แมวนอนอ่าน📚

승리 확정!!

รายงานพบว่า ในปี 2025 มีนักเขียนอย่างน้อย 401 คนจาก 44 ประเทศ “ถูกจำคุก” นับตั้งแต่มีการจัดทำดัชนีนี้ในปี 2019 และในช่วง 7 ปีที่ผ่านมา มีการจำคุกนักเขียนทั่วโลก “เพิ่มขึ้นถึง 68%” โดยจีนเป็นประเทศที่คุมขังนักเขียนมากที่สุดในโลก อย่างต่อเนื่องตลอด 7 ปีที่ผ่านมา

Story that can be understand in 3 picture

ปิดจบไปหนึ่งเรื่อง เรื่องสั้นโปรเจคลับ ที่ไม่รู้ตอนนี้ยังลับอยู่มั้ย555555 ชอบโมเมนต์ที่ได้เขียนคำนี้จริงๆนะ อยากบันทึกไว้ ที่ผ่านมาเราไรเตอร์บล็อกหนักมากๆ ถึงขั้นนั่งนอยตัวเองว่าถ้าเขียนไม่ได้เลยจะทำยังไงดี เรายังรักการเขียน ยังอยากเขียน แต่ตอนนี้เราทำได้แล้ว🥺

@KGS_Kumonosu สุขสันต์วันเกิดค่า ขอให้พบแต่ความโชคดี มีเงินใช้ตลอดปีเลย 🥳

โอ๊ะ

ของคนไทยก็มีทำสันสมุดเป็นลายดอกไม้นะคะ 💐 อยู่ที่ขอนแก่น อยากให้โลกรู้ว่ามีนะ!! คอลเล็กชั่นใหม่มาทีไร หมดไวตลอด 🥹😳💞💞 ฝากติดตาม IG เป็นกำลังใจให้น้องเค้าด้วยน้าา 📚✨ #แนะนำสายผลิต #handmade #notebook

อยากบอกน้อง ๆ ว่าอาจารย์หลายท่านเขาก็พึ่งรู้ตัวว่าชอบอะไรตอนอายุ 25+ แล้วพึ่งเรียนต่อ ป. โท ป.เอกในสิ่งที่ชอบ อีกอย่างคือคนเราเปลี่ยนแปลงทุกวันน่ะแหละ เมื่อก่อนเคยชอบ ตอนนี้ไม่ชอบแล้วก็ไม่เป็นไรเลย

แก ละมันละเอียดมากไปยันถึงเรื่องของคำที่ใช้ ว่าถ้าผวนแล้วมีคำแปกๆก็ต้องเปลี่ยน(ชั้นเคยโดนแก้ยกเล่มเพราะคำว่า แม่จ๋าหนู- เพราะจารย์บอกว่ามันผวนเป็นคำว่าจุ๋หนาได้😭อึ้งคาดไม่ถึง) ใครบอกนิทานเด็กเจนมาอ่านยังไงก็ได้ก็สุดแร้วแต่เลยพี่ลูกพี่ ทำไรทำ

“คนที่บอกว่าเป็นเหยื่อ…อาจไม่ใช่เหยื่อจริงเสมอไป” “เหยื่อ” ในคดีอาชญากรรม อาจไม่ใช่เหยื่อเสมอไป หรือที่เรียกว่า “เหยื่อปลอม” เหยื่อปลอมคืออะไร? ตอนเรียนเรื่องเหยื่อวิทยา คำว่าเหยื่อปลอมจะบอกอ้อมๆ โดยอ่านทฤษฎีของ เบนจามิน เมนเดลโซห์น (Benjamin Mendelsohn) มาดูกันว่าเหยื่อปลอมเป็นยังไง ทำไปเพื่ออะไร เผื่อว่าจะเข้าใจและนำไปสร้างตัวละครหรือทำความเข้าใจคนคนหนึ่งที่ทำตัวเป็นเหยื่อ ทำไปทำไมกันนะ ในมุมของเบนจามิน เมนเดลโซห์น (Benjamin Mendelsohn) บิดาแห่งเหยื่อวิทยา(Victimology) เขามีแนวคิดว่า เหยื่อมีระดับความเกี่ยวข้องหรือความรับผิดในอาชญากรรมไม่เท่ากัน เขาจึงแบ่งประเภทของเหยื่อตามระดับความรับผิดชอบหรือความผิดของเหยื่อที่มีส่วนทำให้เกิดอาชญากรรม ซึ่งแบ่งออกเป็น 6 ประเภท 1. เหยื่อที่บริสุทธิ์ใจโดยสมบูรณ์ - เหยื่อที่ไม่ผิดเลย หรือเหยื่อตามอุดมคติ ซึ่งคำว่าเหยื่อในอุดมคตินี่แหละ จะเกี่ยวข้องกับการกล่าวโทษเหยื่อต่อไป 2. เหยื่อที่ส่วนร่วมเพียงเล็กน้อย - เหยื่อที่ตกเป็นเหยื่อเพราะความประมาทเลินเล่อหรือความรู้เท่าไม่ถึงการณ์ เช่น ลืมล็อกประตูบ้าน 3. เหยื่อที่มีส่วนร่วมเท่ากับผู้กระทำผิด - เหยื่อที่มีส่วนร่วมในการกระทำผิดในระดับเดียวกัน เช่น การสมัครใจทะเลาะวิวาทแล้วได้รับบาดเจ็บ หรือเหยื่อที่ฆ่าตัวตาย 4. เหยื่อที่ผิดมากกว่าผู้กระทำผิด - เหยื่อที่เป็นฝ่ายยั่วยุ หรือก่อเรื่องให้เกิดอาชญากรรมขึ้นก่อน เช่น การข่มขู่หรือทำร้ายผู้อื่นก่อน จนทำให้อีกฝ่ายตอบโต้ 5. เหยื่อที่ผิดฝ่ายเดียว - เหยื่อที่เป็นต้นเหตุของอาชญากรรมโดยตรง เช่น ผู้ที่เริ่มต้นทำร้ายผู้อื่นก่อนแต่พลาดท่าถูกฆ่าตาย จะเห็นได้ในคดีความรุนแรงในครอบครัว ที่สามีทำร้ายภรรยาและวันหนึ่งภรรยาทนไม่ไหวทำร้ายสามีจนตาย ภรรยาป้องกันตัวแต่ทำให้อีกฝ่ายตาย 6. เหยื่อที่จินตนาการขึ้นหรือเหยื่อที่ไม่อาจแยกแยะได้หรือ ที่เรียกว่า เหยื่อปลอม -ผู้ที่กุเรื่องขึ้นมาว่าตนเองเป็นเหยื่อเพื่อเรียกร้องความสนใจ หรือเพื่อกลั่นแกล้งผู้อื่น หรืออาจเป็นผู้มีปัญหาทางจิต อธิบายในเรื่องผู้ป่วยจิตเวทก่อน เบนจามิน บอกว่าใน กรณีคนที่ป่วยเป็นจิตเวชแล้วมีอาการหูแว่วหรือคิดไปเองว่าถูกทำร้าย จะถูกจัดอยู่ในประเภทที่ 6 คือ "เหยื่อที่จินตนาการขึ้น” เขาจะคิดว่าตกเป็นเหยื่อภาพหลอน หูแว่ว ไม่มีเหตุเกิดขึ้นจริง ไม่ได้มีเจตนาร้าย เป็นเหยื่อที่ควรได้รับการรักษา เหยื่อปลอม จัดอยู่ในเหยื่อประเภทที่ 6 เหยื่อในจินตนาการ คือคนที่ “อ้างว่าเป็นเหยื่อ” ทั้งที่ความจริงไม่ได้เกิดเหตุ หรือเป็นผู้สร้างเรื่องเอง รวมไปถึงคนที่มีปัญหาด้านจิตใจที่หลอน เห็นภาพ หูแว่ว คิดว่าตัวเองกำลังตกเป็นเหยื่อ การจัดประเภทนี้มุ่งเน้นให้เห็นว่า เหยื่อไม่ได้เป็นผู้รับผลกระทบเพียงอย่างเดียว แต่อาจจะมีบทบาทในระดับที่แตกต่างกันในการเกิดอาชญากรรม จากแนวคิดนี้สะท้อนว่า “ความเป็นเหยื่อ” ไม่ใช่สิ่งที่เชื่อได้ทันที แต่ต้องถูกตรวจสอบก่อน มันเกี่ยวข้องกับการพิสูจน์ความผิดของผู้กระทำผิด เพื่อไม่ให้คนที่ถูกกล่าวหากลายเป็นแพะ หรือรับโทษโดยที่ไม่ได้กระทำผิด หรือไม่ก็หาผู้กระทำผิดที่แสดงว่าตัวเองเป็นเหยื่อ! เพราะบางครั้ง…ผู้ที่ดูเหมือนเหยื่อ อาจเป็นผู้กระทำเสียเอง เหยื่อปลอม เลยมีความหมายว่า บุคคลที่ แอบอ้างหรือบิดเบือนว่าตนเองเป็นเหยื่อของอาชญากรรม ทั้งที่ความจริงไม่ได้เป็นเหยื่อ หรือไม่ได้เกิดเหตุการณ์ตามที่กล่าวอ้าง แนวคิดนี้มักใช้ในการวิเคราะห์พฤติกรรมที่เกี่ยวข้องกับการแจ้งความเท็จ หรือการสร้างสถานการณ์เพื่อให้ตนเองได้รับประโยชน์บางอย่าง โดยเหยื่อปลอมเหล่านี้ทำไปเพื่อ... - สร้างเรื่องขึ้นมาเองเพื่อผลประโยชน์ส่วนตน เช่น แจ้งความเท็จว่าถูกปล้นเพื่อเรียกเคลมเงินประกัน - การแสดงตนเป็นเหยื่อเพื่อเบี่ยงเบนความผิด บิดเบือนข้อเท็จจริง เช่น เหตุเกิดขึ้นจริงแต่เล่าเกินจริงหรือเปลี่ยนรายละเอียดอาจทำเพื่อใส่ร้าย หลีกเลี่ยงความผิดตัวเอง เรียกร้องความสนใจ กลั่นแกล้งผู้อื่น -เพื่อทำลายชื่อเสียงผู้อื่น การกล่าวหาปลอม เพื่อให้ฝ่ายตรงข้ามได้รับโทษทางอาญาหรือเสื่อมเสียชื่อเสียง เหยื่อปลอมจะส่งผลกระทบต่อ ความเชื่อถือของระบบยุติธรรม การช่วยเหลือเหยื่อจริง (อาจถูกตั้งข้อสงสัยมากขึ้น) เราหาคดีจริงมายกตัวอย่าง เผื่อจะนึกภาพออก คดีของ Tania Head (ชื่อจริง Alicia Esteve Head) เป็นเรื่องราวการหลอกลวงครั้งใหญ่ที่เกี่ยวข้องกับเหตุการณ์วินาศกรรม 11 กันยายน 2001 (9/11) ที่สหรัฐฯ โดยเธอปลอมแปลงประวัติว่าเป็นผู้รอดชีวิตจากเหตุการณ์ดังกล่าว - Tania อ้างว่าอยู่ในอาคารใต้ (South Tower) ของเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์ ขณะที่เครื่องบินลำที่สองพุ่งชน, อ้างว่าเห็นผู้ช่วยถูกตัดศีรษะ, และเล่าเรื่องที่น่าสะเทือนใจว่าคู่หมั้นของเธอ (ชื่อ Dave) เสียชีวิตในอาคารเหนือ - Tania กลายเป็นประธานของกลุ่ม "World Trade Center Survivors' Network" (เครือข่ายผู้รอดชีวิตจากเวิลด์เทรด) และทำหน้าที่เป็นผู้นำทัวร์ให้ข้อมูลที่กราวด์ซีโร่ (Ground Zero) แก่บุคคลสำคัญ เช่น Rudy Giuliani และ Michael Bloomberg - ความจริงเปิดเผย: ในปี 2007 ได้มีการตรวจสอบพบว่าเรื่องราวทั้งหมดของ Tania เป็นเรื่องโกหก โดยความจริงแล้วเธอเป็นชาวสเปน และไม่ได้อยู่ในสหรัฐอเมริกาเลยในวันที่ 11 กันยายน 2001 - บทสรุป หลังจากถูกเปิดโปง Taniaก็หายตัวไปจากกลุ่มผู้รอดชีวิตและกลายเป็นภาพจำของ "คนโกหก" ที่หากินกับโศกนาฏกรรม เรื่องราวของเธอถูกนำไปสร้างเป็นสารคดีและหนังสือชื่อ "The Woman Who Wasn't There" จริงๆ มีคดีที่ดังหลายคดี แต่มีคดีหนึ่งที่โด่งดังคือ คดีของ Sherri Papini เป็นคดี "ลักพาตัวปลอม" ที่นำไปเปรียบเทียบกับ ภาพยนตร์เรื่อง Gone Girl ไว้เดี๋ยวมาเล่าเรื่องนี้และเหยื่อปลอมต่อ เขียนยาวแล้ว --------------------------------------------- เขียนมุมมองอาชญาวิทยาแล้ว เรามามองในมุมนักเขียนกันนิดนึง ในมุมมองนักเขียนเราสามารถสร้างเรื่องจากตัวเหยื่อก่อนก็ได้นะคะ ลองสร้างคาแรกเตอร์ว่าเหยื่อคนนี้เป็นเหยื่อจริง หรือเหยื่อปลอม หรือมีส่วนร่วมกับอาชญากรไหม หรือในเรื่องของคนคนหนึ่งมีส่วนร่วมกับผู้กระทำผิดเพราะเอาตัวรอดจากสถานการณ์ใด สถานการณ์ที่โหดร้าย เลยต้องทำตัวเป็นเหยื่อเพื่อหลุดพ้นเป็นต้น มันจะมีทฤษฎีทางสังคมวิทยาที่ชื่อว่า ทฤษฎีการแสดงบทบาททางสังคม (Dramaturgy) ของ Erving Goffman มองว่าสังคมเหมือน “เวที” คนบางคน “เล่นบทเหยื่อ” เพื่อให้ผู้อื่นเชื่อ ใช้การแสดง สีหน้า เรื่องเล่า เพื่อสร้างความน่าเชื่อถือ แนวคิดนี้อธิบายได้ดีว่าทำไมบางคดีผู้กระทำสามารถหลอกคนจำนวนมากได้ ถ้านักเขียนมองว่าในโลกนิยาย เรื่องราวที่สร้างขึ้นเป็นสังคมหนึ่งที่เปรียบเสมือนเวที และตัวของเรากำลังเล่นบทเหยื่อ ก็น่าจะได้พล็อตหรือมุมมองที่เป็นเรื่องสืบสวนได้อีกมุมหนึ่งก็ได้ --------------------- เขียนยาวมาก เพลินไปนิด อัดอั้นจากการสอบ Final สารภาพจากใจ

ยังมีต่อแต่เคยเล่าถึงไปแล้ว ช่างมันละกัน ขอนอนต่อ

เรื่องมันยาว...คิดว่าเพราะแม่กับยายชอบแต่งนิทานให้ฟังตามประสาคนชอบโม้แล้วก็เล่าไม่จบ กล่อมเรานอนแต่หลับก่อนตลอด พออ่านได้ก็อ่านหนังสือเรียนหลังจากที่ครูแจกทันทีเผื่อมีนิทานที่พวกเขาเล่า ไปบ้านรุ่นพี่ก็ไปพลิกอ่านหนังสือเรียนเขา ก่อนจะเริ่มติดการ์ตูนไทยเล่มละห้าบาทกับสาวดอกไม้ฯค้าบ

@ajaaazo อืม พวกเราก็หากินเวลานี้แหละเนอะ ปกติ (ดิฉันไม่มีความรู้เรื่องไฟ)

@Maewnonan สัก 3100k กะลังดี /ใช่..

ปั่นงานแค่สามชม.ก็เริ่มปวดตาละ แต่คิดว่าเป็นที่หลอดไฟ ไฟส้มอบอุ่นจนแมวหลับสบาย แต่คนปั่นงานมันแบบว่า กำลังปฏิบัติภารกิจจักรวาลใกล้ดวงอาทิตย์

“เราไม่ได้กำลังสร้างงานที่เป็น propaganda เราสร้างงานที่พูดถึงมนุษย์ มนุษย์ที่มีความคิดเห็นที่หลากหลาย เราอยากให้เป็นพื้นที่ที่ตัวละครมันก็ถกเถียงกัน แล้วมันก็ไม่ได้ตัดสินได้ว่าใครผิดถูกกว่าใคร ท้ายที่สุดแล้วมันก็จะมี consequence ของมัน เราจะ balance ยังไงให้มันไปกับเรื่องที่จริงๆแล้วคือเรื่องรัก เป็นเรื่องรักที่ทำให้ในที่สุดแล้วรู้จักตัวตนของตัวเองและก็กล้าที่จะยอมรับในตัวตนของตัวเอง ให้มัน shine ออกมา เหมือนชื่อเรื่อง มันไม่ใช่เฉพาะตัวละครผู้ชายนะ ตัวละครผู้หญิงในเรื่องก็เหมือนกัน” - ครูบัว คนเขียนบท shine

จริง ๆ นะ เหตุผลที่ไม่ชอบหนังสือเป็นเล่ม นอกจากปัญหาที่ว่านอนอ่านตอนปิดไฟไม่ได้ ก็คือเรื่องที่มันหนักนี่ล่ะ ตอนแบกไม่เท่าไหร่ แต่ตอนถืออ่านเนี่ย คือบางทีอ่านเพลิน ๆ จบเล่มละก็แบบ… ปวดข้อมือ แต่ความรู้สึกการได้มีหนังสือเป็นเล่มมันฟินกว่าจริง

คุณพ่อน่ารักมาก แต่ในอีกมุมคือวรรณกรรมเด็กมันละเอียดอ่อนมาก ต้องคำนึงถึง psychology development ทางสังคม อารมณ์ + ความต้องการพื้นฐานของเด็กแต่ละวัยด้วย จึงควรเขียนโดยมนุษย์ที่มีความเข้าใจ ในอีกมุม การสอนให้เค้าอดทนรอคอยเล่มต่อไปได้ หรือยอมรับว่ามันจบแค่นี้ก็อาจจะสำคัญไม่แพ้กันน้า

@ajaaazo มันต้องไฟกลางๆ รวมกันจะได้เบา—นี่คุณ ยันหว่างอีกแล้วเรอะ

@Maewnonan ใช่มาก แต่ไฟ daylight ก็ทำงานไม่ได้อีก..

I dont like the mentality that only negative reviews are "genuine" and "honest"

"ในโลกที่ถ้าอะไรไม่มีประโยชน์ก็จะถูกคัดออกไป แต่ผมคิดว่าละครควรมีอยู่เพื่อคนที่ไม่มีที่พึ่ง เหงา หรือแม้แต่ไม่มีเงินจะจ่ายเพื่อดูอะไรสักอย่าง และผมคิดว่านั่นแหละคือประโยชน์ของละคร" ผกก พัคชินอู Our Unwritten Seoul รางวัลผู้กำกับยอดเยี่ยม