𝔇𝔯𝔲𝔦𝔤

“…..” เรื่องนี้เขาเถียงไม่ได้ อีกอร์จึงตัดบทเปลี่ยนเรื่องสนทนา “ก็ได้, แต่ถ้าหากคุณณอนเกิดมาโวยวายผมนะ ผมจะฟ้องว่านายเป็นคนขโมยหินพวกนี้มา!”

"ข้าไปเจอเข้าตอนเข้าเมืองน่ะ ก็เลยถือโอกาสพาตัวกลับมาด้วยซะเลย" "ไว้วันหลังข้าจะพามาเจอเจ้า ถ้านางยอมลุกขึ้นจากหมอนของข้าน่ะนะ"

“แค่เสียงหัวใจมันจะไปพิสูจน์อะไรได้มากมายเล่า หากเจ้าตัวไม่เป็นคนพูดมันออกมาเอง” อีกอร์บ่นอุบอิบ สุดท้าย ของขวัญชิ้นนี้ เขาเองก็ไม่รู้อยู่ดีว่าคุณณอนเต็มใจจะให้ไหม และบางทีอีกอร์ก็นึกอิจฉาความสนิทสนมของสองคนนี้ ดรูอิกสามารถทำอะไรพลการโดยที่คุณณอนไม่ว่าสักนิด

"เขาจะไม่บ่นข้า แต่บ่นเจ้าที่เป็นคนไปหยิบมาสิไม่ว่า" "เอ้อ...จะว่าไป...ระหว่างเจ้าไม่อยู่ข้าเก็บลูกแมวมาเลี้ยงด้วยล่ะ"

“ใช่ ตอนแรกผมคิดว่านายคงหลอกผมให้ดีใจเก้อ…” “เฮ้ พูดจริงปะเนี่ย!? คุณณอนเอาของฝากมาฝากนายแล้วให้ผมอีกทีเนี่ยนะ! บ้าไปแล้ว! ไม่ ไม่ หรือเป็นผมนี่แหละที่บ้าไปแล้ว!” เจ้าเด็กหนุ่มในชุดเคฟต้าสีน้ำเงินฟ้าแทบจะคลั่งเมื่อได้รู้ความจริง โอ้ยให้ตาย เขาอยากเจอคุณณอนชะมัด— แต่ทำไม่ได้

เจ้าหนุ่มรีบเก็บของฝากเข้าในกระเป๋าเสื้อเคฟต้าอย่างไว “เชื่อได้ไหมเนี่ย…อ้ะอ้ะ☝️ แต่ผมจะเก็บของกลางไปถามคุณณอนทีหลังก็ได้” “ยังไงก็ขอบคุณนะฮะ”

"แบบนี้ข้าก็กลายเป็นผู้สมรู้ร่วมคิดไปแล้วสิ" ปากว่าแบบนั้นแต่มือก็เอื้อมไปรับขนมมาเปิดห่อแล้วกัดเข้าไปอยู่ดี

อีกอร์กะระยะเอื้อมไปรับถุงห่อบางอย่างออกมาคลี่ดูของในนั้น เจ้าตัวลากเสียงยานคานตอบรับ “เอ่อ…ขอบคุณฮะ ว่าแต่นายให้ผมทำไม?” “เตือนไว้ก่อน ถึงนายจะมีของฝาก แต่นี่ซื้อใจผมให้ปลื้มนายไม่ได้หรอกนะ”

คิ้วนางเลิกขึ้นก่อนจะหลุดหัวเราะออกมา ส่ายหัวเบา ๆ "เจ้ากินเถอะ...ให้ตายสิ เรื่องพวกนี้นี่เจ้าเร็วกว่าข้าก้าวหนึ่งอยู่เรื่อยเลยนะ ดรูอิก"

“เขาไม่บาดเจ็บใช่ไหมฮะ?” ผู้อันเชิญวารีมีท่าทีจ๋อยลง หากว่าเขาคนนั้นต้องการเวลาส่วนตัว การรบเร้าอยากเจอในเวลานี้คงไม่เหมาะนัก แต่ลึกๆ อีกอร์ก็แค่อยากรู้ว่าคุณณอนปลอดภัยดี แค่นั้นก็พอแล้ว… “ส่วนฟันนั่นใครเขาจะรับซื้อกัน? มีคนประหลาดอยากได้ฟันด้วยหรอ?” เจ้าหนุ่มชี้ไปที่ถุง

“….” อือ—ก็จริงแหละ อีกอร์เถียงไม่ได้ว่าผู้ใช้รายนั้นโหดอย่างกับยักษ์กับมาร … แต่ก็เร้าใจเอาเรื่องเลย “ว่าแต่ไงฮะ กลับจากภารกิจ นายยังโอเคครบสามสิบสองอยู่เนอะ แล้วคุณณอนสบายดีไหมฮะ ผมยังไม่เจอเขาเลย”

"ช่วงนี้ข้ายังได้ทำงานในพระราชวังอยู่ แต่ดูจากรูปการณ์แล้ว ข้าคงได้รับมอบหมายให้ไปทำภารกิจในไม่ช้า" "เอาเถอะ...พักเรื่องนั้นไว้ก่อน ข้าว่าพวกคนครัวคงคิดถึงเจ้าแย่แล้ว"