Racha 👑

#MWP_commu รชา ภัทรวัฒน์ (รชา) ปี 3 วิทยาศาสตร์การกีฬา α (Alpha) กลิ่น Aldehyde ———————————— “หน้ากูเหมือนพ่อมึงมากมั้ง จ้องอยู่ได้ไอ้ควาย” “เป็นเหี้ยไรอีกอะ” ทักโค โรล บวกได้ตลอด 24/7

หน้าบ๊วยต้องดองเหล้าบ๊วย

@kan_mwp ก็ต้องซื้อดิ

@MWP_Racha แล้วซื้อป่ะ?

น้องสาวโทรมาบอกอยากได้ลาบูบู้ ลำบากกูอีกไหม

@kan_mwp เจาปล่อยให้ก้านนอน กอดอีกฝ่ายเอาไว้หลวมๆให้อารมณ์ขุ่นๆในใจพอคลายลงบ้าง แต่คงยังไม่กลับไปอีกสักพักใหญ่ๆ (ขอบคุณสำหรับรูท 🫶🏻)

@MWP_Racha "...รู้แล้ว" "จะไม่ทำแล้ว" ใบหน้าที่อยู่ชิดอกพยักหงึกๆ ส่งเสียงอู้อี้ตอบขณะวาดมือโอบหลังรชาอีกที กลายเป็นเขาเองที่เหมือนอยากได้กอดนี้มากกว่าใคร รู้สึกปลอดภัย สบายใจอย่างบอกไม่ถูก... รู้ตัวอีกที ก้านก็ผล็อยหลับไปแล้ว คงจะไม่ได้นอนดีๆมาตลอดอาทิตย์อย่างที่ว่าจริงๆ

#โรลปิด @MWP_Racha หลังจบเรื่องจบราว เหลือแค่เขายืนอยู่กับรชาท่ามกลางคนในบ้านที่กำลังวุ่นวาย พ่อกับพี่สาวอยู่ที่สถานีตำรวจ อากงอาม่าก็ใืนสังขารนอนเลยเวลาไม่ได้ ส่วนน้องชายก็ไปปิดร้านเก็บร้านใดๆ "....แล้ว....มึงจะค้างที่นี่ก่อนมั้ย?" เขาสูดน้ำมูกในจมูกแล้วเอ่ยถาม

@kan_mwp “คราวหน้ามีอะไรก็บอก” เขากระชับอ้อมกอดของตนบ้าง “ยังไงกูก็ต้องหาทางช่วยมึงจนได้อยู่แล้ว อย่าทำอะไรเองแบบโง่ๆเหมือนอย่างนี้อีก” เสียงเอื่อยๆไม่มีทีท่าว่าจะดุอะไร

@MWP_Racha ก้านเอนตัวลงนอนตาม รับรู้ได้เมื่อรชาวางมือพาดเอวเขาเอาไว้หลวมๆ สายตาหลุบมองระยะห่างที่เว้นไว้ คงเพราะกลัวว่าเขาจะยังรู้สึกระแวงอยู่รึเปล่านะ... "...." สุดท้ายกลับเป็นก้านเองที่ขยับเข้าไปซุกกอด ฝังใบหน้าลงกับอกแน่น ความหวาดระแวงก่อนหน้าหายไปจนหมด เพราะกลิ่นของรชารึเปล่านะ...

@kan_mwp เขาขยับขึ้นไปนอน โดยที่ดึงก้ทนให้ขยับตามมาด้วย รชาตะแคงข้างหันไปหาอีกคน มือวางพาดเอวเอาไว้หลวมๆ ไม่ได้ออกแรงดึงรั้งมารวบกอด สายตาหลุบลงมองนิ่งๆ ไม่ได้เปิดปากพูดอะไร

@MWP_Racha "....อือ" เขาพยักหน้าว่าง่าย เหมือนไม่มีกระทั่งสติจะมาคิดมุขหรือพูดล้อเล่นกวนตีนเหมือนเคย "....นอนข้างกูได้มั้ย" เขาหย่อนตัวลงนั่งบนขอบเตียง มือกระชับตอบเหมือนไม่อยากปล่อย ทั้งที่ยังดูหวาดๆอัลฟ่าอยู่แท้ๆ

@kan_mwp “ง่วงก็นอน” น้ำเสียงอ่อนลงไปมาก เขาดึงมือก้านให้เดินตามไป นั่งลงบนที่นอนแล้วกระตุกมืออีกฝ่ายเบาๆ “หน้าตามึงโทรมดูไม่ได้เลย”

@MWP_Racha "....ก็นิดหน่อย" เหมือนเขาจะดูระมัดระวังขึ้น..นิดนึง คงเพราะกลัวว่าจะทำรชาโกรธไปมากกว่านี้ เพราะหนนี้เขาทำไม่ดีจริงๆ ทำอะไรโง่ๆลงไปทั้งนั้น ไอ้ก้านเอ๊ยย... แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าเขาไม่ได้หลับเต็มอิ่มมาหลายวัน พอเริ่มเบาใจมันก็เริ่มง่วง จนตาปรือเห็นได้ชัด

@kan_mwp พอได้อาบน้ำ สบายตัวขึ้นมาบ้างก็ดูจะอารมณ์ดีขึ้นมาหน่อย “มึงอะง่วงรึยัง” เขาถามกลับ ตัวเขาน่ะเฉยๆ แต่ก้านดูเหมือนคนอดนอนมาหลายวันแบบนั้น ถ้าจะถามว่าใครจะง่วงน่าจะเป็นก้านมากกว่า

@MWP_Racha ระหว่างที่รชาอาบน้ำ ก้านเองก็กลับไปอาบที่ห้องตัวเองเหมือนกัน ใช้เวลาไม่นานเท่าของรชา เพียงแต่เสียเวลาแปะผ้ากอซปิดแผลที่หลังมือใหม่ พอเขากลับมาในห้องก็พอดีกับที่รชาอาบน้ำเสร็จ "....อยากนอนเลยมั้ย หรือว่ายังไม่ง่วง" ขอบตายังแดงช้ำอยู่ไม่หาย คงร้องไห้มากไป พรุ่งนี้เขาคงตาบวมแน่

@kan_mwp เขาไม่รู้จะพูดอะไร หรือจะต้องแสดงออกยังไงในสถานการณ์แบบนี้ ทำเพียงรีบเสื้อผ้ามาจากก้าน แล้วเดินหายเข้าไปในห้องน้ำ ใช้เวลานานกว่าที่อาบน้ำประติ เพราะมีเรื่องให้ต้องคิดมากจนเกินไป พักใหญ่ถึงกลับออกมา สีหน้าดูกว่าตอนแรกอยู่มากทีเดียว

@MWP_Racha เป็นก้านที่ยิ่งใจเสีย สุดท้ายมือก็ปล่อยจากแขนเสื้อรชา พยักหน้าโดยไม่พูดอะไร พอดีกับที่แม่เรียกให้ไปเอาชุดให้รชาเปลี่ยนนอน เขาจึงผละออกจากห้องไปครู่ใหญ่ และกลับมาพร้อมชุดนอนและผ้าเช็ดตัว "...ของน้องชายกูน่ะ ตัวพอๆกัน...น่าจะใส่ได้" เขาพยายามทำตัวให้ปกติ แม้ตาจะแดงไปหมดแล้วก็ตาม

@kan_mwp “บ้านมึฃ กูห้ามไม่ได้อยู่แล้ว อยากอยู่ก็อยู่” ไม่ได้ตั้งใจจะใจร้ายด้วยหรอก แต่ก็ห้ามตัวเอฃไม่ให้โมโหไม่ได้เหมือนกัน จึงแสดงออกแบบตรึ่งๆกลางๆแบบนั้น

@MWP_Racha มือยังคงจับแขนเสื้อเหมือรั้งไว้ไม่ให้ไปไหน ก้านเป็นคนขี้แยกว่าที่คิด ซึ่งรชาก็น่าจะรู้เรื่องนี้ดี ทำให้เขาไม่กล้าพูดอะไรต่อ เพราะกลัวว่าอีกฝ่ายจะโกรธไปมากกว่านี้ ถ้ารชาเกลียดเขาล่ะจะทำยังไงดี... ".....คืนนี้....กูนอนด้วยได้มั้ย" "กูไม่อยาก...นอนคนเดียว"

@kan_mwp “กูมาได้โกรธมึง” เขาตอบแค่นั้นด้วยน้ำเสียงห้วนๆ รชายืนนิ่ง หายใจเข้าออกช้าๆ เหมือนกำลังพยายามควบคุมอารมณ์ตัวเอง เขาไม่ได้โกรธก้าน อย่างน้อยก็ไม่ขนาดนั้น ถ้าจะโทษใครตอนนี้ก็โทษความโง่ของตัวเองกับไิ้เวรนั่นนั่นแหละ

@MWP_Racha มือยื่นไปจับแขนเสื้อทั้งที่น้ำหูน้ำตายังไหลอาบหน้า เหมือนกลัวว่ารชาจะเดินออกจากห้องไปเดี๋ยวนี้ "กูขอโทษ....อย่าโกรธกูเลยนะ..." หลังมือที่ยังมีแผลโดนกัดติดอยู่ยดขึ้นปาดน้ำตาซ้ำไปมา "หลังจากนี้...จะไม่ทำ..." "จะไม่ทำ...แบบนี้แล้ว..."

@kan_mwp ‘จัดการได้กับผีสิ!’ ได้แต่คิดเท่านั้นล่ะ… มือยกขึ้นขยี้หัวตัวเองแรงๆด้วยความหงุดหงิด ที่หงุดหงิดตัวเองมากกว่าโมโหก้าน โง่ชิบหายที่เสือกไม่เอะใจอะไร โง่ชิบหายที่คิดว่าถ้ามันมีอะไรผิดปรกติก้านคงพูด ก็แม่งเสือกไม่พูดไง!! “ช่างเหอะ”

@MWP_Racha "กูไม่อยากให้ใครมาลำบาก...กู...กูแค่" น้ำตาหยดลงเผาะๆ เพราะเขาคิดว่ารชาโกรธเขาจริงๆ ทั้งที่พยายามจัดการเองแล้วแท้ๆ "กูขอโทษ" "กูขอโทษนะ"

หายดีจากอาหารเป็นพิษเพื่อมาปวดหัวต่อ กูท้อ

@kan_mwp เขาโกรธก้าน แต่ก็โกรธตัวเองด้วยที่ไม่รู้ตัวให้เร็วกว่านี้

@kan_mwp รชาถอนหายใจ มือยกขึ้นนวดหัวคิ้วตัวเอง “มึงไม่ไว้ใจกู” เขาพูดออกมาในที่สุด “มึงจะบอกกูมึงก็บอกได้ แต่เลือกที่จะไม่บอก” “มันอาจจะไม่เลวร้ายขนาดนี้ก็ได้แค่พูดมันออกมา” “กูดูไม่น่าไว้ในขนาดนั้นเลยเหรอ” ดวงตาที่ปรกติมักจะดูดุกลับมีแววเหมือนเสียใจเจืออยู่จางๆ

@kan_mwp “วันนี้ขอค้างด้วยคืนนึงนะครับ” หันไปบอกแม่ก้าน ขออนุญาตไว้ก่อน ยังไม่ยอมพูดอะไรด้วยเท่าไหร่ เพราะยังโกรธเรื่องที่ทำเหมือนเขาไว้ใจไม่ได้อยู่

@MWP_Racha "....ทำไมจะไม่อยากล่ะ" เขาพูดเสียงอู้อี้ ได้ยินเสียงโกรธๆแล้วตัวหดเหลือสองเซน ยิ่งสูดน้ำมูกฟืด

“ข้อหาที่มึงบังอาจทำไอ้ก้าน” หมัดที่หนึ่ง “ข้อหาที่มึงทำไอ้ก้านเจ็บ” หมัดที่สอง “กูยังไม่เคยทำมันเจ็บเลย มึงมีสิทธิ์อะไร” หมัดที่สาม แล้วก็อีกเท่าไหร่ไม่รู้ ขี้เกียจจะนับ… ถ้าไม่มีใครมาห้ามก็คงไม่หยุด แต่ใครจะกล้าห้ามล่ะ?

ซึ่งแม่งทำตัวเหมือนคนมีชนักปักหลัง พอพูดถึงเท่านั้นฝนก็ตอบรับขึ้นมาทันที ดี…ทำให้อะไรๆมันง่ายดี… รชาถือวิสาสะเดินผ่านเข้าไปหลังบ้าน คว้าคอ ‘ไอ้เหี้ยพี่เขย’ แล้วซัดมันแรงๆให้สมกับที่บังอาจทำคนของเขาเจ็บ เออ…คนของเขาว่ะ…มันยังไม่ตอบรับเลยด้วยซ้ำ

[ STORY ] (ย้อนเวลาเป็นช่วงเย็นๆ) หลังจากที่เจอก้านและเค้นเอาคำตอบจนได้ในที่สุด รชาแยกตัวออกมาในทันที เขาเคยไปรับ-ส่งก้านที่บ้าน ก็เลยรู้ว่าบ้านของก้านอยู่ที่ไหน และนั่นคือที่ๆเขากำลังมุ่งหน้าไป… ไอ้เวรนั่น…ไม่ได้ต่อยสักทีคงไม่หายโมโห