Samael

#MPC_Commu #MPCss5 “ คนโง่พิสูจน์ง่ายๆ ผ่านการกระทำนะครับ…ก็แค่คำแปล แต่ถ้าอยากกระโดดเข้ามารับก็ไม่ว่าหรอก ” “ ไม่อยากเรียน? งั้นก็หลับตลอดกาลไปพร้อมกับภาษาเถอะ ” Samael Cornix | ซามาเอล คอร์นิกส์ Language teacher —Italian&Latin Kryžacik-fallen angel Talk•Co•Role•DM 24/7

@MPCxFacht @Souvenir_MPC แม้จะพยายามสงบนิ่ง แต่ลมหายใจกลับยิ่งถี่รัวขึ้นเมื่อสิ่งที่โดยสารอยู่กำลังไต่ขึ้นไปตามราง สายตาหลุบต่ำลงเพื่อหลีกหนีภาพท้องฟ้า ไม่ได้สนใจกระทั่งมือของคนข้างๆ ที่ยังจับแขนตนไว้ไม่ยอมปล่อย หากสังเกตแม้เพียงเล็กน้อยย่อมเห็นได้ว่าร่างกายของเขากำลังแข็งทื่อ

@MPCxFacht @Souvenir_MPC แต่เมื่อเซฟตี้ถูกดึงลงมาแล้ว การจะปลดออกตอนนี้ย่อมเป็นจุดสนใจของทั้งขบวนอย่างไม่ต้องสงสัย รังแต่จะเป็นการชี้จุดอ่อนของตนให้ได้รับรู้ เสียงเครื่องยนต์เริ่มทำงานและรถไฟกำลังเริ่มเคลื่อนตัวทำให้เขาสะดุ้ง ภายใต้สถานการณ์ที่ควบคุมไม่ได้เช่นนี้ (+)

#SydneyPark_MPCss5 (มาลงสกินสวนสนุกค่ะ ถามว่าทำไมถึงไป…ใครบางคนลากไปค่ะ)

ยังห่างไกลจากความรู้สึกนึกขอบคุณ แต่ก็ไม่ใช่เรื่องแย่ที่อีกฝ่ายยอมทำตามด้วยการกระโดดข้ามไปแทบจะในทันที เขาจึงสามารถข้ามพ้นรอยแยกที่แตกออกจนภูมิศาสตร์เปลี่ยนแปลงไปราวกับเป็นหนังคนละม้วนเช่นนี้ มันยังคงเคลื่อน ให้สับสน ขณะที่ตัวเขาอาศัยกำแพงซึ่งนิ่งชิดริมเป็นสิ่งยึดเหนี่ยว การต้องกระโดดในสภาพที่เลือดตกยางออกไม่ใช่สิ่งที่ดีนัก หากไม่จำเป็นเขาคงไม่ทำ “ก็... อย่างที่คุณเห็น” ตามนั้น ไม่มีคำอธิบายใดเพิ่มเติมให้แก่คุณ ทุกอย่างชัดเจน และชัดเจนว่าตอนนี้คุณเหลือทางเลือกไม่มาก เรา เหลือทางเลือกไม่มาก “ผมรู้ว่านี่เป็นเรื่องยาก” เขาเกริ่น สายตาผินมองซามาเอลที่ดูเหมือนกำลังรู้สึกพิศวง “แต่คุณคงต้องเชื่อใจว่าผมสามารถพาเราออกไปจากที่นี่” ไม่ใช่ด้วยศรัทธา หรือสัญชาตญาณ เขาส่งมือขวายื่นไปทางคุณ โดยมือซ้ายยังคงกุมบาดแผลไว้ราวกับมันเริ่มอาการแย่ลง ไม่ว่าคุณจะสังเกตมาตั้งแต่ต้นหรือไม่ แต่มือขวาของเขาไม่ได้สวมถุงมือ อาจเพราะก่อนหน้าต้องใช้มันเพื่อป้องกันตัว ก่อนที่คุณจะมาเจอเขาที่นี่ “รบกวนส่งมือมาให้ผมด้วยครับ” น้ำหนักของมันมากเกินกว่าจะเป็นการล้อเล่น และคุณคงไม่ชอบมันนัก เขารอ ดูว่าคุณจะตัดสินใจอย่างไรกับเส้นทางซึ่งไม่อาจคาดเดาได้ว่าต่อไปจะเกิดสิ่งใดขึ้น และใครกันที่เลือกทางที่ถูก

❚ โรลเปิด (ที่ค่อนข้างเฉพาะเจาะจง) ❚ อ่านเพิ่มเติมใน alt ⚠️เลือด, กักขัง, ความรุนแรง 「คุณจะช่วย หรือทำยังไงกับเขาดี ?」 (สตอรี่ ที่มาที่ไปขึ้นอยู่กับคนที่มาบวก ดังนั้นจึงไม่มีคำโปรย รูทเริ่มต้นจากการที่คุณได้เข้ามาเจอเขาในสภาพนี้ หรือเห็นผ่านอย่างอื่นได้ตามความสร้างสรรค์)

@MPCxFacht @Souvenir_MPC การจ้องมองอย่างเดียวย่อมไม่มีผลอะไร แต่เพราะคาดการณ์อาการของตนได้ จึงเป็นสาเหตุที่เขาจะไม่เสี่ยงตกปากรับคำเชิญชวนเด็ดขาด ถึงอย่างนั้น การปฏิเสธโดยไม่แสดงเหตุผลอันแท้จริงออกไปก็ยากพอกัน

@MPCxFacht @Souvenir_MPC ไม่มีจังหวะให้ปฏิเสธ แขนของเขาก็ถูกลากจูงไปยังทิศที่ปรากฏรางรถไฟคดเคี้ยวพิสดาร ใบหน้าเรียบเฉยเริ่มเหยเกเมื่อเห็นสถานที่ตรงหน้า "ปล่อยครับ" ว่าพลางชักแขนออกมาจากการเกาะกุม สีหน้าและน้ำเสียงยังคงเดิมเมื่อเท้าทั้งสองยังอยู่บนผืนดิน (+)

น่าเสียดายที่คุณไม่เห็นรอยยิ้มหึจากเขา บางทีนี่อาจถือเป็นสิ่งบันเทิงที่เขาจงใจใช้ประคองสติของตัวเอง แม้มันอาจแลกมาด้วยการดึงสมาธิส่วนหนึ่งจากคุณให้ย้ายมาสนใจที่เขา แต่นั่นแหละ แค่เขายังได้ยินคุณอยู่ถือว่าดีแล้ว “บางคนถึงกับติดใจเลยนะครับ” ความจริงเขาไม่ได้ภูมิใจกับสิ่งนี้อย่างที่เลือกหยิบมาอวดอ้าง แต่นั่นไม่สำคัญ ระยะห่างที่เหมาะสมคือสิ่งที่ทำให้เขายังคงอนุญาตให้ใครต่อใครวนเวียนอยู่รอบตัว การที่คุณไม่ได้รู้จักเขาดีพอจะล่วงรู้แก่นแท้จึงนับเป็นผลดีมากกว่าผลเสีย กระทั่งหลังจากนั้นเพียงไม่นาน แผ่นดินเกิดสั่นไหว ดูเหมือนข้อมูลที่เขาให้ไปจะเป็นความจริง สัญญาณของการเปลี่ยนเส้นทางโดยมือที่มองไม่เห็น “โดด เร็วเข้า!” อาจด้วยประสบการณ์ที่นำพาให้เขาเปล่งสัญญาณให้ฝ่ายที่นำหน้าอยู่โดดข้ามพื้นหนาหนักที่กำลังแยกออกเป็นสอง เพราะเขาตามหลังอยู่ หากอีกฝ่ายช้าเพียงนิดคงส่งผลถึงเขาด้วย ก็ได้แต่หวังว่าจังหวะนี้จะไม่ใช่เวลาที่ซามาเอลนึกเคลือบแคลงในไหวพริบและการตัดสินใจของเขา แม้อีกฝ่ายจะไม่ได้มีสถานะเป็นคู่หูเฉพาะกิจก็ตาม

@MPCxFacht @Souvenir_MPC ยังยืนยันคำตอบเดิม และอาจรวมถึงการปักตัวเลือกของคำถามใหม่ด้วย หลีกเลี่ยงที่จะเอ่ยเกี่ยวกับการกลัวความสูงอย่างสิ้นเชิงราวกับไม่ได้ยิน ไม่มีเหตุผลที่เขาต้องโกหก หรือแม้แต่บอกความจริง ในเมื่อข้อเท็จจริงเป็นอย่างไรเขาก็เลือกจะไม่ไปเล่นอยู่ดี

@MPCxFacht @Souvenir_MPC คำถามเรื่องความกลัวราวกับจงใจเอ่ยขึ้นมา แต่นั่นอาจเป็นเพียงอคติส่วนตัวของเขาต่อตัวผู้ถาม จึงเพียงแค่คลายอาการชะงักที่เกิดขึ้นฉับพลันและเลือกที่จะไม่สนใจ เป็นเวลาเพียงชั่วครู่ที่แสดงอาการผิดปกติออกมา หากไม่ช่างสังเกตก็คงไม่รู้ "ไม่อยากเล่นครับ เชิญไปกันสองคนเลย" (+)

@MPCxFacht @Souvenir_MPC "ขอปฏิเสธ พวกคุณไปกันสองคนเถอะ" คำพูดเรียบเฉย หรืออย่างน้อยก็พยายามที่จะไม่แสดงอารมณ์ร่วมกับข้อเสนอดังกล่าว หากไม่จับจ้องใบหน้าเขาโดยตรงย่อมเหมือนคำปฏิเสธตามปกติ

@MPCxFacht @Souvenir_MPC "ไม่คาดหวังอะไรทั้งนั้นครับ" เอ่ยพร้อมกับยกมือขึ้นดันขนมที่ยื่นมาให้กลับไป สีหน้าปฏิเสธน้ำใจอย่างชัดเจน แม้ว่าจะถูกชักชวนด้วยคำว่าอร่อยก็ตาม ยิ่งพอข้อเสนอถัดไปถูกยกขึ้นมาพูด สีหน้าเรียบเฉยก็เปลี่ยนเป็นบอกบุญไม่รับ เงียบไปครู่หนึ่งราวกับกำลังนึกภาพที่เลวร้ายอยู่ (+)

@MPCxFacht @Souvenir_MPC คำปฏิเสธแทบจะทับซ้อนกับคำถาม รวดเร็วเหมือนเป็นข้อเท็จจริงแน่นอนที่ไม่มีวันลังเลที่จะบอกกล่าว เขาไม่รู้ว่าทั้งคู่เคยรู้จักกันมาก่อนหรือไม่ แต่วิธีเข้าหาของเพื่อนร่วมงานช่างขัดหูขัดตาจนลางสังหรณ์ทำงานขึ้นมา “หายไปไหนมาครับ” กระนั้นก็เลือกที่จะถามเพื่อล้างข้อสงสัยเดิมออกไปก่อน

@MPCxFacht @Souvenir_MPC เมื่อเสียงของบุคคลที่สามดังขึ้น ความรู้สึกหนักอึ้งราวกับกำลังจะเจอเรื่องวุ่นวายก็ผุดขึ้นมา จึงเบือนหน้าหลบชั่วคราวก่อนจะเหลือบสายตากลับไปมองหน้า ไร้คำเอื้อนเอ่ยใดๆ แต่สายตาได้บ่งบอกทุกอย่างแล้ว ‘นั่นคุณนึกจะทำอะไร’ ปรากฏบนสีหน้า “ไม่ใช่ครับ” (+)

มีอย่างหนึ่งที่เขาชอบในตัวคุณ การไม่ตั้งคำถาม ละลาบละล้วงข้อมูลเกินจากที่เขายินดีมอบให้ คุณสมบัติที่ดีของการตกเป็นเบี้ย... ถึงเขาจะได้ยินชัดเต็มสองหูว่าอย่าหวังจะใช้ประโยชน์จากคุณอีกในภายภาคหน้า แต่ดูเหมือนคุณจะคอยโฆษณาชวนเชื่ออยู่ตลอดเวลาให้เขามองคุณเป็นหมากที่ใช้การได้ลำดับต้น ๆ เสมอ “ไม่แบกผมหน่อยเหรอครับ” ยังไม่วายที่จะกล่าวเช่นนั้นไล่หลัง แน่นอนว่าไม่ได้คาดหวัง หรือเรียกว่าตั้งใจกระตุ้นให้อีกฝ่ายเหลืออดก็คงไม่ผิด ถึงอย่างนั้นตัวเขาเองก็ยอมตามไป จะแว้งกัดภายใต้สถานการณ์แบบนี้ย่อมไม่ใช่ทางเลือกที่ชาญฉลาด “สรุปคุณได้ชิมไหมครับ?” จู่ ๆ ก็เป็นฝ่ายสุ่มหยิบคำถาม ซูเวอเนียร์เป็นคนแบบนั้น นึกอยากขึ้นหัวข้อใหม่ก็พูดโดยทำเหมือนกับว่าโลกหรือจักรวาลนี้ต้องเข้าใจเขา ไม่ใช่เขาที่เป็นฝ่ายต้องคอยอธิบายให้ใครเข้าใจ แต่กับสถานการณ์ในตอนนี้ ดูเหมือนเขาจะยอมอ่อนให้คุณเล็กน้อย จึงกล่าวเสริมหลังเว้นช่วงไปไม่นาน “สิ่งที่อยู่ในขวด”

@MPCxFacht @Souvenir_MPC เพียงคิดก็เริ่มปวดขมับขึ้นมาแล้ว "ก็..." คำตอบนั้นไม่ต้องใช้เวลาคิด เพียงแค่หางตาของเขาเห็นถึงการเคลื่อนไหวผิดแผกที่เดาได้ไม่ยากว่าเป็นของใคร ไม่รู้เจ้าตัวนึกอะไรอยู่ถึงได้หลบเช่นนั้น แต่สัญชาตญาณและประสบการณ์ก็ทำให้อนุมานได้ว่าไม่ใช่สิ่งที่ดี "ใครสักคน" คำตอบเหมือนไม่อยากตอบ

@MPCxFacht @Souvenir_MPC "ไม่น่าดีใจเลยสักนิด" เป็นความเห็นในมุมมองของเขา แม้แต่แรกก็ไม่ได้นึกที่จะปกปิดเอกลักษณ์ด้วยเพราะรู้สึกไม่จำเป็น บัดนี้เริ่มจะรู้สึกเสียใจที่เลือกทางง่ายแล้ว การพูดคุยกันนั้นไม่ได้เป็นเรื่องคอขาดบาดตายหรอก หากไม่ใช่เพราะ'คนอื่น'ที่คงจะกลับมาในไม่ช้า (+)

@MPCxFacht @Souvenir_MPC มองเพียงปราดเดียวคิ้วก็กลับมาขมวดเหมือนทุกครั้งที่พบเจอกัน แม้รูปร่างหน้าตาไม่เหมือนเดิม แต่คนเดียวที่จะทักทายเขาแบบนี้ก็คงเป็น.. "นี่คุณอีกแล้วเหรอ" แสดงถึงความไม่ยินดีที่ได้พบเจออย่างยิ่ง ครั้นจะถามว่าทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ก็รู้สึกว่าไม่ได้อยากฟังคำตอบขนาดนั้น

@MPCxFacht @Souvenir_MPC เขากำลังยืนรอใครบางคนที่ยัดเยียดความหวังดีและลากเขามาในโลกมนุษย์แต่กลับหายหัวไปไหนไม่รู้ สายตาเริ่มเหม่อลอยเมื่อไม่มีสิ่งน่าสนใจผ่านเข้ามา ได้ยินว่ามีหลายคนมาที่นี่ ดังนั้นการพบเจอคนรู้จักในรูปลักษณ์ที่แปลกตาก็คงไม่ใช่เรื่องน่าตกใจ แต่จนโดนเข้ามาทักด้วยรูปประโยคเดิมๆ (+)