M

W związku z Dniem Dziecka przesyłam wszystkim rodzicom elementarne zasady pedagogiczne. Kary i nagrody w wychowywaniu dzieci Bi­cie je­st złe, uda­wa­nie bi­cia je­st złe, klap­sy są złe, pre­sja psy­chicz­na je­st zła — to je­st już na­uko­wo nie­zbi­cie udo­wod­nio­ne, więc nie ma co dys­ku­to­wać. To są nie­sku­tecz­ne, de­struk­cyj­ne me­to­dy wy­cho­waw­cze, co po­twier­dza­ją wszyst­kie rze­tel­ne ba­da­nia ro­bio­ne zgod­ne z po­praw­ną me­to­do­lo­gią na­uko­wą. Je­st tak dla­te­go, że w ogó­le wszel­kie ka­ry w wy­cho­wy­wa­niu dzie­ci są złe! Ma­ło te­go, złe są też na­gro­dy i po­chwa­ły! Bo kij i mar­chew­ka, to za­wsze rów­no­praw­ne me­to­dy tre­su­ry. Da­ją lep­sze lub gor­sze skut­ki, ale in­ten­cją je­st tre­su­ra, czy­li wy­two­rze­nie u dziec­ka na­wy­ku be­ha­wio­ral­ne­go, od­ru­chu wa­run­ko­we­go. Cho­dzi o to, by wy­ho­do­wać nie­wol­ni­ka. Źli ro­dzi­ce ho­du­ją nie­wol­ni­ków dla pań­stwa. Dla­te­go na­uczy­cie­le dzie­ci stre­su­ją — uszka­dza­ją mó­zg, ni­we­czą kre­atyw­no­ść, tłam­szą sa­mo­dziel­no­ść, od­ucza­ją my­śle­nia. Bo bez­myśl­ny, kar­ny oby­wa­tel je­st ła­twiej­szy do znie­wo­le­nia i wy­zy­ska­nia. Wol­ny, świa­do­my, sa­mo­dziel­ny oby­wa­tel za­wsze się so­cjal­de­mo­kra­tycz­ne­mu pań­stwu po­sta­wi i je oba­li. Ze­stre­so­wa­ni głup­cy, tre­so­wa­ni me­to­dą ki­ja i mar­chew­ki, są ła­twiej­si, by z ni­ch wy­du­sić jak naj­wię­cej po­dat­ku. Dla­cze­go ka­ry są złe? ➡️ Kary nie dzia­ła­ją na dłuż­szą me­tę. Po­wo­du­ją, że dziec­ko cze­goś nie ro­bi, bo boi się ka­rzą­ce­go. Jed­nak gdy tyl­ko go za­brak­nie, bę­dzie da­le­ko, nie za­uwa­ży, to za­czną to znów ro­bić. Nie zna­ją żad­ny­ch in­ny­ch po­wo­dów, dla­cze­go cze­goś nie ro­bić, niż tyl­ko to, że gro­zi za to ka­ra. ➡️ Ka­ra­nie fizyczne uczy te­go, że w ży­ciu nie li­czy się sens, ro­zum, ar­gu­men­ty, ale czy­sta si­ła, prze­wa­ga fi­zycz­na. Dziec­ko uczy się roz­wią­zy­wać swo­je pro­ble­my si­ło­wo. Bę­dzie na­śla­do­wać ro­dzi­ców i pró­bo­wać wy­mu­szać na ró­wie­śni­ka­ch swo­ją wo­lę si­łą. ➡️ Ka­ry nie roz­wi­ja­ją su­mie­nia i mo­ral­no­ści w dziec­ku, bo nie wy­wo­łu­ją re­flek­sji, nie wy­ja­śnia­ją dla­cze­go coś na­le­ży ro­bić, a cze­goś nie. ➡️ Na ka­ry moż­na się uod­por­nić, przy­zwy­cza­ić do ni­ch, wli­czyć je w kosz­ty dzia­ła­nia, więc uczą cy­ni­zmu i wy­ra­cho­wa­nia. ➡️ Po­przez ka­ra­nie dziec­ko tra­ci kon­takt z ro­dzi­ca­mi, sta­je się wo­bec ni­ch nie­uf­ne, nie zwie­rza się i trzy­ma w ta­jem­ni­cy swo­je spra­wy. Trud­niej je­st więc ro­dzi­com zro­zu­mieć dziec­ko, co utrud­nia wy­cho­wy­wa­nie. ➡️ Ka­ry po­wo­du­ją zmia­nę za­cho­wa­nia dziec­ka, czy­li to, co wi­dać na ze­wną­trz, ale nie zmie­nia­ją go od we­wnątrz, nie wpły­wa­ją na je­go prze­ko­na­nia czy chę­ci. ➡️ Dziec­ko od­czy­tu­je ka­rę ja­ko wa­run­ko­we za­wie­sze­nie mi­ło­ści ro­dzi­ców, ja­ko po­mniej­sze­nie war­to­ści dziec­ka, ja­ko uzna­nie je za złe, nie­po­trzeb­ne, prze­szka­dza­ją­ce. Po­wo­du­je to za­bu­rze­nia psy­chicz­ne i kom­plek­sy niż­szo­ści u dzie­ci. ➡️ Dziec­ko dą­ży do uni­ka­nia ka­ry, co za­chę­ca je do kłam­stwa. Uczy się żyć w fał­szu z naj­bliż­szy­mi. Z cza­sem za­czy­na żyć po­dwój­nie: praw­dzi­wym ży­ciem oso­bi­stym i osob­nym, uda­wa­nym ży­ciem na po­kaz dla ro­dzi­ców. Bę­dzie uczyć się od ró­wie­śni­ków, a nie od ro­dzi­ców. ➡️ Mat­ka lub oj­ciec, ka­rząc dziec­ko, ma­ni­pu­lu­je nim, co wy­wo­łu­je po­czu­cie nie­spra­wie­dli­wo­ści i zło­ść. Dziec­ko nie my­śli o przy­czy­nie ka­ry, ale o swo­jej krzyw­dzie. ➡️ Ka­ra wy­wo­łu­je agre­sję, fru­stra­cje, po­czu­cie nie­zro­zu­mie­nia przez ro­dzi­ców, co skut­ku­je za­my­ka­niem się, od­ci­na­niem się od świa­ta, uni­ka­niem kon­tak­tów z ludź­mi, alie­na­cją. ➡️ Cier­pie­nia zwią­za­ne z ka­ra­mi po­wo­du­ją, że dzie­ci sku­pia­ją się na so­bie i na swo­ich od­czu­cia­ch, co wzbu­dza w ni­ch ego­cen­try­zm. ➡️ Wie­le ba­dań po­twier­dza, że dzie­ci czę­sto ka­ra­ne w do­mu, po­za do­mem czę­ściej ła­mią nor­my spo­łecz­ne. Więc ka­ry do­mo­we są nie­sku­tecz­ne w kwe­stii usa­mo­dziel­nie­nia dziec­ka. Na­gro­dy i po­chwa­ły też nie dzia­ła­ją: ➡️ Na­gro­da to też (jak ka­ra) for­ma tre­su­ry i trzy­ma­nia dziec­ka w ry­za­ch. To po­dob­nie jak ka­ra pró­ba chwi­lo­we­go wy­mu­sze­nia na dziec­ku ja­kie­goś za­cho­wa­nia bez wpo­je­nia dziec­ku, ja­ki to ma sens i po co tak się na­le­ży za­cho­wy­wać. To ta­ka sa­ma for­ma ma­ni­pu­la­cji jak ka­ra. ➡️ Po­chwa­ły, tak sa­mo, jak ka­ry, dzia­ła­ją na krót­ką me­tę, bo to po­dob­ne wy­ra­że­nie ak­cep­ta­cji wa­run­ko­wej. Ro­dzi to w dziec­ku cią­głe na­pię­cie: „po­chwa­li czy nie?”. Po­ja­wia się stra­ch przed po­raż­ką i dzia­ła­nie ukie­run­ko­wa­ne na cią­głe wy­ra­zy po­chwa­ły od ro­dzi­ców. To nisz­czy wła­sną in­wen­cję i na­tu­ral­ną kre­atyw­no­ść. ➡️ Na­gro­dy po­wo­du­ją uza­leż­nie­nie, bo są przy­jem­ne, dziec­ko do­zna­je hor­mo­nal­ne­go efek­tu nar­ko­tycz­ne­go, wy­dzie­la­ją się en­dor­fi­ny. Gdy chwi­lo­wo na­gród czy po­chwał bę­dzie mniej, dziec­ko do­zna stre­su po­dob­ne­go do gło­du nar­ko­tycz­ne­go. Bę­dzie się czu­ło źle. Więc by nie stre­so­wać dziec­ka, na­le­ża­ło­by cią­gle in­ten­sy­fi­ko­wać na­gro­dy — a to je­st bez sen­su. ➡️ Po­chwa­ły utrud­nia­ją na­tu­ral­ną chęć ucze­nia się dziec­ka i pró­bo­wa­nia wszyst­kie­go. To za­bi­ja w ni­ch chę­ci od­kry­wa­nia i zna­le­zie­nia te­go, co naj­bar­dziej lu­bią. ➡️ Dzie­ci są cie­kaw­skie, in­te­re­su­ją się wszyst­kim, co je ota­cza — i w kwe­stia­ch, któ­re ich wy­jąt­ko­wo za­in­te­re­su­ją, wy­ka­zu­ją się pa­sją w dzia­ła­niu. Na­gro­dy i po­chwa­ły nisz­czą to w ni­ch, bo po­rzu­ca­ją swo­je pa­sje i dą­żą do te­go, by się przy­po­do­bać chwa­lą­cym, czy­li re­ali­zo­wać pa­sje ro­dzi­ców. ➡️ Czę­ste na­gra­dza­nie dziec­ka po­wo­du­je, że tra­ci ono zdol­no­ść do ini­cja­ty­wy, bo oba­wia się źle wy­pa­ść. ➡️ Po­chwa­ły, ja­ko me­to­dy wy­cho­waw­cze, mu­szą być czy­nio­ne we wszyst­ki­ch spra­wa­ch, któ­re dziec­ko czy­ni po­praw­nie. Dziec­ko od­bie­rze to ja­ko uzna­nie dla je­go wy­jąt­ko­wo do­bre­go dzia­ła­nia w każ­dej z ty­ch spraw. Tak wy­cho­wa­ne dziec­ko po­pad­nie w du­że stre­sy po­za do­mem, gdzie in­ni lu­dzie nie bę­dą je chwa­lić za wszyst­ko, co po­praw­nie ro­bi, bo wszy­scy tak sa­mo ro­bią. ➡️ Czę­ste po­chwa­ły w róż­ny­ch kwe­stia­ch, ja­ko me­to­da wy­cho­waw­cza, po­wo­du­ją w dziec­ku po­czu­cie, że mu­si być naj­lep­sze, na­wet w spra­wa­ch, któ­re je nie in­te­re­su­ją. To po­wo­du­je, że nie sku­pia się na tym, w czym je­st rze­czy­wi­ście naj­lep­sze. Mo­że na­wet nie roz­po­znać te­go, co na­praw­dę ro­bi do­brze. ➡️ Na­ukow­cy zba­da­li, że dzie­ci, któ­re są czę­sto chwa­lo­ne, bar­dziej oba­wia­ją się wy­zwań, są mniej wy­trwa­łe, oraz są mniej pew­ne swo­ich od­po­wie­dzi. To po­wo­du­je, że tra­cą aser­tyw­no­ść. Je­śli nie ka­ry i na­gro­dy to co? 1⃣ Opie­ka. Za­nim dziec­ko za­cznie pso­cić, to mu­si się na­uczyć cho­dzić. Pó­ki le­ży, to nic nie pso­ci. Jak je uczy­my cho­dzić? Czy wa­li­my, jak się prze­wró­ci? Po­py­cha­my, jak się za­chwie­je? Czy da­je­my sma­ko­ły­ki po każ­dym kro­ku, któ­ry sa­mo­dziel­nie zro­bi? Czy na­uka cho­dze­nia to tre­su­ra przy uży­ciu ki­ja i mar­chew­ki? Nie. By na­uczyć dziec­ko cho­dzić nie po­trze­bu­je­my wo­bec nie­go sto­so­wać żad­ny­ch kar czy na­gród. Wy­star­czy je tyl­ko nad­zo­ro­wać i wspo­ma­gać. I tak je­st ze wszyst­kim — tak je po­win­ni­śmy uczyć wszyst­kie­go! Dziec­ku, któ­re nie po­tra­fi jesz­cze za­spo­ka­jać po­trzeb fi­zjo­lo­gicz­ny­ch, po pro­stu za­kła­da­my pie­lusz­kę, a po­tem sa­dza­my na noc­ni­ku. Gdy je­st za­gro­że­nie, że wło­ży ja­kiś przed­miot do kon­tak­tu, to po pro­stu za­kła­da­my na wszyst­kie kon­tak­ty w do­mu spe­cjal­ne osło­ny. Nie sta­wia­my go­rą­cej her­ba­ty na sto­le z ob­ru­sem, za któ­ry dziec­ko mo­że po­cią­gnąć. Gdy miesz­ka­my w wie­żow­cu na wy­so­kim pię­trze, to nie zo­sta­wia­my sa­me­go dziec­ka w po­ko­ju z otwar­tym oknem. Gdy mo­że wpa­ść pod sa­mo­chód na uli­cy, to je wo­zi­my na wóz­ku, al­bo trzy­ma­my za rę­kę etc. etc. 2⃣ Tłu­ma­cze­nie i po­wta­rza­nie. Za­nim w ogó­le co­kol­wiek dziec­ku wy­tłu­ma­czy­my, mu­si­my je na­uczyć mó­wić. Czy ka­rze­my lub na­gra­dza­my dziec­ko w trak­cie na­uki mó­wie­nia? Nie. Po pro­stu mó­wi­my. A jak nie ro­zu­mie, to po­wta­rza­my. I w koń­cu kie­dyś od­po­wie. Jak po­wie źle, to je wa­li­my? Nie da­je­my je­ść? Jak po­wie pra­wi­dło­wo, to da­je­my pre­zent? Nie! Jak po­wie nie­po­praw­nie, to po­wta­rza­my po­praw­nie, aż sa­mo po­praw­nie od­po­wie. Czy na­uka mó­wie­nia to tre­su­ra przy uży­ciu ki­ja i mar­chew­ki? Nie! I tak ro­bi­my w każ­dej in­nej kwe­stii wy­cho­waw­czej — tłu­ma­czy­my, wy­ja­śnia­my, rze­tel­nie od­po­wia­da­my na py­ta­nia, wspól­nie się ba­wi­my, pusz­cza­my fil­my, czy­ta­my ksią­żecz­ki z ob­raz­ka­mi, da­je­my książ­ki do czy­ta­nia, ku­pu­je­my gry kom­pu­te­ro­we, cho­dzi­my z dzieć­mi do zoo, cyr­ku, ki­na, te­atru, jeź­dzi­my na ro­we­rze, gra­my w pił­kę, zwie­dza­my oko­li­cę, wy­jeż­dża­my na wa­ka­cje do da­le­ki­ch kra­jów etc. - i tak na okrą­gło! 3⃣ Ob­ser­wa­cja. Jak już dziec­ko umie cho­dzić i mó­wić, to po­win­ni­śmy je pil­nie ob­ser­wo­wać. Dla­cze­go pso­ci, dla­cze­go ro­bi nie­pra­wi­dło­we ru­chy, dla­cze­go nie ro­zu­mie? Chęć tre­so­wa­nia po­wo­du­je, że nie zro­zu­mie­my, dla­cze­go dziec­ko ro­bi coś nie­pra­wi­dło­wo. Ono wpro­st nam oczy­wi­ście wszyst­kie­go nie wy­ja­śni, bo wie­lu swo­ich re­ak­cji sa­mo nie ro­zu­mie. Jed­nak z je­go od­po­wie­dzi i in­ny­ch za­cho­wań mo­że­my do­sko­na­le wy­de­du­ko­wać, cze­go chce, dla­cze­go coś ro­bi. Jak pra­wi­dło­wo roz­po­zna­my wła­sne dziec­ko, to mu wszyst­ko wy­ja­śni­my. Żad­ne ka­ry i na­gro­dy nie wzmoc­nią ty­ch wy­ja­śnień. 4⃣ Fi­lo­zo­fia. Za­wsze po­win­ni­śmy z sen­sem od­po­wia­dać na wszel­kie py­ta­nia dziec­ka, szcze­gól­nie py­ta­nia za­czy­na­ją­ce się od: „dla­cze­go”. A w sy­tu­acja­ch, gdy ma­my po­ku­sę skar­ce­nia lub na­gro­dze­nia, po­win­ny­śmy sa­mi się py­tać: dla­cze­go? Po­win­ni­śmy za­dać so­bie fi­lo­zo­ficz­ne py­ta­nie: po co wy­cho­wy­wać dzie­ci? Cze­mu słu­ży wy­cho­wa­nie? Po­win­ni­śmy zro­zu­mieć, że pod­sta­wo­wym ce­lem wy­cho­wa­nia je­st do­pro­wa­dze­nie dziec­ka do sa­mo­dziel­no­ści. 5⃣ Na­uka. Wszyst­ko po­win­ni­śmy wy­ja­śniać dziec­ku. Jed­nak czę­sto sa­mi nie wie­my, nie zna­my od­po­wie­dzi. No to mó­wi­my, że nie wie­my i przy­stę­pu­je­my do prze­stu­dio­wa­nia pro­ble­mu. Jak się już do­wie­my, to dziec­ku wy­ja­śnia­my i po­stę­pu­je­my zgod­nie z na­by­tą wie­dzą. A jak pro­ble­my nas prze­ra­sta­ją, to po­win­ni­śmy wy­słać dziec­ko na ja­kiś kurs czy wska­zać od­po­wied­nie­go na­uczy­cie­la. W ogó­le, gdy się do­wie­my, że bę­dzie­my mieć dziec­ko, po­win­ni­śmy prze­stu­dio­wać pe­da­go­gi­kę, po­czy­tać sto­sow­ne książ­ki, po­ra­dzić się prak­ty­ków. Każ­de dziec­ko je­st in­ne, do każ­de­go trze­ba po­dej­ść tro­chę ina­czej, ale każ­de da się wy­cho­wać bez kar, je­śli się je do­brze po­zna. 6⃣ Le­cze­nie. Je­śli dziec­ko je­st opóź­nio­ne, nie da się mu nic wy­ja­śnić, za­cho­wu­je się nie­ra­cjo­nal­nie, dziw­nie, sza­le­nie, to stu­diu­je­my psy­cho­lo­gię dziec­ka trud­ne­go i pró­bu­je­my zro­zu­mieć, co mu je­st. I po­win­ni­śmy dzia­łać sto­sow­nie do cho­ro­by czy upo­śle­dze­nia. A jak na­dal nie je­ste­śmy w sta­nie zro­zu­mieć i się z dziec­kiem po­ro­zu­mieć, to idzie­my do le­ka­rza, za­wo­do­we­go pe­da­go­ga, do­bre­go psy­cho­lo­ga, psy­chia­try czy księ­dza — po po­ra­dę i dia­gno­zę. 7⃣ Re­la­cja. Bu­du­je­my z dziec­kiem po­zy­tyw­ne re­la­cje. Nie je­ste­śmy je­go tre­se­rem. Ono nie je­st na­szym nie­wol­ni­kiem. Dziec­ko to czło­wiek i po­win­ni­śmy z nim na­wią­zy­wać ludz­kie re­la­cje. Ma­my wspól­ną z dzieć­mi mi­sję do wy­ko­na­nia: do­pro­wa­dzić je do sa­mo­dziel­no­ści. Gru­pa ma­ją­ca do wy­ko­na­nia za­da­nie nie po­win­na się na­wza­jem ka­rać czy na­gra­dzać — ka­rą dla ca­łej gru­py bę­dą jej nie­po­wo­dze­nia, a na­gro­dą suk­ce­sy. Ro­dzi­na to ta­ka gru­pa, któ­ra wy­ko­nu­je wspól­ną mi­sję. Jak mi­sja się uda, to ro­dzi­na za­mie­ni się w kil­ka osob­ny­ch ro­dzin. Wy­pącz­ku­je w kil­ka po­dob­ny­ch grup ma­ją­cy­ch ta­ką sa­mą mi­sję.

Trzeba natychmiast zamknąć granicę dla imigrantów z państw muzułmańskich! Zanim będzie za późno, zanim w Polsce będzie jak w Wielkiej Brytanii, Francji czy Szwecji. To jest ostatnia szansa. Trzeba rozpocząć deportacje, zamiast próbować ich integrować!