🇮🇷 Bita Bariran☼𓃬

یک راس اطلاعاتی فحاش و زن‌ستیز از دیشب نقابش را کاملاً کنار گذاشته و به شدت به بچه‌های بی‌گناه اکباتان حمله کرده است. امیروفا پیرویان که از مدت‌ها پیش برای سپاه پاسداران خودشیرینی می‌کرد، حالا مرزهای پاچه‌مالی را جابه‌جا کرده و با استناد به اعترافات اجباری، برای قتل حکومتی توجیهات مشمئزکننده ارائه می‌دهد. حتی دادگاه کیفری نیز به همان نتیجه‌ای رسید که همیشه مردم می‌گفتند و هیچ‌کدام از بچه‌ها قاتل نبودند؛ حکم اعدام برای چهار نفر از عزیزانمان هم فقط برای لجبازی با مردم توسط قاضی صلواتی صادر شد، نه به خاطر پرونده کشته شدن علی‌وردی. شمایی که پا به پای عرزشی‌ها برای مردم ایران پرونده‌سازی می‌کنید، آیا واقعاً می‌توانید فردای آزادی به چشم مردم نگاه کنید؟ #بچه_های_اکباتان

هر بار که بر آن می‌شدم متنی از غم درونم بنویسم، وجودم چنان از خشم لبریز می‌شد و دستانم به لرزه می‌افتادند که ذهنم از هر واژه‌ای تهی می‌شد. واقعاً از این‌که ۴۰ هزار چراغ پر از نوری از جنس امید، به دست لشکرِ دیوصفت‌های ستمگر خاموش شدند و سایهٔ سنگین این قاتلان هنوز از زمین‌های ایران نرفته و من نمی‌توانم در تغییرش، نقش خاصی ایفا کنم، ناراحتم. این ناتوانی و عجز، ماه‌هایت که تا عمق وجودم نفوذ کرده و گویی قفل و زنجیری بر تمام افکارم بسته‌است. دوستانم از ایران، پس از ماه‌ها، یکی پس از دیگری می‌آیند و هر یک، آشنایی را می‌شناسند که در سوگِ عزیزش سوگوار است. برخی‌شان حتی خود، یکی از نزدیکان خود را در راه آزادی از دست داده‌اند. مردم ایران صحنه‌هایی را دیده‌اند که پس از آن دیگر هرگز نخواهند توانست با همان دیدهٔ پیشین پاک و ناتوان از درک پلیدی به زندگی نگاه کنند. نمی‌توانم کاری کنم. نمی‌توانم حا‌لشان را خوب کنم. نمی‌توانم به آنان بگویم که همه‌چیز درست خواهد شد و خود به جمله‌ام باور داشته باشم. دیدن غم درون دوستانم و ناتوانی در زدودنش و آوردن خنده‌ای بر لب‌های کسی که زندگی برایش خالی از معنا شده، بیشتر از غمی که خودم داشتم، مرا می‌رنجاند. گمان می‌کنم لازم بود این را بنویسم. مدتی از توییتر به دور بودم و حرفی نمی‌زدم. نمی‌خواستم این حس را به زبان بیاورم؛ به نظرم زمانش مناسب نبود. امروز که عدهٔ پرشماری احساسات خود را نوشتند و اینترنت ایران نیز وصل شده، این متن را نوشتم تا در میان این همه نوشته، حس من نیز در این روزگار تیره و تار، ثبت شود و شاید از سنگینی بار غم وصف‌ناپذیر که تنها با گذر زمان و آزادی میهن از میان می‌رود، نیز بکاهد.