Masoud Lotfi

پهنابِ گوادال‌کیویر از میان زیتون‌زاران و نارنجستان‌ها می‌گذرد. دو رودبارِ غرناطه از برف تا بە گندم فرود می‌آیند. دریغا عشق، که شد و بازنیامد! پهناب گوادال‌کیویر ریشی لعل‌گونە دارد. دو رودبار غرناطه یکی از آن‌ها خون، دیگری اشک. دریغا عشق، که بر بادها گریخت! [لورکا]

چقدر قشنگ که «خرکِ سازهای زهی» رو هم تو فرانسه l'âme می‌گن. âme کلی معنی فلسفی داره: روح، جان، نفْس، دل و جان، مظهر و ... (همون soul انگلیسی). در واقع انگار «خرک ساز»، که مسئول تنظیم و تعادل ارتعاشاتِ ساز زهی‌ئه، جانِ سازه. یه رمان ژاپنی هم هست به‌اسم «خرکِ شکسته». ووی. برم براش.

بله افندی آدونیس، بلە. ماه. # کیرم تو سیر و سفر.

«ما همه به جهانْ بیش از اندازه‌ی واقعی بها داده‌ایم: حتی من که در عین حال یک بدبینِ دیرینه‌ام. جهان بسیار، بسیار احمقانه و وحشیانه است. یک گله‌ی گاو خردمندانه‌تر است.» یوزف روت به اشتفان زوایگ.

مارگارت اتوود.

@yegsam_lucci جدی؟ مرسی. یادداشت شد.

@MasoudLotfi1 بیابان لوکلزیو رو نخون، تو ذوقت میخوره اصلا در حد اون سه تا هیولایی که اسم بردی نیست این بابا به جاش نصف النهار خون رو بخون، کورمک مک کارتی

با من از رمان‌های بیابانی حرف بزنید، از «پدرو پارامو»، از «بیابانِ تاتارها»، از «گرینگوی پیر». آه. «بیابان» لوکلزیو رو هم بخونم زود، که بدجوری بیابانه زندگی.

@radidan2 بله جیان.

@MasoudLotfi1 «گرینگوی پیر» پی دی اف ش هست احتمالا؟

@hatefulyet به به. پشت‌کوهی‌ام.

@MasoudLotfi1 خواهش می‌کنم. کتر یه چیزی که تو کارهاش داره اینه که اگه بچهٔ دهات باشی عاشقش می‌شی. :))) توصیفاتی که این زن از دشت و دمن و کوه و صحرا می‌کنه با تصاویری که من خودم با چشم‌های خودم دیدم مو نمی‌زنه.

@hatefulyet یه مقاله درباره‌ی اروتیک بودن «آنتونیای من» خوندم و فوراً رفتم گرفتمش :)) مچکرم. یادداشت کردم بگیرم.

@MasoudLotfi1 از گرین دو تا خوندم. یکی خیلی خوب، یکی خیلی بد. نمی‌تونم نتیجه‌گیری کنم. از کتر بیشتر خوندم. اغلب کارهاش تو فضای «آنتونیای من» ـه (که این هم خیلی رمان خوبیه) و به زندگی مهاجرها می‌پردازه. «مرگ به سراغ اسقف اعظم می‌آید» کاملاً متفاوته با بقیه و عجیب خوبه.

@hatefulyet به به. برم تو کارش. نمی‌دونم چرا فکر می‌کردم مثل گراهام گرین‌ئه. تف به گرین.

@MasoudLotfi1 فوق‌العاده است. بهترین اثر ویلا کتر و یکی از قدرندیده‌ترین رمان‌های قرن بیسته.

@hatefulyet اوه اوه. خوبه؟

@MasoudLotfi1 Death Comes for the Archbishop

این پیج که توئیت‌های ادبی می‌ذاره، نمی‌دونم از کی نقل کرده که «آن‌جا می‌آغازی که زندگی خاتمه می‌یابد.» بعد یه دیوونه‌ی فرانسه‌زبانی کامنت گذاشته: «کمی شبیه کیر من.» :))))))))))) مردم.

سر فرود میاور مگر بهرِ دوست داشتن.

چندرغاز به کُسِ گاو زدنِ مضطربانه‌ی این کیبورد نیز بگذرد. سه نقطه.

از لحظه‌ی شکل گرفتنِ هستی تا به امروز، از زمانِ کورمال کورمال خزیدنِ کرم تا طنزِ آگاهی، هیچ واقعه‌ای وجود نداشته که با غم بیگانه باشد. [سیوران]

زمان خوبی واسه معتادِ سمنو شدن نبود. پوووف. این وضعیت. این سن. قشنگ روزی نیم کیلو می‌خورم :(

«موجودی فانی به‌نام آلبرت هم در آن‌جا انتظار می‌کشد، موجودی تشنه به خون‌مان، اما بی‌خبر از کم‌خونیِ ما؛ کسی که نمی‌داند درون رگ‌هایمان به‌جای خون اشک جریان دارد.»

طلیعه برِتون‌آبادی.

اسم دختر آندره برِتون aube بوده: پگاه، سحر، سپیده. پگاه برِتونی، سحر برِتون‌پور، سپیده برِتون‌نژاد :))