Medad

کشتار متوقف شده؟ نه! شکلش عوض شده. #IranMssacre #IranGenocide

یه جوری میگن ایرانیان خـــــارج از کشــــور انگار که ما ایران نبودیم/مدرسه نرفتیم/تو جامعه نبودیم / نمیدونیم چخبره « مـا همونایی هستیم که داخـل ایـرانـن » تنها فرقش اینه که مارو نمیتونید خفه کنید اموال مصادره میکنید/ تابعیت میگیرید /تهدید میکنید چــــــون نــمـیـتـونـیـد تـیـر جــنـگـی بــزنــیـد/همین :) #KingRezaPahlavi‌ForIran

کارکنان فولاد، دلارفروش‌ها و بازار موبایل یکی‌یکی وارد اعتراض می‌شوند. این آتش‌بس فرصتی شد تا مردم ضعف حاکمیت را ببینند و خشم انباشته عمیق‌تر شود. حکومت با ذخیره منابع گذشته دوام آورد، اما آن ذخیره رو به پایان است زمان بهره برداری از دستاورد نظامی، توسط مردم بزودی شروع خواهد شد…

به اعدام اونا معترض میشین، به اعدام ایرانی‌ها، نه! به قطع اینترنت اونا معترض میشین، به ۶۲ روز بستن اینترنت ایرانی‌ها، نه! به کشته‌شدن اونا که بچه پس می‌ندازن برای آدم‌کشی، معترضین، به کشتار و نسل‌کشی ایرانی‌های معترض، نه! #DigitalBlackoutIran #ExecutionInIran #IranMassacre

#فریبرز_کهن‌زاد دانشجو

نگران #زیرساخت‌ها هستید؟ آن‌ها را پای طناب دار و بازداشتگاه‌ها می‌توانید پیدا کنید. #ExecutionInIran #DigitalBlackoutIran

به زودی... #DigitalBlackoutIran #D2CForIran

این رو اول از همه میگم که تلنگری باشه برای خودم: تحمل شرایط فعلی برای بخش بسیار بزرگی از مردم ایران، ناممکن شده. دیگه سخت نیست، عملاً ناممکنه. تو چند روز اخیر، با آدم‌های زیادی در داخل ایران صحبت کردم. موج بیکاری و گرانی بی‌سابقه، فضای حکومت نظامی و خشونت افسارگسیخته مزدوران حکومت اشغالگر، و از همه بدتر قطع اینترنت، نفس‌ها رو به شماره انداخته. مزدورها رو بذاریم کنار، من دارم درباره آدم‌های مستقل و عادی صحبت می‌کنم که جهنم واقعی رو دارن تجربه می‌کنند. هرگز نمیشه از بیرون، حتی شرایط اون آدم‌ها رو درک کرد، چه برسه به قضاوت. هر سخنی که من از خارج ایران میگم، قبل از هر چیز باید با در نظر گرفتن واقعیت زندگی مردم داخل باشه. قبل از هر نظر و سخنی، باید دردی رو که مردم می‌کشند، درک کنیم یا لااقل چشم بهش نبندیم. به «تحلیل‌ها» کاری ندارم، در اینکه آخوند به هر وسیله‌ای باید بره، شکی نیست. اما سبک و محتوای گفتارمون نباید جوری باشه که آدم‌ها تصور کنند با رنج بی‌کرانی که باهاش دست به گریبانند، بیگانه‌ایم. باید چشمامون رو باز کنیم و ببینیم که مردم چه رنجی می‌کشند و متناسب با این وضعیت، با آدم‌ها گفتگو کنیم یا مخاطب قرارشون بدیم. زندگی‌شون، تلاششون و چیزهایی که براش جنگیدند، همگی ارزشمنده، تمام.

لابلای ارواح مرده و زنده اون ننه باباهایی که شما جونورها رو پس انداختن، هممون ریدیم. #DigitalBlackoutIran #D2CForIran

نظم جدیدی در خاورمیانه در حال شکل‌گیری است. دکترین فاصله‌گیری آمریکا پس از فرسایش جنگ‌های عراق و افغانستان نشان داد با عقب‌نشینی، تهدید تروریسم و بی‌ثباتی انرژی از بین نرفت، بلکه پیچیده‌تر شد. اکنون به‌جای انزوا، و دموکراسی سازی، ترکیبی از معامله‌گری دوجانبه، اقتصاد، بازدارندگی و پروژه‌های سیاسی تازه در حال ظهور است آینده را نمی‌شود بر زمین لرزان ساخت خروج تدریجی برخی بازیگران عربی از قالب‌های قدیمی مثل امارات از اوپک ، تردید نسبت به شریک اروپایی فرصت‌طلب، گسترش پیمان‌های ابراهیم و زمزمه طرحی شبیه مارشال، نشانه‌های این چرخش‌اند. اما سرمایه‌گذاری‌های عظیم عربی منجمله عربستان و قطر و امارات در انرژی، فناوری و هوش مصنوعی در کنار بازیگری غیرقابل پیش‌بینی و بحران‌ساز جمهوری اسلامی ، به ثبات کامل نمی‌رسد. سرمایه از نااطمینانی گریزان است. در نهایت، منطقه برای جهش واقعی نیازمند جایگزینی این بی‌ثباتی با حکومتی دموکراتیک و مسئول است سرنگونی رژیم ، زبان مشترک سرمایه و آینده و دکترین بازطراحی نظم جدید است، که باید تحقق یابد

مانترای من در ماه‌های گذشته تا به همین زودی‌ها؛ سرنگون باد! گور باد! بی‌نشان باد! #DigitalBlackoutIran #D2CForIran

این چه توهمی است که هر روز به جامعه تزریق می‌کنند؛ اینکه رژیم می‌تواند شیرهای نفت را به دریا باز کند و جهان را به زانو درآورد اولاً تولید نفت ایران حدود چند میلیون بشکه در روز است و تخلیه چنین حجمی از نفت غلیظ به دریا، نیازمند زیرساخت عظیم، زمان، انرژی و مسیرهای مهندسی‌شده است؛ چیزی نیست که با باز کردن یک شیر انجام شود. ثانیاً چنین اقدامی فوراً به یک فاجعه بزرگ زیست‌محیطی تبدیل می‌شود و همان لحظه مشروعیت حقوقی و سیاسی برای هدف قرار دادن تأسیسات نفتی را به جهان می‌دهد. عراق یک‌بار در جنگ خلیج فارس دست به چنین کاری زد، اما آن زمان نه سطح نظارت امروز وجود داشت و نه دقت واکنش‌ها. اکنون با ماهواره، سنجش لحظه‌ای، داده‌کاوی و هوش مصنوعی، هر نشت عمدی در لحظه شناسایی می‌شود و منشأ آن چه شیر تخلیه یا چاه ، بلافاصله هدف قرار می‌گیرد. در جهان جدید، تهدیدی که هزینه‌اش از سودش بیشتر باشد، ابزار قدرت نیست؛ شکل دیگری از خودزنی است. این سناریو استراتژی نیست، عملیات انتحاری است. گوش به تحلیل‌های سطحی ندهید

دلهره_آرامشِ پیش از توفان... #DigitalBlackoutIran #D2CForIran #ExecutionInIran

پرستارهایی که آن دو شب را هرگز فراموش نخواهند کرد. #DigitalBlackoutIran #D2CForIran #IranMassacre

وقتی یک جمهوری‌خواه، پشم و کرک ورشکستگان برلین را می‌کشد یادداشت پرویز دستمالچی درباره سفر شاهزاده رضا پهلوی به برلین از آن دست متن‌هایی است که ارزشش فقط در دفاع از یک سفر سیاسی نیست؛ ارزش اصلی‌اش در برملا کردن ورشکستگی اخلاقی و تحلیلی مخالفانی است که سال‌ها نام «جمهوری‌خواهی»، «دموکراسی‌خواهی» و «فرهنگ سیاسی» را خرج کرده‌اند، اما در نخستین آزمون جدی، به همان ابزارهای کهنه بازگشته‌اند: تحریف، تمسخر، دروغ، تخفیف شخصیت و خشونت نمادین. نکته مهم اینجاست که این نقد را یک پادشاهی‌خواه کلاسیک ننوشته است. دستمالچی از موضع یک جمهوری‌خواه و کنشگر باسابقه مقیم آلمان می‌نویسد؛ کسی که فضای سیاسی برلین، سازوکار رسانه‌های آلمانی و وزن واقعی حضور یک چهره سیاسی در آن فضا را می‌شناسد. از همین روست که وقتی او می‌گوید سفر رضا پهلوی موفق بود، این سخن را نمی‌توان با برچسب‌های معمول کنار زد. او چند واقعیت ساده را یادآوری می‌کند: رسانه‌های اصلی آلمان، از جمله ARD و ZDF، حضور شاهزاده را پوشش دادند؛ سالن کنفرانس مطبوعاتی فدرال، سالن هواداران و کف‌زدن نیست، بلکه محل حضور خبرنگاران معتبر و دارای دسترسی رسمی است؛ و دعوت به برنامه‌هایی مانند Maybrit Illner، نشانه ورود یک موضوع به سطح جدی گفت‌وگوی عمومی آلمان است. این‌ها داده‌اند، نه شعار. اما درست همین‌جا بود که ورشکستگان روایت‌سازی به میدان آمدند. یکی گفت دعوت پارلمان پس گرفته شد، در حالی‌که اساساً دعوت رسمی پارلمان در کار نبود. دیگری از سالن خبرنگاران فیلم گرفت و آن را به‌عنوان «تنهایی» شاهزاده فروخت، بی‌آن‌که بداند یا بخواهد بگوید که این سالن اساساً برای خبرنگاران است، نه جمعیت‌سازی خیابانی. یکی هم به سن و خانواده و لقب و لودگی پناه برد؛ یعنی همان جایی که سیاست تمام می‌شود و لومپنیسم آغاز می‌گردد. این شکست فقط شکست یک جریان رسانه‌ای نبود؛ شکست فرهنگی یک طیف بود. طیفی که سال‌ها به دیگران درس دموکراسی داد، اما هنوز نمی‌تواند موفقیت رقیب سیاسی خود را بدون دروغ و تحقیر توصیف کند. طیفی که از خشونت کلامی و نمادین علیه رضا پهلوی لذت می‌برد، اما اگر همین روش علیه خودش به کار رود، فریاد حقوق بشر سر می‌دهد. دستمالچی دقیقاً همین نقطه را می‌زند: مخالفت سیاسی حق است، نقد حق است، رقابت حق است؛ اما هتاکی، تحریف، و تأیید پرتاب گوجه یا مایع رنگی، فرهنگ سیاسی نیست. این همان لومپنیسمی است که اگر امروز در خیابان و شبکه اجتماعی چنین می‌کند، فردا در قدرت با دگراندیش چه خواهد کرد؟ برای من، مهم‌ترین بخش یادداشت او آنجاست که از جوانی نقل می‌کند که می‌گوید تا چند ماه پیش جرئت بیان نظرش را نداشت، اما حالا دیگر از تهمت و ناسزا نمی‌ترسد. این جمله، اعلام پایان یک دوران است. دوران ترساندن جوانان ایران با برچسب «سلطنت‌طلب»، «ساواکی»، «راست افراطی» و دیگر زباله‌های ادبیات پنجاه‌وهفتی به پایان رسیده است. برلین فقط میزبان شاهزاده رضا پهلوی نبود؛ برلین آینه‌ای بود که در آن وزن واقعی اپوزیسیون ملی و هم‌زمان فقر اخلاقی مخالفانش دیده شد. و جالب‌تر آن‌که این بار، آینه را نه یک پادشاهی‌خواه، بلکه یک جمهوری‌خواه باسابقه روبه‌روی آنان گرفت. از همین رو، یادداشت دستمالچی فقط گزارشی درباره یک سفر نیست؛ سیلی آرام اما سنگینی است بر صورت کسانی که خیال می‌کردند هنوز می‌توان با دروغ، فحاشی و تحریف، واقعیت را از چشم مردم پنهان کرد. دوران تحمیق گذشته است. مردم چشم دارند، حافظه دارند، اینترنت دارند، و مهم‌تر از همه، دیگر از ترور زبانی ورشکستگان سیاسی نمی‌ترسند.

میدونم که همگی شاید درک کنید که اعدام معترض ها خیلی ناراحت کنندس، اما می تونم بگم خیلی بیشتر از این حرف هاس وقتی یادت میوفته روزهایی که امید به آزادی داشته، وقتی میگه قول دادن آزادم‌کنن، وقتی می شنوی هم بندیش رو اعدام کردن زنگ زده و گریه کرده، وقتی هم بندیش زنگ‌میزنه و میگه بردنش و فردا خبر اعدامش رو میشنوی. ثانیه به ثانیه این روزها زجر آوره و فکر کنید یک خونواده یکسال ممکنه هر روز این لحظه ها رو تجربه کنه و در آخر جنازه بچه شون رو هم باید با التماس و هزار تهدید بگیرن. بخاطر این آدم ها متحد بمونید و بجنگید هر روز که ایران زودتر آزاد شه یه خونواده کمتر درد میکشه.

برای بازداشتی‌ها #DigitalBlackoutIran #D2CForIran #ExecutionInIran

و مردم قهرمان زنده را برگزیدند. #DigitalBlackoutIran #D2CForIran

ما تنها و تنها به خشم نیاز داریم و امید #DigitalBlackoutIran #D2CForIran

در ادبیات جنگ مدرن، به این مدل «مذاکره بدباور» می‌گویند هنوز چرخ هواپیمای ویتکاف نچرخیده، پنجر شد و توهم مذاکره برای مذاکره رژیم درهم ریخت رژیم میخواست، تنگه را در مسقط، رفع تحریم ها را در اسلام آباد، و اتمی را در چاه پوتین حل کند ولی ترامپ میگه تمام کارت ها دست ماست این همان الگوی کلاسیک فشار ترکیبی است: دیپلماسی، تحریم، محاصره، نمایش قدرت و در آخر ضربه نظامی. شبیه پایان کار Cold War که فرسایش ساختاری، حریف را به پذیرش واقعیت تسلیم و سقوط وادار کرد

از لُپ‌هات پیداست ۲۳۷ روز سبزی خورده‌ی. #DigitalBlackoutIran #D2CForIran

اوج شکست و خفت چپ‌های متمایل به جمهوری اسلامی در کنفرانس برلین همان‌جا بود که شاهزاده رضا پهلوی پس از دو ساعت پاسخ‌گویی، با یک جمله تمام صحنه را عریان کرد: شما دو ساعت از من پرسیدید، اما حتی یک نفر نپرسید در هجدهم و نوزدهم دی‌ماه چه بر سر مردم ایران آمد. این جمله فقط اعتراض به چند خبرنگار نبود؛ کیفرخواست علیه یک دستگاه رسانه‌ای بود که وقتی پای جمهوری اسلامی به میان می‌آید، ناگهان دچار گزینش اخلاقی می‌شود. برایشان همه‌چیز مهم است جز خون جوانان ایران؛ همه‌چیز پرسش دارد جز سرکوب مردم؛ همه‌چیز تحلیل می‌شود جز جنایت نظام. آنجا شاهزاده نشان داد که مسئله اصلی این جماعت نه حقیقت است، نه آزادی، نه حقوق بشر؛ مسئله‌شان مدیریت روایت است. می‌خواهند از اپوزیسیون ملی بازجویی کنند، اما از قاتلان مردم ایران پرسش نکنند. برلین فقط یک کنفرانس خبری نبود؛ آنجا دادگاه رسانه‌های مماشات‌گر و چپ‌های کهیرزده از نام پهلوی بود. و شاهزاده، با همان جمله، پرونده‌شان را روی میز گذاشت: شما صدای مردم ایران نیستید؛ شما مأموران سانسور رنج مردم ایران در لباس خبرنگار و تحلیلگر هستید