Mehmet Hanefi Güler

Bu bir savaş değil… Bu düpedüz zulüm. İsrail ve ABD yakıyor, yıkıyor, öldürüyor. Dünya devletleri ise korkudan ya da çıkarlarından dolayı sessizce arkalarında durup bu zulmü besliyor. Artık sözün bittiği, kalemin tükendiği yerdesiniz. Bu zalimler merhametten anlamaz; sadece güçten anlar. Bugün elimizden gelen tek şey dua: Ya Rabbi… Bu zalimler darmadağın olana dek, İran’dan atılan her darbe,her füze ve diğer İslam beldelerinden yapılan her dua yerini bulsun. Mazlumun ahı gecikir… Ama asla kaybolmaz.

Dumanlı Havada Doğru İstikamet Konuşulmalı Ortadoğu yine bir yangın yeri… Savaş büyüyor, cepheler genişliyor, dengeler sarsılıyor. Ama bu savaşın bir de görünmeyen tarafı var: Zihinler üzerinden yürütülen savaş. Bugün mesele sadece askeri bir çatışma değil. Mesele, bu çatışmanın ideolojik ve akidevi zemine çekilerek ümmetin iç dengelerinin sarsılmasıdır. Duruşumuz Net, Ama Bilincimiz de Net Olmalı En başta açık konuşalım: İsrail’e karşı duruşumuz nettir. Zulme karşıyız, işgale karşıyız. Mazlumun yanında olmak bizim için tartışma konusu değildir. Hatta açıkça söyleyelim: İsrailin bu savaşta yerle yeksan olmasını isteriz, Zulmün yıkılmasını isteriz, işgalin sona ermesini isteriz. Ama ben Bu duruşu ortaya koyarken akidemizi kaybetmeden, ilmi silsilemizi bozmadan hareket etmek zorundayız. Ben bunu İsrail’e karşı “yumuşayalım” diye söylemiyorum. Ben bunu ümmetin kendi içinde istikametini kaybetmemesi için söylüyorum. Asıl Tehlike: Akide Üzerinden Kurulan Zihin Bugün dikkat edilmesi gereken en önemli husus şudur: Bazı yapılar, tarihi olayları ve dini kavramları sürekli bir iç çatışma dili üzerinden yeniden üretmektedir. İslam’ın ana mücadele hattı; tevhid, nübüvvet ve adalet ekseninden koparılıp Tarihsel kırılmalar ve iç ihtilaflar üzerinden okunur hale getirilmektedir Bu yaklaşımın doğal sonucu şudur: Ümmet bilinci zayıflar Sürekli bir iç gerilim üretilir Ortak değerler aşındırılır Böyle bir zihin, farkında olmadan Müslümanları birbirine karşı konumlandırır. Savaşlar Sadece Cephede Kazanılmaz Bugün yaşanan her savaş, aynı zamanda bir propaganda alanıdır. Her kurşun, sadece askeri bir hamle değil; aynı zamanda zihinsel bir etki üretme aracıdır. Bu süreçte: Duygular yoğun şekilde kullanılır Kavramlar yeniden tanımlanır Gençlerin zihni hedef alınır Ve zamanla mesele şuraya evrilir: İslami bir duruş gibi görünen şey, Akidevi veya ideolojik bir aidiyete dönüşür. “Vahdet” Söylemi ve Gerçeklik Bir diğer önemli mesele de şudur: Sürekli “birlik”, “ümmet”, “kardeşlik” söylemi dillendirilir… Ama bu söylem bazen samimi bir birlik çağrısından çok, bir nüfuz alanı oluşturma aracına dönüşebilir. Tarih bize şunu göstermiştir: Eğer birlik çağrısı, akideyi bulanıklaştıran bir zemine oturuyorsa bu birlik, hakiki bir vahdet değildir. Hakiki vahdet; hakikat üzerine kurulur, bulanıklık üzerine değil. Gençler Üzerinden Kurulan Tuzak Bugün en hassas nokta burasıdır: Gençler… Duygusal söylemlerle etkileniyor Derinlikten uzak içeriklerle yönlendiriliyor Sorgulamadan taraf oluyor Bir süre sonra: Ya aşırı bir mezhebi bağlılık oluşuyor Ya da tamamen dinden kopuş başlıyor Bu iki uç da tehlikelidir. Çünkü bu süreç, ilimle beslenmeyen bir duygunun zamanla savrulmaya dönüşmesidir. Ölçü: لا ضرر ولا ضرار Bizim ölçümüz nettir: لا ضرر ولا ضرار Ne zarar ver, ne zarara uğrat. Yani: Haklıyken haksızlığa düşmemek Doğruyu savunurken yanlış yöntem kullanmamak Zulme karşı dururken zulüm dili üretmemek İslam, sloganla korunmaz. Akide, duyguyla şekillenmez. Ölçü bellidir: Kur’an ve Sünnet. Devlet Aklı Ayrı, Ümmetin İstikameti Ayrı Devletler stratejiyle hareket eder. Çıkar, güvenlik ve gelecek hesabı yapar. Ama ümmet için ölçü sadece çıkar değildir. Ümmetin pusulası hakikat ve adalet olmalıdır. Bu yüzden: Ne kör bir tarafgirlik Ne de kontrolsüz bir öfke İkisi de bizi istikametten çıkarır. Xulasa -ı Kelâm Bugün bize düşen şudur: Zulme karşı net durmak… Ama bu duruşu bilinçle ve ilimle taşımak. Direnişi desteklemek… Ama akidemizi korumak. Ümmeti savunmak… Ama ümmetin içinde ayrışmayı körüklememek. Çünkü en büyük tehlike; Dışarıdaki düşman değil, içeride istikametin kaybolmasıdır. Ve unutmayalım: En büyük kayıp; toprak değil, zihin ve inanç kaybıdır.