Memo ☀️

Kürt sanatçı Ferhat Tunç‘tan ‘Kürt milliyetçisi’ adı altında hakaret edenlere yönelik açıklama: "Her şeyin en kötüsünü yaşayacağımı beklerdim ama bir gün böyle bir saldırının muhatabı olacağımı aklıma getirmezdim. Sosyal medyayı çöplüğe çevirmiş bir güruh, akıl ve vicdan tanımadan son birkaç gündür her türlü hakaret ve küfürle saldırıyor. Dün ırkçı sembollerin arkasına saklanan örgütlü trol çeteleri vardı; bugün aynı alçaklığı Kürt halkının adını ve sembollerini gasp ederek 'Kürt Milliyetçiliği' maskesi altında yapıyorlar. Bu, hayatımda tanık olduğum, olacağım en aşağılık, en trajik çarpıtma. İnancıma, kimliğime ve 40 yıl boyunca ağır bedeller ödenerek yazılmış mücadele tarihime gözü dönmüş bir saldırıdır bu. Ardan, edepten, namustan zerre nasibi olmayanların işi. Ben yüreğini her daim inandığı doğrultuya çevirmiş bir sanatçıyım. Kimliğimi, sahip olduğum değerleri her daim savundum ve bunun için ağır bedeller ödedim. Bu yüzden tam yedi yıldır evimden, halkımdan uzak, sürgündeyim. Onurlu ve haysiyetli bir davanın adamıyım. Adımın ihanetle, inkârla, alçaklıkla yan yana anılmaması için ömrümü verdim. Bu saatten sonra herkes aklını başına toplasın. Sosyal medyanın karanlık köşelerinde fare gibi gizlenip değerlerimize, aileme ve şahsıma hakaret etmeyin."

Yaprağından dalına, gövdesinden damarlarına kadar tahrib edilmiş bir kültürün varlık yokluk mücadelesinde kurulan parti ve parti kurumlarının başvurdukları doğru-yanlış yöntemlerin tümü araçsaldır ve geçicidir. Verilen bütün bedeller bilincin ve kültürün açığa çıkarılması içindir. Bu cümleleri siyasi toplantılarda ve diyaloglarda sürekli duyarız. Kürt-Zaza sanatını açığa çıkarmak amacıyla siyasal hareketin bünyesinde sanatsal kurumlar oluşturuldu. Sahipsiz kalan bu alanın meşruiyeti ve temsili için de büyük bedeller verildi. İlk başladığımız yıllarda bu kurumlar hep yanımızda oldular, sanatımızı icra etmek için bizlere yeni alanlar açtılar. Dükkanları, büroları, evleri basıldı, kol kanatları kırıldı, zulüm gördüler, hapis yattılar. Bahsedilen süreçte yanımızda duran Hunerkom, Mîr Muzîk, Kom Muzîk gibi kurumlara minnetdârız. Bu birlikteliği, omuz omuza mücadeleyi da her zaman ve her yerde gururla anlatırız. Ancak değerli sanatçı kardeşim Mem Ararat'ın bahsettiği tartışmayı birbirimizi kırmadan devam ettirmemiz, kendimiz, tarihimiz ve değerlerimize duyduğumuz saygının gereğidir. Bir gerçek var ki sanatın yolu ile siyasetin yolu her zaman ve çağda tümüyle aynı değildir. Eğer bir yer ve çağda ikisi arasında sürekli ve tam bir uyum varsa ortada bir sorun var demektir. Siyaset bulunduğu zamana ve güne endekslidir, sanat ise toplumsal hafızaya hakim olan duygusal kodlarıyla zaman ve mekan ötesidir, en azından maksadı ve hedefi budur. Her ikisinin algısında farklılıklar vardır ve bu doğaldır. Bu gerçeği ve durumu anladığımızda iki alanın birbirlerini muazzam şekilde tamamladığını görebiliriz. Bir çok sanatçı gibi benim de bu kurumlarla kavgam oldu. Kurumlara katılan, görev alan kişilerin beraberlerinde getirdikleri anlayışlar veya merkezden üretilen sanata yönelik yanlış yaklaşımlar vb. Kürt-Zaza sanatının yeniden üretilmesiyle beraber siyasal hareketin bünyesi içinden ya da dışından yeni sanatkarlar, yeni anlayışlar ortaya çıktı ki amaç ve sonuç buydu zaten. Şimdi hareketin bünyesindeki kurumlar, "daire" dışında kalan veya "kurum dışı" olan yeni isim ve oluşumlarla nasıl ilişkilenecekler? Huzursuzluğa ve gerginliğe sebep olan durum tam da budur. Yoksa "telif", "Kom Müzik" veya bazı şahıslar değildir. Durum yapısaldır. Tartışılması gereken budur. Devrimci ve ulusal bilincin geniş halk kesimlerine aktarılmasıyla beraber oluşan yeni yapıda toplum takip edeceği, seveceği ya da sevmeyeceği sanatçıyı kendisi seçiyor artık. Şimdiye kadar öncülük misyonunu üstlenen emekdar kurumlara düşen yeni görev, kendi halkına güvenmeleri ve bu yolda halka eşlik etmeleridir. Çünkü partiler ve siyasetler seçenek sunabilir, ama halk seçer, seçimi yapan halktır. Halk kendi sihirli dinamiğiyle bunu seçiyor veya vazgeçiyor. Kalıcı olmak da sanatçının çabasına, kendini geliştirmesine kalıyor. Bundan kastım örgütsüzlüğü öğütlemek ve savunmak değildir. Her sanatçı siyasal yapılar içinde de örgütlü olabilir, sanatçı örgütleri içinde de. Örgütsüz sanatçı bir süre sonra kendi gölgesine tapmaya başlayabilir. Bizi sanatçı olarak diğer insanlarla eşitleyen şey, sosyal varlıklar olmamızdır. Atalarımızdan miras kalan bahçe elimizden alınmıştı. Bahçemizi yakmışlardı. Tarumar etmişlerdi. Verilen ve daha da verilecek olan bedellerin toplamında bir bilince ulaştık ve bize ait olan bahçemize sahip çıkmayı öğrendik. Siyaset veya parti "bahçeyi ben size geri kazandırdım, benim sözüm geçer" dememelidir. Çünkü halk artık bunun bilincindedir. "Kurum içi-dışı" anlayışını sorgulayarak bahçemize renk katan, değer katan her bireyi ve çabayı yüceltmeliyiz. Sonuç olarak bahçe hepimizindir, o kutsal emaneti ekip biçerken kimse üstten konuşmamalı. Emek veren, üreten her kimse, o bahçede hakkı vardır. Bize ait olan değerlere, kendimizden birine hor davranmadığımız sürece doğru yoldayız demektir.

Ji bo civata Kurdî…