
ในฐานะผู้ป่วยที่รักษามา 6-7 ปีแล้วรู้สึกซาบซึ้งมาก เคยกินยาเดือนละสองหมื่น เคยเข้าวอร์ดจิตเวช ทุกวันนี้ดีขึ้นเยอะ เวลาเล่าให้ใครฟังคนมักจะคิดว่าหายแล้ว 100% มีทักษะการจัดการอารมณ์และความคิดดี แต่จริงๆมันไม่ง่ายเลยในการใช้ชีวิตให้ปกติทั่วไป พอเป็น anxiety หรือ panic แล้วหยุดความคิดตัวเองไม่ได้ ดีที่ภายนอกเป็นคนแสดงออกไม่เก่งเลยไม่ค่อยมีคนรู้เท่าไหร่ว่ามีอาการ ทุกวันนี้เจอเรื่องอะไรเวลาแชร์บางทีคนรอบตัวก็สอนด้วย logic ธรรมะ บอกให้หยุดเครียด ต้องจัดการบาลานซ์ให้ได้ ฟังจนบางทีมีปัญหาไม่อยากพูดกับใครเพราะถ้าทำได้(กู)ทำไปแล้ว ลึกๆ เลยมันเลยเป็นความโดดเดี่ยวอยู่เสมอว่าไม่มีคนเข้าใจหรือรับฟังเราจริง ๆ























