Harl.⁻ᵇᵘˢʸ

(( เทสคับ สงสัยพี่อีลอนเขาไม่ชอบผช.ทรงขอบตาคล้ำๆ 😂 แอคที่ 3 แล้ว ))

#Mpcss5_movierooftop มาถึงตั้งแต่ต้นงานพอเปิดงานปุ๊บก็ไปดื่มปั๊บ ก่อนจะไปนั่งชิวๆสบายๆที่Rooftop Movie Zone คาดว่าเขาคงจะอยู่จนหนังเริ่มฉาย

คนที่มองกี่หนก็แทบจะดูอารมณ์ดีตลอดเวลากระทั่งคราวที่เขาเดาความตั้งใจถูกยังปรบมือแปะๆให้นั้นไม่มีอะไรเลยที่ตนคิดว่าจะเลี่ยงการเอ็นดูได้พ้น..นับว่าเพราะเป็นคนซื่อๆชวนให้นึกถึงเหล่าพี่น้องที่สถานรับเลี้ยงก็อาจจะได้ มีไม่กี่ครั้งนักหรอกที่การกระทำอันเล็กน้อยจะถูกชื่นชมโดยไร้การปรุงแต่งหรือหวังผลในอนาคต และมันทำให้ฮาโรลด์รู้สึกสบายใจ ถึงสีหน้าที่ไม่ขยับจะไม่ได้คลายความครุ่นคิดในโลกของตัวเองตลอดเวลาลง แต่ความคิดพร้อมการตัดสินใจที่เหมือนตนเผลอลดระดับมันลงจนทำอะไรแปลกตาก็เหมือนเป็นหลักฐานอยู่ตำตาว่าเขารู้สึกแบบนั้นอยู่จริงๆ "..." ครั้งนี้เขาใช้เวลานานกว่าอีกฝ่ายเล็กน้อยเพราะมัวแต่เช็คชุดเช่าให้แน่ใจว่าไม่มีจุดไหนเสียหายหรือด่างพร้อยจนเสียค่าปรับ เมื่อมั่นใจก็นำมันกลับไปคืนถึงที่ก่อนเดินมาถึงจุดนัดพบ, เห็นเพื่อนพร้อมสมุดในมือก็เข้าใจได้ทันทีถึงสถานการณ์เรื่องเสียงที่คงยังไม่หายดี และยินดีที่เขาคิดถูกว่าอีกฝ่ายรู้เรื่องนั้นดีกว่าใครพร้อมทั้งดูแลตัวเองได้ดีโดยไม่ต้องมีใครเผลอจู้จี้เกินไป "บูธศิลปะเป็นงานเพ้นท์มือ..อาจจะไม่ทันคอนเสิร์ต" เอ่ยทักด้วยคำตรงประเด็น ถึงจะแจกแจงตารางที่เขาจัดเอาไว้แล้วก่อนแยกย้ายเปลี่ยนเสื้อผ้า แต่เพราะหลายๆอย่างทำให้เวลาไม่เป็นไปตามแผนเท่าไหร่ระหว่างแตะแขนอีกฝ่ายเบาๆพาเดินออกนอกบูธ(ก่อนเผลอสงสัยอะไรอีก)ไปหลบมุมที่ไม่เกะกะผู้คนแล้วพูดต่อ "นายอยากจะลองไปอยู่แถวๆเวทีดูก่อนไหม ? ฟังจบก็พอมีเวลาแวะอยู่" หากเป็นตัวเขาคนเดียวคงทำตามแผนเดิมเป็นหลักนาทีแต่มันไม่มีวันเกิดขึ้นเพราะคนอย่างเขาคงไม่มาตั้งแต่แรก อาจนั่งเฝ้าบูธชมรมตัวเอง แวะเช็คอินคอนเสิร์ตฝั่งอาจารย์เอาคะแนนและกลับมาเก็บกวาดบูธก่อนกลับเท่านั้น กะจิตกะใจอยากเที่ยวของตนมันไม่มีเลยสักนิด แต่เพราะอีกฝ่ายเป็นทั้งผู้ร่วมทางและคนที่อยากให้ได้เห็นความมีชีวิตชีวาแสนวุ่นวายในโรงเรียนนี้ประสาเด็กใหม่ แม้ตารางคลาดเคลื่อนไปบ้าง ความไม่พอใจของเขากลับไร้วี่แววโผล่มา ทั้งยังยืนรอคำตอบอย่างใจเย็น..ปล่อยให้อีกฝ่ายตัดสินใจ

ขณะมองสีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อยก็เริ่มนึกสงสัยตามเพราะท่าทางคนถูกรางวัลดูเหมือนไม่รู้จะทำอะไรกับของในมือดีอีกทั้งคลับคล้ายมีสิ่งที่อยากพูดแต่ต้องเม้มปากแทน เขาจึงเปลี่ยนมาเพิ่มความโฟกัสขึ้นอีกหน่อย พยายามอีกครั้งและอีกครั้งในการตีความเพื่อเข้าใจเพื่อนตนให้ได้ กระทั่งใบรางวัลที่ว่าถูกยื่นมาอยู่ตรงหน้า ดวงตาจึงหลุบลงสลับมองหน้าประดับยิ้มแห้งของอีกฝ่ายสักพักก่อนเกือบได้ออกปากเตือนจนลืมตีความเมื่อมืออีฟรันเลื่อนไปหยุดที่รอยแผลแล้วทำท่าคล้ายใกล้พูดอะไรสักอย่าง...ยังดีที่ไม่ทันได้พูดออกมาเพราะเขาก็ไม่อยากจู้จี้อะไรมากนักหรอก "..ฮืม" มองตามมือชี้ไปชี้มา ประมวลผลเติมการคาดเดาที่มักไม่ค่อยจะถูกนักเข้าไปก่อนโคลงหัวน้อยๆตามเพื่อนทั้งสามทั้งหน้ามึน คิด...คิดอีกครั้ง เมื่อแน่ใจว่าตนเข้าใจถูกจึงขานรับออกมา "ขอบใจ ?" มันคงหมายถึงอีกฝ่ายให้รางวัลในมือกับเขา แม้ไม่เข้าใจในเหตุผลและหนแรกที่ตีความได้ก็แทบหลุดคำถามว่า ทำไม สวนกลับไปโต้งๆแต่ก็ยอมเอื้อมมือออกไปรับ จับปลายใบรางวัลเบาๆแค่ให้พอรู้ว่าตนรับเอาไว้ได้แล้วก่อนรอให้เจ้าของปล่อยมือไปเองหากการตีความนี้ถูกต้อง รางวัลก็ดีอยู่หรอก..แต่ก็ไม่อยากรับเอาไว้เฉยๆสักเท่าไหร่ ในใจเขานับสิ่งนี้เป็นการติดค้างอย่างหนึ่งที่เมื่อมีโอกาสคงไม่พ้นทยอยตอบแทนจนกว่าจะเลิกนับไปเอง "เปลี่ยนชุดเถอะ" ใช้เวลาไม่นานในการทวนเช็คลิสต์ต่อไปให้คนข้างๆรับรู้ พลางพาขยับเดินอีกเล็กน้อยให้อีกฝ่ายพอรู้ว่าจุดเดิมที่เคยเข้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้าอยู่ที่ไหน ส่วนเขาก็จะได้แยกไปปลดทั้งปีกทั้งกลีบกุหลาบที่แทบจะว่อนเข้าปากเขาทุกครั้งที่พูดออกไปกลับสู่สภาพแท้จริงได้สักที

#.mpc_allstarss5 (ช่วงนี้อาจจะตอบอะไรๆ ช้านิดนึง แต่มาหย่อนสิ่งนี้ไว้บ้างค่ะ😔)

#mpc_allstarss5 >นักแสดง / ฝ่ายเขียนบท (40) >เคยเป็นทีมงานด้านการกำกับและเขียนบทมาก่อน จนพอนานเข้าก็มาเริ่มแสดง >เล่นบทร้ายดีจนเริ่มดังขึ้นมา บทคนดีก็มีแต่ไม่รุ่ง >ลูกสาว(ที่รับบทเซเลเนีย)ก็แสดงด้วยกันหลายเรื่องแล้ว >ติบทตัวละครทุกตัวที่ขัดใจ แก้ใหม่มีดราฟเป็นร้อย

#mpc_allstarss5 (นักแสดงมากฝีมือ อยู่วงการมานานแล้ว28ปี อายุ52ปีในปัจจุบัน รับเลี้ยงลูกบุญธรรม5คน >ชอบแอบเอาขนมไปกิน >ชอบขโมยตุ๊กตาดลับบ้านตลอด >ตัวจริงเป็นคนตลกสนุกสนานเฮฮ่า >นำเงินบริจาคโรคร้ายและบ้านเด็กกำพร้าเสมอ อ๋อใช่ปัจจุบันไม่มีภรรยาแล้ว😔 )

#mpc_allstarss5 (มาแปะ ๆ เป็นนักพากย์ที่ผันตัวมาทำโมแคป เล่นหนังแอคชั่นเพราะอยากลอง ผลงานเก่าคือพากย์ตัวละครน่ารักโงะ ๆ หลายตัว ตัวจริงทำตัวเฟรนลี่เหมือนตัวการ์ตูนที่พากย์ ชอบพกของกินมาแจกกองถ่ายมาก ตอนพากย์ในห้องก็ชอบคอสใส่หมวกมาพากย์)

#MPC5event3 ในขณะที่วุ่นวายกับการแข่งกีฬากันอยู่ เอซิโอก็ยังไม่ลืมที่จะแจกจ่ายน้ำให้คนที่เขารู้จัก รวมถึงเธอคนนี้ แม้เขาอาจจะอยากพูดคุยกับอีกฝ่ายมากกว่ามาแจกน้ำ แต่เพราะยุ่งทั้งคู่ สุดท้ายเขาก็ไม่ได้ยืดยื้อบทสนทนาอะไร “ขอให้สนุกนะ” พูดเสร็จ ทั้งสองก็แยกไปทำหน้าที่ของกันต่อไป

ช่วยเพื่อนแล้วแต่เขาก็ยังยืนหัวฟูอยู่อย่างนั้น แถมลอบสังเกตเห็นวิธีการจัดทรงอย่างเร่งด่วนด้วยการส่ายหน้าไปมาที่เห็นผลอย่างไม่น่าเชื่อก็ได้แต่คิดว่าคงเป็นความสามารถเฉพาะตัวบุคคลเพราะเท่าที่ตนเคยลอง จากผมชี้ก็ยิ่งกลายเป็นเหมือนโต้ลมมาแล้วสิบคลื่นไม่ปาน...ฉะนั้นจึงไม่ได้ทำตาม แม้แว้บหนึ่งจะคิดอย่างลองอีกรอบ(เพื่อให้รู้)อยู่เหมือนกัน ในเวลาไม่นานที่ปล่อยให้อีกฝ่ายได้ใช้เวลาอยู่กับตัวเองและความคิดก็หันไปมองฝั่งรับรางวัลพลางนึกเล่นไปด้วยว่าของรางวัลจะมีอะไรบ้าง สลับคิดอีกเรื่องว่าจะมีอะไรที่ทำให้เพื่อนตนอารมณ์ดีขึ้นหลังมีท่าทีแปลกๆในทางเศร้า(คาดเดา)อีกบ้างนอกจากน้ำตาล ของกิน หรือการเดินเล่นให้ได้คิดเรื่องอื่น ? ในเมื่อไม่รู้ก็คงต้องลองทำครบวิธีการเหมือนก่อนหน้านี้ที่ไม่รู้ว่าจะคลี่คลายสถานการณ์อย่างไรจึงพูดเท่าที่ตนมีออกไปหมดเปลือกเหลือเพียงข้อมูลไม่เกี่ยวข้องที่ยังคงถูกปล่อยตกตะกอนในนามเป้าหมายระยะยาว "..." ยืนรอคำตอบหลังจากถาม เมื่อสังเกตได้ว่าคำพูดยาวๆไม่เป็นผลดีกับอีกฝ่ายนักและก่อนหน้านั้นสารพัดคำก็คงทำให้เจ็บคออยู่ไม่น้อย ขั้นแรกถ้าเป็นทั่วไปเขาเลยเสนอให้ดื่มน้ำก่อนแต่ก็เคยได้ยินกรณีเจ็บคอมากจนกลืนอากาศยังยาก คราวอีฟรันส่ายหัวไปมาถึงรับรู้สถานการณ์ได้ทันที "เข้าใจแล้ว" ภาษากายทั้งสองไม่ยากเกินความสามารถพื้นฐาน ตัวคนรับสารจึงออกปากขานรับโดยทันทีพร้อมคอยมองดูเสมือนระบบเตือนว่าหากอีกฝ่ายทำท่าจะเปิดปากพูดอีกในระยะที่กำลังบาดเจ็บ หนนี้เขาคงต้องแทรกให้หยุดพักก่อนอาการหนักขึ้น เมื่อจ้องดูครบเวลาครู่หนึ่งก็จับแขนอีกฝ่ายเบาๆนำไปทางโซนแลกรางวัลให้ แล้วถึงรู้ว่าด้วยความสามารถดวงของเขานั้น...เป็นไปตามคาด แม้ไม่ผิดหวังเพราะไม่หวังแต่เมื่อหันไปมองเลขรางวัลในมือคนข้างๆกลับต้องเลิ่กคิ้ว ได้เห็นดวงคนดีกับตา เข้าใจสำนวนคนโปรดของโชคชะตาในวินาทีนี้ก็ว่าได้, ไร้ความอิจฉาหรือเสียใจที่ตนไม่ใช่ฝ่ายถูกรางวัล กลับกันแล้วเรียกว่ายินดีด้วยเสียมากกว่าที่เพื่อนได้อะไรดีๆหลังจากลำบากกับภารกิจมาเมื่อครู่ แม้ตลอดต้นจนจบความคิด สีหน้าที่ฉายอยู่จะไม่เปลี่ยนไปเลยก็เถอะ

หัวฟูกันทั้งคู่ประหนึ่งซิ่งมอเตอร์ไซค์มางานเทศกาล...คิดไว้ไม่ผิดว่าคงออกมาดูแบบนั้น ถึงตัวเขาเองจะไม่ได้ใส่ใจรูปลักษณ์ของตนเท่าไหร่นักแต่กับเพื่อนดูเหมือนจะใส่ใจพอสมควรมาโดยตลอด ใส่ใจกระทั่งแต่งตัวให้เพื่อนจิ๋วทั้งสอง เขาจึงมองผมสีอ่อนชี้ๆด้วยสายตาครุ่นคิดระหว่างรออีกฝ่ายปล่อยตัวเองกลับไปยืนตามเดิม ทำยังไงดี สำหรับเขาที่ไม่ได้มองหรือสนใจเรื่องนั้นเท่าไหร่มันก็ไม่ต่างจากปกตินักหรอก แต่เท่าที่จำได้คล้ายว่าอีกฝ่ายไม่อยากให้ใครเห็นแผลเป็นนัก ? , คิดไปคิดมาสักพักก่อนยื่นมือออกไปใช้ปลายนิ้วนางที่น่าจะกะแรงให้น้อยที่สุดได้ง่ายปัดปลายผมชี้ในจุดที่อาจเห็นแผลเป็นชัดเบาๆให้กลับเข้าที่เพียงไม่กี่ตำแหน่งตามความสำคัญ นับว่าเป็นการช่วยเหลือที่อุตส่าห์อ้อนถึงสองครั้ง ถ้าทำขนาดนั้นได้เขาคิดว่าแตะ(สะกิด)ให้นิดหน่อยอาจไม่ถือสาเพราะกรณีเขา ถ้าจับปลายผมก็คงไม่ถือเหมือนกัน ขอแค่อย่ามาจับมากเกินไปก็พอ "ขอบใจ" กล่าวขอบคุณทันทีที่ถูกพาลงพื้นอย่างนิ่มนวลจนเขาแทบไม่ต้องกังวลว่าจะล้มหงายหรือหล่นเลยสักวินาทีเดียว พลั้งคิดไปพลางว่าอีกฝ่ายคงเป็นประเภทอุ้มสิ่งมีชีวิตตัวอื่นๆได้โดยที่หากพวกมันหลับอยู่คงไม่รู้สึกตัวด้วยซ้ำว่าถูกยกขึ้นจากพื้นแล้ว...ผิดกับเขาที่ถึงจะผ่อนแรงแล้วเวลาแบกสิ่งมีชีวิตมองยังไงก็ดูเหมือนกำลังแบกกระสอบทรายก็ไม่ปาน หลังเก็บมือถือกลับเข้ากระเป๋า มือก็จัดเสื้อผ้าตัวเองไม่ให้มันเปิดไปมากกว่านี้จนดูขัดตาใครเข้า ใช้จังหวะที่ได้เงียบไปกับการชาร์จแบตเติมโควต้าคำจาให้กลับมาเพิ่มขึ้นอีกสักหน่อยจนกว่าจะจบงานพาเที่ยวในวันนี้ แต่ก้มไปไม่นานก็พบว่าเพื่อนตนกำลังถามผ่านภาษากายง่ายๆให้เขามองหนึ่งจากกระดาษภารกิจ ไปสองได้ตามลำดับให้เข้าใจทันที "กินน้ำก่อนไหม" เขาถามกลับหลังขานรับว่า 'อืม' ตอบรับคำชวนตามปกติ ไม่ได้เร่งให้ดื่มน้ำเพื่อจะได้มาคุยกัน แต่ไม่แน่ใจเรื่องลำคอมีร่องรอยนั่นมากกว่าว่าหากไม่ดื่มน้ำทันทีที่คอแห้งแล้วจะมีผลเสียตามมาไหม

(ผปคกลับมาเเล้วค่ะ🥹 พอดีโทรศัพท์พัง+ป่วย เดี๋ยวมาทยอยตอบโรลนะะ🥳🥳)

(ขออภัยในความผิดพลาดทางสต๊าฟกรอกเลขผิดแล้วเพิ่งตรวจสอบเจอเลขที่กรอกผิดวันไป อันนี้ปฏิทินของจริงครับ)

#Flashevent #Mpcss5_movierooftop [ACTION!] จู่ ๆ การดูหนังปกติสุขของคุณก็เกิดบางอย่างขึ้น เมื่อตัวละครเริ่มคุยกับคุณ บรรยากาศรอบตัวเริ่มเหมือนเข้าไปอยู่ในฉาก และ **(พวก)คุณหลุดเข้าไปในหนัง** และทางเดียวที่จะออกมาได้คือ [การแสดง!!] + x.com/montega_mpc/st…

MINI Event 4 : National Monster Museum #MPC5minievent4 ระยะเวลากิจกรรม : 3 กันยายน เวลาที่ไปพิพิธภัณฑ์ (3-5 กันยายน) แฮชแท็ก : #MPC5minievent4 ลิงค์ย่อดอค : shorturl.asia/eMhdO สถานที่หลักในการจัดกิจกรรม : หอคอยพิพิธภัณฑ์มอนสเตอร์แห่งชาติ ดากูนอร์ ดันเจียนส์ การเข้าร่วมกิจกรรม : ทุกคนสามารถเข้าร่วมกิจกรรมได้โดยการวาด โรลเพลย์ หรือแต่งฟิคได้ตามอัธยาศัย โดยจะมีการตั้งระบบชินดัน(ระบบสุ่ม)เพื่อพบเจอเหตุการณ์พิเศษต่าง ๆ ร่วมด้วย Story เอาล่ะ มอนสเตอร์แห่งสปูคกี้ไฮท์ทุกท่าน ผ่านไปแล้วกับการเล่าเรียนและการเข้าร่วมกิจกรรมของวัยรุ่นมอนสเตอร์ไฮสกูล สนุกสนานกันรึเปล่า รู้ไหว่าหากจะนิยามคำว่า ประวัติศาสตร์นี้ให้เป็นลายลักษณ์อักษร คงง่ายต่อผู้ที่ไม่เคยพบเจอ ทว่ากับพวกเรากันเองเล่า มองภาพไหนเป็นบรรทัดฐานของคำนี้ จะใช่เธอรึเปล่านะ หนึ่งในหน้าประวัติศาสตร์ที่เคยจารึกไว้ หรือสิ่งที่เธอเคยแต่ฟังเรื่องเล่าต่อ ๆ กันมา เธอจะรู้ไหม ว่าเรื่องเล่าพวกนั้นน่ะ หน้าตาเป็นเช่นไร เข้ามาสิ สิ่งนั้นน่ะถูกเก็บไว้ใน “พิพิธภัณฑ์มอนสเตอร์แห่งชาติ” ไว้ทั้งหมดแล้ว📷!! ปล.ระบบสุ่มจะมาตามใต้เทรดพร้อมกับรายละเอียดสำหรับผู้ที่ไม่สะดวกเปิดดอคใต้เทรด แล้วเจอกันตอนขึ้นรถบัสล่ะเด็กๆ! ปลล.ทีมงานตรวจเจอวันที่ผิดพลาดจึงขอลงประกาศมินิอีเวนต์ไว้ล่วงหน้าเพื่อป้องกันความสับสน ขออภัยในความไม่สะดวกเป็นอย่างสูง

[#mpc_allstarss5 มาสายแต่มาจ้า เพราะเรื่องเล่นเราจริงจัง!- ' บทสัมภาษณ์ที่หาได้ยากยิ่งนักของ โรเจอร์ สตาร์ตลิ่ง อดีตตำนานต่อผลงานการพากษ์ล่าสุดของเขาคุณพีนี่ ' ยังมีต่อจ้า + 🎞📽]

𝓜𝓟𝓒 : 𝓟𝓾𝓽 𝓐 𝓑𝓵𝓲𝓷𝓰 𝓞𝓷 “ เครื่องประดับมักบ่งบอกตัวตนเจ้าของเสมอ ” “ ตัวตนของเธอ เป็นเช่นไรกันนะ? ” กิจกรรมวาดรูปออกแบบเครื่องประดับจากคาร์แรกเตอร์MPC ระยะเวลา : ตั้งแต่วันเริ่มกิจกรรม - 24 ธันวาคม 2025 [ รายละเอียดอยู่ในเมนชั่น ] #MPC_PABO #MPC_PutABlingOn

สีหน้าที่เปลี่ยนกลับมายิ้มได้ ท่าทางเหมือนกำลังหัวเราะอยู่แม้ไม่มีเสียง สำหรับเขามันก็คุ้มค่าอยู่ที่ใช้แบตพลังงานความอยากพูดคุยของตนไปจนเกือบสุดหลอดเพราะอย่างน้อยสิ่งที่เห็นก็ทำให้พอเบาใจได้ว่าคงหายเศร้าแล้วไม่มากก็น้อย ถึงจะไม่เข้าใจตั้งแต่แรกว่าจะเสียใจหรือสั่นไหวด้วยเหตุอะไร ทั้งยังส่งเสียงแปลกๆคล้ายกำลัง..ไม่พอใจ ? ออกมา ไม่เพียงหน้าเพื่อนเขาหรอกที่บางทีก็เหลอหลา หน้าคนฟังเองก็เหลอหลาอยู่ในกรอบหน้าตึงๆนี่จะแสดงได้ไม่ต่าง ยิ่งอีกฝ่ายขยับแขนเข้าหาตัว แนบศีรษะกลับมาหาแผ่วเบา คิ้วก็ดีดเลิ่กขึ้นพร้อมความไม่เข้าใจที่ฉายเต็มสีหน้า, มันคืออะไร ปลอบใจ ? ปฏิเสธ ? นึกครึ้ม ? หรือจะอ้อนอะไรทั้งที่ภารกิจก็หมดแล้วด้วยซ้ำ แม้ไม่ได้ปฏิเสธหรือผลักไสเจ้าของการกระทำออกห่าง แต่ฝ่ายที่โดนแบกหน้ามึนก็ไม่ได้ออกอาการอะไรมากนอกจากจ้องเพื่อนตัวเองงงๆปนปล่อยผมตัวเองฟูกว่าเก่าเพราะถูกเอาหัวมาดันเล่น "....?" เอียงหัวมอง ยกมือที่เกาะบ่าอยู่ตบปุลงเบาๆเป็นการปลอบเล็กน้อย "โอเค" ขานรับเสียงเรียบเฉย ตอบคำพูดที่อุตส่าห์เค้นออกมาให้ได้ยินพร้อมการพยักหน้าว่าตอนนี้จะเชื่อแบบนั้นไปก่อนจนกว่าจะได้รับการพิสูจน์หน้าสถานการณ์จริง ส่วนที่ไม่ได้พูดเสริมออกไปก็เพราะ พอคนทำตัวอ้อน(อ้างอิงจากครั้งแรก)เงยหน้าขึ้นมาหลังสิ้นการกระทำ ปากนั่นยังเบะคว่ำอยู่ให้คนเห็นแทบร้อง 'หา ?' ทางใบหน้า...ก็ยังไม่มีวันรู้ว่าจะโกรธหรือเศร้าเรื่องอะไรกันแน่ แต่ก่อนจะสงสัยอะไรมากกว่านี้ มือที่เคยจับมือถือก็ยกขึ้นตบเบาๆใกล้มืออีกข้างตัวเองบริเวณเหนืออกเพื่อนตนแทนการสะกิดให้ฟัง ย้ำเตือนเรื่องสำคัญก่อนจะหลุดไปในห้วงความคิดของตัวเองกันทั้งคู่อีกว่า "เกิน 5 นาทีแล้ว" ย้ำเตือนว่าควรปล่อยสิ่งมีชีวิตหัวฟูนี่ลงจากแขนได้แล้วก่อนจะลืม "ไม่เมื่อยหรือไง"

แม้ว่าการอ้อนเท่าที่อ่านเจอน่าจะมีรสชาตเหมือนอาหารที่ผ่านการปรุงอย่างดีเพียงเพื่อทำให้ผู้ชิมออกปากว่าอร่อย แต่เขากลับทำมันออกมาเหมือนอาหารฝีมือตัวเองที่ไม่คิดจะปรุงแม้แต่เกลือเพราะลิ้นไร้การรู้รส...และถูกตอบรับเป็นคำตกลงราวกับรู้ด้วยตัวเองว่าเขาตั้งใจจะสื่ออะไร อันที่จริง...น่าแปลกใจตั้งแต่ดูเหมือนเดาได้ว่ามันคือการทำภารกิจในแบบของเขาแล้วด้วยซ้ำไป มันเป็นได้ทั้งเดาถูกและเพื่อนตนก็อยากไปดูอยู่ก่อนแล้วจึงไม่คิดถามถึงที่มาของคำตอบ เพียงเงยหน้าขึ้นกลับไปมองที่พักสายตาจุดประจำขณะไร้จุดจดจ่อก่อนโคลงหัวเล็กน้อยเมื่อได้เป็นพยานสีหน้าที่เปลี่ยนไปหลังจบประโยค, ใบหน้าเดิมแต่กลับมีสีหน้าที่คุ้นเคยเหมือนเงาในกระจกที่เขาไม่เคยคิดจะญาติดีด้วยในสักวัน ความเฉยชาจนน่าตั้งคำถาม แต่ปากหนักอึ้งก็ยังยั้งเอาไว้ด้วยคำนิยามที่ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง สีหน้าแววตาแบบไหน อีฟรันก็เป็นคนเดิมเสมอ...เป็นความเชื่อและข้อเท็จจริงในระบบความคิดของเขา และมันคงไม่สั่นคลอนจนกว่าจะมีอะไรหักล้างต่อหน้าต่อตา หรือถึงจะมี ตัวเขาก็อาจพูดไม่ได้เต็มปากว่าเชื่อในหลักฐานมากกว่าความคิดของตัวเอง จึงเงียบปล่อยให้อีกฝ่ายได้อยู่กับห้วงคิด รอฟังคำกล่าวโดยไม่คิดจะแทรกขัดคำ นิ่งงันอยู่ในอ้อมแขนแล้วมองภาพตรงหน้าไปพลางขณะใช้ความคิดไปด้วย เพราะรูปที่ระลึกใบนั้น ? ในมุมมองของผู้ที่มองไม่เห็นเขาเคยคิดว่ามันอาจไม่ต่างจากกระดาษเปล่า ยิ่งกับคนที่ไม่เคยเห็นหน้าอีกคนในรูปด้วยแล้วมันคงยิ่งคลุมเครือ, น่าใจหาย ? เขาไม่เข้าใจมันแต่หากพูดว่ามันคือหนึ่งในโซนอารมณ์ของความเศร้า เขาอาจเริ่มทำความเข้าใจได้ทีละน้อย ที่ไม่เข้าใจอย่างถึงที่สุดคือท่าทางสั่นไหวของอีกฝ่าย และไม่เข้าใจยิ่งไปกว่านั้นอีกคือเขาไม่เข้าใจว่าทำไมตนสัมผัสถึงมันได้ชัดเจนและเริ่มมีส่วนร่วมกับอาการที่เห็นจนคิ้วขมวด สิ่งที่ทำถัดมาคือระบบกล่าวโทษตัวเองพร้อมทบทวนคำพูดว่ามีอะไรผิดพลาดหรือร้ายแรงในภาษาหรือไม่ หรือมันเป็นคำถามเฉพาะที่ไปกระทบบาดแผลใจตรงไหนหรือเปล่า ก่อนระบบหยุดลงทันทีที่เพื่อนเริ่มกลับมาพูดอีกครั้ง "...." จับประเด็นได้แล้วว่าเหตุเกิดจากคำที่เต็มไปด้วยความสงสัยของเขา แต่แทนที่จะตอบโต้โดยทันที ปากที่เปิดคล้ายจะพูดก็หุบลงราวอยู่ในสถานการณ์ที่อยากรับข้อมูลทุกอย่างมาก่อนค่อยแก้ต่างในทีเดียว ค่อยๆซึมซับตีความอารมณ์ที่ยังอยู่ในช่วงพัฒนามากกว่าสามารถนำมาใช้ได้จริง เชื่อมโยงจุดเล็กจุดน้อยเข้าด้วยกันแม้ยังไม่รู้ภาษากายดี และพยายามอย่างมากที่จะเข้าใจอีกฝ่ายให้ได้มากที่สุดโดยไร้เหตุผล..ทั้งหมดเกิดขึ้นเพียงชั่ววูบที่เขาตัดสินว่าอยากทำ จดจ้อง รับฟัง พลั้งพับความสงสัยของตัวเองหายไปชั่วครู่เหมือนเอกสารหลักที่ถูกมือปัดออกจากโต๊ะ มองตั้งแต่เสี้ยวหน้าที่เห็นความเฉยชากระทั่งก้มกลับลงมาประดับรอยยิ้มจนตาเป็นรูปพระจันทร์ มองอยู่แบบเดิม สีหน้าตอบรับที่คงเดิม ไม่แม้แต่จะขยับหนีเมื่ออีกฝ่ายใกล้เข้ามาเกินเส้นที่ขีดคั่นเอาไว้เป็นมาตรฐาน สายตาจ้องตรงไปตรงมา สบตาทั้งรู้แก่ใจว่าไม่สามารถมองทะลุกำแพงไร้หน้าต่างได้ กระทั่งตัวอีฟรันเป็นฝ่ายหันออกไปไอเบาๆเมื่อถึงขีดจำกัดทางเสียง เป็นผู้เดียวในการสนทนาและยังเป็นผู้เดียวที่หลบหน้าเขาราวเด็กถูกจับได้ว่าไปขโมยคุกกี้กลางดึก ฮาโรลด์โคลงหัวอีกหน มีคำตอบคิดไว้เป็นข้อๆรออยู่แล้วเพียงพรูลมหายใจเบาๆว่ามันคงจะทำให้สถานการณ์นี้เกิน 5 นาทีตามภารกิจไปสักหน่อยเพื่อพูดคุยแต่ก็ไม่อยากปล่อยให้อะไรค้างคานานเกินไปจนต่างฝ่ายต่างยิ่งหลงในโลกคนละมุมมอง, มือที่ว่างยกขึ้นแตะหัวของฮานเบาๆพลางพยักหน้าตอบเพื่อนจิ๋วทั้งสองว่าเขารู้ว่าอีฟรันพูดความจริงแน่นอน แม้ครึ่งหนึ่งในหัวจะแสวงหาการพิสูจน์แต่อีกครึ่งก็เริ่มทำในสิ่งที่ภายหลังตนอาจมองตัวเองฉลาดน้อยลงก็ได้ "คำขอของนายมันไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรเลย" ตรงเข้าประเด็นเป็นอย่างแรก คอยจ้องคนหลบหน้าไปด้วย "จะขอร้อง...ไม่สิ แค่ขอฉันก็ตกลงแล้วด้วยซ้ำไป" ย้ำครั้งที่หนึ่ง ว่าคำขอนี้ง่ายกว่าที่เขาคิดจนแปลกใจ แต่เมื่อดูความกังวลที่อีกฝ่ายแสดงออกมา การแก้สถานการณ์ได้อย่างเห็นผล บางทีเขาอาจต้องหงายการ์ดในมือออกมากางทั้งหมดแม้ว่ามันจะมีแต่การ์ดเสียไร้สาระก็ตาม "ที่ถามเพราะตกใจ มีคนอ้อนวอนฉันมากมายและฉันชินกับคำขอที่ยุ่งยากมากกว่า" เสมือนหยิบการ์ดขึ้นมาใบหนึ่ง และกางออก "กับนาย ฉันอาจเผลอขายเสี้ยววิญญาณให้ก็ได้ แต่นายกลับขอเรื่องที่เล็กว่าคนอื่น" เมื่อกาง(สารภาพ)มันวางลง ตาช้อนมองคนที่ตนต้องการคลี่คลายสถานการณ์ ประมวลผลอีกครั้งแล้วหยิบขึ้นมาอีกใบเป็นการ์ดความคิดเห็นของตัวเอง แม้แต้มจะน้อยและไร้ค่าแต่ในเมื่อมันอยู่ในมือ(สถานการณ์เดียวกัน) เขาก็อยากเผยให้รับรู้ "นายไม่ได้ขี้ขลาด..นายกล้าที่จะมีสิ่งที่ต้องการ และกล้าที่จะขอมัน" เงียบไปครู่หนึ่ง แม้น้ำเสียงไม่เปลี่ยนแปร แต่ทุกคำที่พูดออกมาเบาๆให้รับรู้แค่สองฝ่ายนั้นไม่ง่ายเลยที่จะงัดออกมาเปิดเผย "นั่นเป็นความกล้าหาญ ที่ฉันทำไม่ได้" "แล้วก็คำขอนั่นน่ะ ฉันตกลงไปแล้ว.." เหลือบไปมองฮานกับทูธม่าคล้ายรบกวนให้เพื่อนจิ๋วทั้งสองช่วยจำและเป็นพยานอีกแรง "อยากดูอะไรก็ดู ฉันอนุญาตทั้งหมด ไม่ต้องถามซ้ำ" อีกครั้งที่เขาหงายความคิดในหัวออกมาขณะกระซิบกระซาบกันแค่กลุ่มเล็กๆ แม้ท่าทีจะยังคงนิ่งสงบแต่ปลายนิ้วที่เริ่มชาด้วยความสับสนรุนแรงก็ส่งสัญญาณเตือนว่าการพล่ามทุกอย่างออกมาไม่เคยถูกซักซ้อมมาก่อนและร่างกายเองก็เริ่มต่อต้าน หลังงานเทศกาลเขาคงต้องปลีกตัวไปอยู่คนเดียวเงียบๆสักพักหนึ่ง คำตอบสุดท้าย ความค้างคาที่ถูกขมวดเป็นปมเรียบร้อยอยู่ในมือ..เขาลังเลที่จะบอก คำพูดมันบางเบายิ่งกว่ากระดาษแม้แต่ตนเป็นผู้พูดยังคิดเลยว่ามันคงฟังดูไม่น่าเชื่อถือ และหากให้เลือกก็อยากเลือกที่แสดงผ่านการกระทำมากกว่าคำพูดทว่า ไอ่ความคิดส่วนที่ทำให้เจ้าตัวสงสัยว่าตนอาจโง่ลงกลับแย้งขึ้นมาบ่อยๆว่า ถ้าไม่พูดก็อาจเข้าใจคลาดเคลื่อน เพราะงั้นก็ควรพูดออกมาบ้าง การ์ดใบสุดท้ายที่หงายออกมาจึงเป็นเสียงที่เบาลงกว่าเดิมมากขนาดที่ว่าหากเหม่อเพียงครู่อาจตกบางคำได้เลย "-ฉันเคยบอกว่าคนดีๆแบบนายควรได้เห็นสิ่งสวยงามของโลกนี้อีกมาก" "แต่ฉันไม่เข้าข่ายสิ่งที่นายควรจะเห็น..ถึงจะสงสัยว่าสีหน้าเวลาเห็นอะไรแย่ๆจะเป็นยังไง แต่ตอนนี้ไม่อยากรู้แล้ว" มือที่ว่างยกขึ้นมาทาบกลางหน้าผาก เหนื่อยหน่ายตัวเองเป็นอย่างมากแม้แต่เดิมจะเป็นคนพูดตรงตามที่คิดอย่างฉะฉานแต่บรรดาการ์ดที่หงายไปจนหมดมือเป็นความคิดที่ไม่ควรมีใครได้รู้...เต็มไปด้วยอคติ คำตัดสินเปรียบเปรยไร้ความเป็นกลาง ถือดี และเวิ่นเว้อ กระนั้นทั้งที่หมดโอกาสต่อรองด้วยความลับ เขากลับไม่คิดว่าตนจะมาเสียใจภายหลังเลยสักนิด "อยากจับอะไรก็จับไป อยากดูอะไรก็ดู ถือว่าฉันเตือนแล้ว, ถ้าหน้าฉันมันทำให้นายหดหู่จะเลี้ยงเบียร์สักกระป๋องแล้วกัน" เพราะนี่นับเป็นการเปิดเผยอย่างตรงไปตรงมาที่ชัดเจนที่สุดในชีวิตเขาแล้วก็ว่าได้ สุดท้ายผลจะเป็นยังไงก็คงได้แต่ยอมรับ การห้ามไม่ให้อีกฝ่ายทำตามต้องการทั้งที่กล้าพูดออกมาตามตรงก็ขัดกับความตั้งใจที่เขาอยากมอบให้แต่เดิมเพราะงั้นสิ่งที่พอให้ใจสงบได้ในตอนนี้ก็มีแต่พระเจ้า เบียร์ราคาถูกๆในอนาคต และปากสบถคำหยาบไร้เสียงเบาๆตำหนิตัวเองที่พล่ามอะไรออกมาเหมือนเขื่อนแตกโดยไม่รู้ว่ามันจะช่วยได้จริงไหมด้วยซ้ำ

#.mpc_allstarss5 นักแสดงชื่อดังท่านหนึ่ง

#MPC5event3 [วันที่มีแข่งฟุตบอล] เขาก็เป็นอีกคนนึงที่ทำไมจู่ๆก็ต้องมาอยู่บนสนามแข่งและกลายมาเป็นนึงในผู้เล่น oO(.........$@!#!#!@$@!#) สบถคำหยาบมากมายอยู่ในหัวแต่ทำอะไรไม่ได้ อยู่ในสภาพจำยอม