แต่รอยยิ้มนั้นหายไปอย่างกะทันหัน ครอบครัวสั่งห้าม พรากเธอออกไปจากบ้านโดยอ้างว่า ‘ไม่คู่ควร’ ทิ้งเขาให้นั่งมองเก้าอี้ไม้ตัวเดิมอันว่างเปล่า ลีรอยไม่ยอมแพ้ เขายังคงตามหาเธอ แอบหนีออกไปบ้างบางครั้งบางคราว และเมื่อเวลาผ่านไป ในที่สุดเขาก็ได้พบเธออีกครั้ง… ทว่าภาพที่เห็นกลับกลายเป็นเงามืดในความทรงจำตลอดกาล เด็กสาวผู้สดใสเอนตัวลงบนเตียงไม้เก่าๆใบหน้าไร้สีเลือด ร่างกายอ่อนแรงจนแทบขยับไม่ได้ เสียงหัวเราะที่เขาโหยหาถูกแทนที่ด้วยเสียงไอแผ่วเบา ‘ลีรอย…’ เธอเรียกชื่อเขาด้วยเสียงแผ่ว ‘…อย่าโทษตัวเองเลยนะ’ มือเล็กเอื้อมมาเกาะกุมปลายนิ้วของเขาไว้ อุ่นเพียงชั่วขณะ ก่อนจะค่อยๆเย็นลงราวกับฤดูหนาวที่ไม่เคยปรานี เด็กชายที่เข้าสู่วัยสิบสี่นั่งนิ่ง รู้เพียงหัวใจของตนแตกสลายโดยไร้เสียง เขาอยากกรีดร้อง อยากอ้อนวอนให้เธออยู่ต่อ แต่โลกไม่เคยฟังเสียงของเขา คืนนั้นเป็นครั้งแรกที่ลีรอยได้เรียนรู้ว่า— ความรักไม่อาจอยู่เหนือชะตากรรม และเมื่อสูญเสียไปแล้ว ก็ไม่มีสิ่งใดเรียกกลับคืนมาได้อีก ——— -ปัจจุบัน- ห้องโถงรับรองในคฤหาสน์สว่างด้วยแสงเทียนระยับ เสียงพูดคุยและหัวเราะแว่วไปทั่ว แต่ลีรอยกลับยืนอยู่เงียบๆที่มุมห้อง มือถือแก้วไวน์ไว้แน่นจนปลายนิ้วขาวซีด ทันทีที่เสียงดนตรีแผ่วลง หญิงสาวคนหนึ่งก้าวขึ้นเวที ท่วงทำนองแรกของไวโอลินที่เธอเล่นไม่ซับซ้อนนัก ทว่าใสสะอาดและเต็มไปด้วยชีวิตชีวา— …เสียงเดียวกันกับที่เขาเคยได้ยินในสวนหลังคฤหาสน์เมื่อสิบกว่าปีก่อน หัวใจที่คิดว่าดับไปแล้วสะดุ้งวาบขึ้นมา ลีรอยหันหน้าหนีทันที แต่สายตาก็เผลอกลับไปมองอีกครั้งโดยไม่รู้ตัว รอยยิ้มสดใสของหญิงสาวบนเวทีช่างเหมือนภาพที่ฝังอยู่ในความทรงจำ…จนเจ็บ ไวน์ในมือหมดรสชาติ ความทรงจำคืนนั้นผุดขึ้นมาเหมือนควันไฟ— มือเล็กที่กำลังเย็นลง เสียงกระซิบที่บอกเขาว่า ‘อย่าโทษตัวเอง’ ริมฝีปากของลีรอยเม้มแน่น ความเงียบห้อมล้อมตัวเขาแม้จะอยู่ท่ามกลางงานเลี้ยงวุ่นวาย “…ไร้สาระ” เขาพึมพำกับตัวเอง ดวงตาสีเขียวอมเทาปิดลงเพียงชั่ววินาที ก่อนเปิดขึ้นอีกครั้งด้วยความนิ่งเย็นดังเดิม เขาหันหลังให้เวที ก้าวออกจากห้องโถงอย่างสงบ ไม่เหลียวมองกลับมาอีกเลย เพราะสำหรับเขา การปล่อยให้หัวใจสั่นไหวอีกครั้ง ก็ไม่ต่างจากการกรีดแผลเดิมให้เลือดไหลซ้ำ

@Despina_PIL (เหตุผลเป็นม๋านมผงมุมห้อง 🙂‍↕️)

@Leroy_PIL (มาเพ็ทๆพ่อหนุ่มนมผง🫳🫳🫳)

(โผล่อีกทีมูจบแล้ว ยังไงขอบคุณทีมงานที่สร้างมูนี้ รวมถึงขอบคุณทุกคนที่แวะเวียนมาเล่นกับน้องจีเซลล์ด้วยนะคะ เราแฮปปี้มาก แต่ช่วงหลังงานล้นเกินจนกลับมาแอคทีฟไม่ได้เลย ต้องขอโทษด้วยจริงๆค่ะ ฮือ😭🙏) (ตรงนี้ขอพาหลานสาวมาอวดเหล่าป้าๆเป็นรูปส่งท้าย ไว้พบกันใหม่นะคะ!)

ณ โบสถ์ใหญ่สถานที่ซึ้งจัดงานแต่งงานของ โรวัน เบลล์เวเทอร์ และ แคทริน มอร์ ภายในประดับประดาด้วยดอกไม้สีขาวสะพรั่ง เสียงสวดอันกังวานของหลวงพ่อก้องกังวาลทั่วหอพิธี แขกผู้สูงศักดิ์นับไม่ถ้วนมารวมตัวกัน ณ เบื้องหน้าพระผู้เป็นเจ้า แม้แต่พระราชินีก็ยังเสด็จมาเป็นเกียรติในงานนี้

(เนื่องจากจบมูแล้ว เลยแวะมาขอบคุณทุกคนที่คอยเอ็นดูแล้วก็ได้มีโอกาสแวะมาเล่นด้วยกัน ขอบคุณมากๆเลยค่ะ รู้สึกเสียดายที่ครึ่งทางเริ่มหมดแรงก่อน และมูนี้เป็นมูที่พึ่งกลับมาเล่นหลังจากที่พักไปนาน อาจจะมีอ๊องๆไปบ้าง ถ้าทำให้ใครไม่สะบายใจต้องขออภัยด้วยนะคะ หลังจากนี้ถ้าได้มีโอกาสเจอกันในมูอื่นก็ยินดีมากๆเลย ส่วนสตอรี่ของเดสพิน่าทางนี้เองอาจจะกลับมาอัพอยู่บ้างตามเอนเนอจี้ที่มี🥹🙌 ถ้าใครมีอะไรที่ยังอยากเวิ่นเล่นด้วยกันก็ยังสามารถเคาะแชทเดสพิน่ามาได้เสมอนะคะ)

(ขอบคุณผู้เล่นทุกคน สำหรับการเดินทางอันยาวนาน ในตอนนี้กำหนดการอีเว้นท์ต่าง ๆ ได้สิ้นสุดลงแล้ว แต่ทุกท่านยังสามารถเล่นตามอัธยาศัยต่อไปได้ และขอบคุณทุกคนที่อยู่ด้วยกันมาจนถึงตอนนี้ครับ🙇🏻🙏)

@Despina_PIL (ดีใจด้วยที่ได้เล่นด้วยกันนะคะะ มาเล่นกันได้เสมอนะคะ! )

@Leroy_PIL (จะติดตามสตอรี่เจ้านมผงนะคะ😭🫳 และดีใจมากๆที่ได้เล่นด้วยกันค่า ไว้มีโอกาสจะไปเวิ่นๆด้วยน้าา)

ค่ำคืนแผ่เงามืดโอบล้อมคฤหาสน์แซง-ลุซ โบเดอแลร์ ท่ามกลางแสงดาวพร่างพรายแต่งแต้มราตรี ดุจอัญมณีระยับบนผืนรัตติกาล เสียงลมพัดแผ่วผ่านต้นไม้ใหญ่ในสวนด้านนอก ทว่าในเรือนกระจกหลังใหญ่ที่อยู่ท้ายสวนกลับยังมีแสงไฟสลัวอบอุ่นลอดผ่านกระจกออกมา แสงจันทร์เต็มดวงทอประกายเงินนวลลอดผ่านกระจกใสของเรือนกระจก เงาดอกไม้ทอดตัวทาบซ้อนกันบนพื้นหินเย็นใต้ฝ่าเท้า ลีรอย ยืนอยู่กลางเรือนกระจกที่เงียบสงัด รายล้อมด้วยกลิ่นหอมอ่อนๆของ ดอกลิลลี่สีขาว ซึ่งผลิบานสะพรั่งราวกับตื่นขึ้นรับแสงจันทร์ รัศมีของมันเรืองรองระยับเหมือนแสงดาวตกลงมาเกาะกลีบดอก ชายหนุ่มสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวปลดกระดุมคอทิ้งไว้สองเม็ดอย่างไม่ได้ใส่ใจนักในเวลานี้ ใบหน้าใต้แสงเทียนดูนิ่ง สงบ และเยือกเย็นเสียจนคล้ายรูปสลักหินอ่อน บลังค์ ที่เกาะนิ่งอยู่บนโครงเหล็กของโคมแขวนเหนือหัว มันพับปีกเรียบร้อย เฝ้ามองเจ้าของของมันอยู่เงียบๆ ดวงตาสีฟ้าอ่อนจับจ้องตามการเคลื่อนไหวของเจ้านายอย่างไม่ละสายตา ลีรอยปรายตามองขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มบางอ่อนโยนปรากฏขึ้นแล้วพูดด้วยเสียงแผ่วเบา “ไม่เบื่อหรือไง มองผมทั้งวันแบบนี้” บลังค์ไม่ตอบ แน่นอน… แต่ขยับปีกอย่างเป็นมิตรก่อนจะบินลงมาเกาะมือที่ยื่นรอรับของลีรอย มันส่งเสียงแหลมเบาๆราวกับพอใจ “เด็กดีของผม…” ก่อนที่มือเรียวไร้ถุงมือปกปิดเฉกเช่นทุกครั้งจะลูบเบาๆบนขนสีขาวบริสุทธิ์ราวหิมะ ขนนุ่มละเอียดของมันสะท้อนแสงจันทร์แผ่วเบา ดูแทบจะเรืองแสงในความมืด เสียงเทียนลั่นเบาๆ ขณะเปลวไฟเต้นไหวในถ้วยแก้วใส เขายืนนิ่ง มองทะลุความมืดออกไปยังสวนลึกด้านนอก ดวงตาคมยังนิ่งสงบแต่คล้ายซ่อนอะไรไว้มากมาย ไม่ใช่ความอ่อนแอ…แต่คือความอดทนที่ถูกหล่อหลอมมานานเกินวัย และในค่ำคืนเงียบสงบที่ไร้ผู้คนนี้— เขาไม่จำเป็นต้องอธิบายอะไรให้ใคร —————— (มาลงรูปสุดท้ายของน้องค่ะะ ขอบคุณทุกคนที่มาเล่นกันหรือแค่ผ่านมาผ่านไปเอ็นดูน้องนะคะ หวังว่าเราจะพบกันใหม่! หลังจากนี้จะแอคทีฟหลังไมค์ มาลงสตอรี่บ้าง ยังเก็บแอคไว้มีอะไรอยากเล่นอยากเวิ่นมาเล่นกันได้เสมอนะคะ 🩵✨)

@Sophie_Larvinia (ไว้เล่นกันน ขอบคุณที่มาเล่นกันจนจบนะ! 🥺💖✨)

@Leroy_PIL (ไว้เราไปเล่นกันหลังไมค์กันอีกกกกกก )

🕊️SPOILER  EVENT 9 #PIL_Commuss2 Doc : bit.ly/43zteMb วันสถาปนาชาติ #NATIONALFOUNDATIONPILss2 ระยะเวลาการเล่น : 11 - 14 ก.ย. ระยะเวลาอ้างอิง : 11 ก.ย. ผู้เล่น : ชนชั้นสูง และ NPC

🕊️EVENT 9 #PIL_Commuss2 Doc : bit.ly/43zteMb วันสถาปนาชาติ #NATIONALFOUNDATIONPILss2 ระยะเวลาการเล่น : 11 - 14 ก.ย. ระยะเวลาอ้างอิง : 11 ก.ย. ผู้เล่น : ชนชั้นสูง และ NPC