Mahmood Sariolghalam

2006 Davos Annual Meeting - A Take on Tehran

در عرصۀ سیاسی نیز، Hedging ایران بسیار محدود است. شاید بشود ادعای علمی کرد که ایران با هیچ کشوری، روابط دوجانبۀ به‌هم تنیدۀ دراز مدتِ متقابلِ همه جانبۀ با دوامِ استراتژیک ندارد. با تعدادی کشور دوست است و رفت و آمد دارد ولی وفاداری و پایبندی آن‌ها هنگام بحران یا خطر، قابل اطمینان نیست. به نظر می‌رسد در عرصۀ سیاسی، آن‌هایی که با ایران دوست هستند بیشتر سنت «دوری و دوستی» را برگزیده‌اند. Hedging و Leverage ایران بیشتر در مدارهای نظامی و در جهتِ بازدارندگی و با پشتوانۀ مکتب امنیتی و اندیشۀ Keeping enemies at bay است. به یک معنا، سیاست خارجی ایران، از Leverage نظامی و امنیتی بهره‌مند است و آن هم با احتیاط مدیریت می‌شود.

برای عادی کردن وضع آب، برق و انرژی، ایران به حدود ۴۵۰ میلیارد دلار سرمایه‌گذاری نیاز دارد که بدون سرمایه خارجی ممکن نیست.

ما با استدلال تغییر نمی کنیم، ما با بحران تغییر می کنیم.

با گره زدن مذاکرات هسته ای به سرمایه گذاری شرکت های نفت و گاز آمریکا در ایران، آمریکا مجبور به برداشتن تحریم ها و وصل کردن ایران به شبکه مالی سوئیفت می شود! دیگر هم نمی توان تهدید به زدن زیرساخت های نفت ایران کرد.

اگر من تحمل دیدگاه متفاوت را ندارم. اگر تمایل دارم که افکار متفاوت را تخریب کنم. اگر کسی از من انتقاد می کند و دایره نقد رو به مسائل شخصی وارد می کنم. اگر نمی توانم ۵۰ درصد با کسی پل ارتباطی برقرار کنم. آیا مشکل این است که من یک مارکسیست هستم، ملی گرا هستم، سلطنت طلبم یا بنیادگرا هستم؟ ما مشکل اجماع سازی داریم در رأس سیستم داریم.

تفکیک قدرت اقتصادی از سیاسی اصلی است که جنبه حقوقی و قانونی بودن آن در قرن هجدهم نهادینه شد. زمانی آزادی متولد می شود که قدرت اقتصادی از قدرت سیاسی جدا شود. وقتی قدرت اقتصادی و قدرت سیاسی با یکدیگر تلفیق شود، آزادی صرفا برای سخنرانی مفید خواهد بود و جنبه عملی به خود نمی گیرد.

چینی‌ها عقیده دارند ما باید درست تصمیم بگیریم و به فکر آینده چین باشیم و اقتصاد کشور باید ثبات داشته باشد که مردم بتوانند روی آن حساب کنند. از سوی دیگر دنیا هم در این رشد مشارکت می‌کند. آیا این مدل در کره شمالی، بلاروس، کوبا یا روسیه هست؟ روس‌ها در جهان با کسی مشورت نمی‌کنند و خودشان را محور جهان می‌دانند.

آینده ایران در گرو بین المللی شدن است. اگر سیاست خارجی ما در امتداد سیاست اقتصادی ما بود، بسیاری از مسائل کشور حل می شد.

باید بین این دو گانه ها (Dyads) انتخاب کنیم : • رشد اقتصادی کشور یا ایجاد عدالت در خاورمیانه • توسعه اقتصادی یا حفظ تقابل با آمریکا • پیشرفت علم و فن‌آوری یا حفظ فاصله از غرب • روابط عادی با همه قدرت‌های بزرگ یا تداوم نرخ تورم دو رقمی • کسب رضایت مردم از شاخص‌های زندگی خوب یا حفظ سطح هزینه‌های امنیتی منطقه • امنیت ملی مبتنی بر ثروت اقتصادی یا امنیت ملی مبتنی بر برنامه هسته‌ای • تأمین سرمایه خارجی جهت بازسازی عمرانی کشور یا تأمین امنیت از طریق حضور امنیتی در منطقه • دسترسی به بازارهای کالا، سرمایه و خدمات و فن‌آوری یا گره زدن کشور به تنش‌های منطقه‌ای • آینده کیفی سرزمین و مردم ایران در دراز مدت یا موفقیت‌های کوتاه مدت امنیتی در منطقه • تولید ثروت برای حفظ فرهنگ، اقتصاد و تمدن ایران یا فروش انرژی‌های فسیلی برای حفظ وضع موجود

در کشورهایی که پدیدۀ قدرت، پخش نشده است امکان رشد و توسعه اقتصادی نیز نخواهد بود. حدود هفتاد و پنج درصد اقتصاد چین نزد بخش خصوصی است.

قابل اتکاترین حامیان ناسیونالیسم و علاقه به وطن، در میان طبقه متوسط و بخش خصوصی است که به کشورشان نیاز دارند تا بهتر زندگی کنند.

دستگاه دیپلماسی کشور بر این پایۀ تئوریک پیش می­رود که حقوق بین ­الملل بر سیاست و اقتصاد بین ­الملل ارجحیت دارد و بنابراین، قدرت­ های بزرگ را به انسانیت، اخلاق، برابری و انصاف دعوت کرده و آنها را نصیحت می­کند.متأسفانه مناسبات جهانی صرفاً بر محور سودِ اقتصادی و زورِ نظامی می­چرخند.

برای عادی کردن وضع آب، برق و انرژی، ایران به حدود ۴۵۰ میلیارد دلار سرمایه‌گذاری نیاز دارد که بدون سرمایه خارجی ممکن نیست.

‌ ۴ سناریوی پیش روی ایران و آمریکا تالار اصفهان نمایشگاه بین المللی تهران در آخرین روز ارديبهشت ماه میزبات کنفرانس یک‌ روزه ای تحت عنوان "بررسی سناریو های اقتصاد سیاسی در وضعیت پیش روی کشور " بود . سخنران این مراسم پرفسور محمود سریع القلم بود که در جمع مدیران بنگاه های اقتصادی به بیان ۴ سناریوی مختلف پرداخت و پرسش و پاسخ های زیادی رد و بدل شد . راستی به نظر شما کدام سناریو محتمل تر است ؟! این کنفرانس به همت دپارتمان آموزش گروه مبتکران توسعه تجارت با همکاری روابط عمومی شرکت سهامی نمایشگاه بین المللی برگزار شد

Among the key policy shapers in the U.S., Iran is associated with the 1979-81 hostage crisis, Hezbollah and militias and proxies in Iraq and Syria, anti-American slogans and gestures, hostility toward Israel, anti-Western indoctrination, terrorism, human rights abuses, dishonesty about its nuclear program, anti-democratic sentiments, propaganda, and deception. The relevant American policy shapers have never visited post-revolutionary Iran and have not interacted directly with their senior Iranian counterparts who shape its policies. For them, trying to fathom the intricacies of an ancient society is both difficult and pointless. There is virtually no interest in trying to discern the interrelationships between religion and politics, the legacy of British and Russian intervention, the variety and complexity of ethnic groups, the psychology of being an ancient state, the meaning of government in the political culture, the imperial mindset, the omniscient presence of the state, the contradictions between political liberties and a rentier state, the peculiar interpretation of sovereignty, the unending clash between modernity and religious orthodoxy, and the accumulated historical grievances.

چاپ بیست و یکم کتاب عقلانیت و توسعه یافتگی ایران دکتر محمود سریع القلم با اضافات و جلد جدید. علاقه‌مندان می‌توانند با نشر فرزان روز تماس بگیرند. 02188882247 02188872499

اگر من تحمل دیدگاه متفاوت را ندارم. اگر تمایل دارم که افکار متفاوت را تخریب کنم. اگر کسی از من انتقاد می کند و دایره نقد رو به مسائل شخصی وارد می کنم. اگر نمی توانم ۵۰ درصد با کسی پل ارتباطی برقرار کنم. آیا مشکل این است که من یک مارکسیست هستم، ملی گرا هستم، سلطنت طلبم یا بنیادگرا هستم؟ ما مشکل اجماع سازی داریم در رأس سیستم داریم.

ایران کجای تفاوت های استراتژیک آمریکا و اسرائیل قرار دارد؟‌